Weng Wenhao

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Spacer.gif To jest biografia osoby noszącej chińskie nazwisko Weng.
Weng Wenhao
Nazwisko chińskie
Pismo uproszczone 翁文灏
Pismo tradycyjne 翁文灝
Hanyu pinyin Wēng Wénhào
Weng Wenhao
Ilustracja
Data i miejsce urodzenia 26 lipca 1889
Ningbo
Data i miejsce śmierci 27 stycznia 1971
Pekin
Premier Republiki Chińskiej
Okres od 24 maja 1948
do 26 listopada 1948
Poprzednik Zhang Qun
Następca Sun Fo

Weng Wenhao (ur. 26 lipca 1889, zm. 27 stycznia 1971) – chiński geolog i polityk, premier Republiki Chińskiej w 1948 roku.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Pochodził z Ningbo w prowincji Zhejiang, był synem bogatego kupca[1]. W 1903 roku zdał egzamin urzędniczy na stopień xiucai, następnie uczył się we francuskojęzycznej szkole katolickiej w Szanghaju[1]. W 1909 roku wyjechał do Belgii, gdzie studiował geologię na Katolickim Uniwersytecie w Lowanium, uzyskując w 1912 roku doktorat[2]. Po powrocie do Chin wykładał na Uniwersytecie Pekińskim i Uniwersytecie Tsinghua[1][2]. Uważany za ojca chrzestnego chińskiej geologii, przyczynił się m.in. do odkrycia pierwszych chińskich pól naftowych w Sinciangu[1][2]. Przez pewien czas piastował funkcję ministra górnictwa oraz handlu i rolnictwa w rządzie pekińskim[1].

W 1931 roku pełnił tymczasowo funkcję rektora Uniwersytetu Tsinghua, a w latach 1932-1933 sprawował urząd ministra edukacji. W późniejszym okresie był sekretarzem generalnym Yuanu Wykonawczego (1935-1937), ministrem przemysłu (1937-1938) oraz ministrem gospodarki (1938-1947)[1]. W maju 1948 roku został desygnowany przez prezydenta Czang Kaj-szeka na stanowisko premiera. Zrezygnował z niego w listopadzie tego samego roku, po tym gdy nie udało mu się przeprowadzić reformy walutowej i stłumić szalejącej hiperinflacji[1].

Krótko przed ostateczną klęską Kuomintangu w wojnie domowej wyjechał do Europy. W 1951 roku zdecydował się wrócić do nowych, komunistycznych Chin, gdzie został członkiem Ludowej Politycznej Konferencji Konsultatywnej Chin. Zmarł w Pekinie[1].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c d e f g h James Z. Gao: Historical Dictionary of Modern China (1800-1949). Lanham: Scarecrow Press, 2009, s. 387-388. ISBN 978-0-8108-4930-3.
  2. a b c Morris L. Bian: The Making of the State Enterprise System in Modern China. Cambridge: Harvard University Press, 2005, s. 46-47. ISBN 0-674-01717-X.