Wenera 12

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Wenera 12
Venera 11 lander.jpg
Lądownik Wenery 11 (Wenera 12 miała taki sam)
Inne nazwy 4V-1 No. 361
Zaangażowani ZSRR
Indeks COSPAR 1978-086A
Rakieta nośna Proton K / D-1[1]
Miejsce startu Bajkonur, Kazachska SRR
Cel misji Wenus
Orbita (docelowa, początkowa)
Czas trwania
Początek misji 14 września 1978 (02:25:13 UTC)
Data lądowania 21 grudnia 1978
Koniec misji kwiecień 1980
Wymiary
Masa całkowita 4715[1] kg
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

Wenera-12 – radziecka automatyczna sonda międzyplanetarna programu Wenera, przeznaczona do badania Wenus.

Start Wenery 12 miał miejsce 14 września 1978 roku o godzinie 02:25:13 UTC z kosmodromu Bajkonur, za pomocą rakiety Proton K. Celem misji było wspólne radziecko-francuskie badanie planety Wenus w ramach misji SIGNE 2. W misji tej udział brała również sonda Wenera 11 oraz Prognoz 7. Siostrzana Wenera 11 została wysłana 5 dni wcześniej. Jednak u celu pierwsza znalazła się Wenera 12, która do Wenus dotarła już 21 grudnia 1978 roku, czyli w 98 dniu licząc od daty startu. Dwa dni wcześniej odłączył się od niej lądownik z aparaturą naukową i został wrzucony w wenusjańską atmosferę. Informacje przekazywał nie tylko podczas opadania, ale jeszcze w ciągu 110 minut po wylądowaniu na powierzchni planety. Każda z sond składała się z platformy przelotowej i lądownika. Oba statki miały taki sam zestaw instrumentów. Platforma miała urządzenia pozwalające na badania składu wiatru słonecznego, błysków gamma, promieniowania UV i gęstości elektronów w jonosferze Wenus. Po oddzieleniu się lądownika Wenera 12 minęła Wenus i weszła na orbitę heliocentryczną. Przekazywała na Ziemię dane zbierane przez lądownik dopóki nie wyszła z zasięgu, a potem kontynuowała badania przestrzeni międzyplanetarnej[1]. Misja sondy zakończyła się w kwietniu 1980.

Przypisy

  1. 1,0 1,1 1,2 Mark Wade: Venera 4V-1 (ang.). Encyclopedia Astronautica. [dostęp 2013-07-18].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]