Wenera 5

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Wenera 5
Inne nazwy 2V (V-69) No. 330
Zaangażowani ZSRR
Indeks COSPAR 1969-001A
Rakieta nośna Mołnia 8K78M[1]
Miejsce startu Bajkonur, Kazachska SRR
Cel misji Wenus
Orbita (docelowa, początkowa)
Okrążane ciało niebieskie Słońce
Perycentrum 0,72 au[2]
Apocentrum 0,98 au[2]
Okres obiegu 286 d[2]
Nachylenie 2[2]°
Czas trwania
Początek misji 5 stycznia 1969 (06:28:08[2] UTC)
Data lądowania 16 maja 1969
Wymiary
Masa całkowita 1128[2] kg

Wenera 5 (ros. Венера-5) – druga udana radziecka sonda kosmiczna przeznaczona do badania Wenus o budowie analogicznej do Wenery 4.

Przebieg i rezultaty misji[edytuj | edytuj kod]

Wenera 5 została wystrzelona 5 stycznia 1969 z kosmodromu Bajkonur w Kazachskiej SRR. Do Wenus dotarła 16 maja tego samego roku. Sonda posiadała lądownik o masie 405 kg, który odłączył się od sondy i dokonał bezpośrednich pomiarów w atmosferze planety. Ścianki lądownika zostały wzmocnione w stosunku do poprzedniego modelu, jednak i tak okazały się za słabe. Aparatura badawcza lądownika została włączona w odległości 50 km od średniego poziomu gruntu. W czasie opadania wykonano ponad siedemdziesiąt pomiarów temperatury i około pięćdziesiąt pomiarów ciśnienia. Badania te zostały zrealizowane w przedziale ciśnień 0,5-27 atm. Dla lądownika ta ostatnia wartość odpowiadała wysokości 24-26 km nad powierzchnią gruntu. Na podstawie ekstrapolacji można przyjąć, że na poziomie gruntu, nad którym opadał próbnik ciśnienie wynosi około 140 atm, a temperatura – około 800 K. Uzyskano też dokładniejsze informacje na temat składu atmosfery – zawiera ona 93-97% ditlenku węgla, 2-5% azotu i gazów szlachetnych, nie więcej niż 0,4% wolnego tlenu oraz 4-11 mg/dcm³ pary wodnej[3]. Aparatura naukowa przestała działać na wysokości 24-26 km nad powierzchnią.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Mark Wade: Venera 2V (V-69) (ang.). Encyclopedia Astronautica. [dostęp 2013-07-17].
  2. a b c d e f Space 40 (cz.)
  3. Olgierd Wołczek: Loty międzyplanetarne. Warszawa: Państwowe Wydawnictwo Naukowe, 1980, s. 242-243. ISBN 83-01-01083-5.