Wenera 6

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Wenera 6
Inne nazwy 2V (V-69) No. 331
Zaangażowani ZSRR
Indeks COSPAR 1969-002A
Rakieta nośna Mołnia 8K78M[1]
Miejsce startu Bajkonur, Kazachska SRR
Cel misji Wenus
Orbita (docelowa, początkowa)
Okrążane ciało niebieskie Słońce
Perycentrum 0,71 j.a.[2]
Apocentrum 0,98 j.a.[2]
Okres obiegu 285 d[2]
Nachylenie 2[2]°
Czas trwania
Początek misji 10 stycznia 1969 (05:51:52[2] UTC)
Data lądowania 17 maja 1969
Wymiary
Masa całkowita 1128[2] kg

Wenera 6 (ros. Венера) – trzecia udana radziecka sonda kosmiczna przeznaczona do badania Wenus, o budowie analogicznej do Wenery 5.

Przebieg i rezultaty misji[edytuj | edytuj kod]

Wenera 6 została wystrzelona 10 stycznia 1969 z kosmodromu Bajkonur w Kazachskiej SRR, pięć dni po Wenerze 5. Do Wenus dotarła 17 maja tego samego roku (dzień po Wenerze 5). Sonda posiadała lądownik o masie 405 kg, który dokonał bezpośrednich pomiarów w atmosferze planety. Aparatura badawcza lądownika została włączona na wysokości około 50 km nad średnim poziomem gruntu. Pomiar temperatury i ciśnienia odbył się praktycznie na takim samym poziomie atmosfery jak w przypadku Wenery 5. W przypadku Wenery 6 ostatnia zarejestrowana wartość (27 atm) odpowiadała wysokości tylko 10-12 km. Świadczyło to o dużych różnicach wzniesień terenu, dochodzących do kilkunastu km. Uzyskano również podobne wartości składu atmosfery. Lądownik uległ zniszczeniu na wysokości 10-12 km[3].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Mark Wade: Venera 2V (V-69) (ang.). Encyclopedia Astronautica. [dostęp 2013-07-17].
  2. a b c d e f Space 40 (cz.)
  3. Olgierd Wołczek: Loty międzyplanetarne. Warszawa: Państwowe Wydawnictwo Naukowe, 1980, s. 242-243.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Edward J. Pokorny, Rodzina Słońca, Nasza Księgarnia, Warszawa 1975