Wenera 7

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Wenera 7
Venera 7.jpg
Inne nazwy 3V (V-70) No. 630
Zaangażowani ZSRR
Indeks COSPAR 1970-060A
Rakieta nośna Mołnia 8K78M[1]
Miejsce startu Bajkonur, Kazachska SRR
Cel misji Wenus
Orbita (docelowa, początkowa)
Okrążane ciało niebieskie Słońce
Perycentrum 0,69 j.a.[2]
Apocentrum 1,01 j.a.[2]
Okres obiegu 287 d[2]
Nachylenie 2[2]°
Czas trwania
Początek misji 17 sierpnia 1970 (05:38:22[2] UTC)
Data lądowania 15 grudnia 1970
Wymiary
Masa całkowita 1180[2] kg
Masa aparatury naukowej lądownik – 455 kg
Commons Multimedia w Wikimedia Commons


Wenera 7 (ros. Венера-7) – czwarta udana radziecka sonda kosmiczna przeznaczona do badania Wenus, o budowie analogicznej do Wenery 4. Sonda posiadała lądownik, który z całą pewnością wylądował łagodnie i działał na powierzchni Wenus. Jako piąty z kolei obiekt radziecki dotarł do powierzchni Złotej Planety. Człon ten miał masę większą o 100 kg niż w poprzednich misjach.[3]

Przebieg misji[edytuj | edytuj kod]

Sonda o masie 1180 kg została wyniesiona przez rakietę Mołnia 8K78M 17 sierpnia 1970 z kosmodromu Bajkonur w Kazachskiej SRR. 15 grudnia 1970 Wenera 7 weszła w atmosferę Wenus po jej nocnej stronie, jednocześnie oddzielił się od niej lądownik. Prędkość w czasie wejścia w atmosferę wynosiła 11,5 km/s. Dzięki hamowaniu aerodynamicznemu, które zachodziło z wielką gwałtownością (350 g), nastąpiło zmniejszenie prędkości liniowej do 200 m/s. Gdy ciśnienie zewnętrzne wzrosło do 0,7 atm, samoczynnie otworzył się spadochron. Lądownik łagodnie osiadł na powierzchni Wenus po upływie 35,5 min, licząc od chwili wtargnięcia w atmosferę. Przelot trwał znacznie krócej niż w przypadku poprzednich próbników, gdyż odbywał się z większą prędkością. Było to możliwe dzięki wprowadzeniu udoskonaleń w układzie spadochronowym. Lądownik został przystosowany do ciśnienia 18 MPa i temperatury 530 stopni Celsjusza. Tym razem zapas wytrzymałości okazał się wystarczający. Aparatura Wenery 7 działała po wylądowaniu przez 23 min. Były one aż 100-krotnie słabsze niż w czasie przelotu przez atmosferę planety. Sygnały zawierały jedynie informacje o temperaturze. Umożliwiła ona stwierdzenie, że w miejscu lądowania temperatura wynosiła 730-747(±20) K i przez cały czas nadawania nie uległa zmianie. Była to wartość maksymalna, gdyż wyżej temperatura była niższa (informacje z poprzednich doświadczeń). Jeśli chodzi o ciśnienie, to aparatura lądownika mierzyła je w czasie opadania tylko do pewnej wysokości. Przy samej powierzchni pomiarów nie wykonywano, a wartość panującego tam ciśnienia ÷ 90(±1,5) atm wyznaczono na podstawie ekstrapolacji danych uzyskanych wyżej.[4]. Lądownik Wenery 7 był pierwszym zbudowanym przez człowieka urządzeniem, które przesyłało dane po wylądowaniu na innej planecie[1].


Przypisy

  1. 1,0 1,1 Mark Wade: Venera 1V (V-67) (ang.). Encyclopedia Astronautica. [dostęp 2013-07-16].
  2. 2,0 2,1 2,2 2,3 2,4 2,5 Space 40 (cz.)
  3. „Astronautyka”. 53 (2), s. 3-4, 1971. Wrocław. ISSN 0004-623X. 
  4. Olgierd Wołczek: Loty międzyplanetarne. Warszawa: Państwowe Wydawnictwo Naukowe, 1980, s. 243-245.