Werder Brema

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Werder Brema
Werder Bremen
Ilustracja
Pełna nazwa Sportverein Werder Bremen von 1899 e. V.
Przydomek Die Grün-Weißen (Zielono-Biali)
HB[1]
Barwy zielono-białe
Data założenia 4 lutego 1899
Debiut w najwyższej lidze 1963
Liga 2. Bundesliga
Państwo  Niemcy
Adres Franz-Böhmert-Straße 1c
28205 Brema
Niemcy
Stadion Weserstadion w Bremie
Prezes Klaus Filbry
(Prezes Zarządu, Dyrektor Handlowy)

Frank Baumann
(Prezes ds. piłki nożnej)
Hubertus Hess-Grunewald
(Prezes ds. sportu)

Trener Markus Anfang
Asystent trenera Danijel Zenkovic
Florian Junge
Stroje
domowe
Stroje
wyjazdowe
Trzeci
strój
Strona internetowa

Sportverein Werder Bremen von 1899[2], SV Werder Bremen, Werder Brema – niemiecki klub sportowy z siedzibą w Bremie. Założony w 1899 roku, oprócz sekcji piłki nożnej posiada także sekcje piłki ręcznej, lekkiej atletyki, tenisa stołowego, gimnastyki, szachów oraz e-sportów[2]. Był jednym z klubów założycielskich Bundesligi.

Od sezonu 1980/1981 aż do końca rozgrywek kampanii 2020/21 drużyna nieprzerwanie występowała w pierwszej Bundeslidze. Od sezonu 2019/20 jest rekordzistą Bundesligi pod względem ilości rozegranych sezonów (56 na 57 możliwych – sezon 2019/2020 jest 57 sezonem)[3]. W tabeli wszech czasów Bundesligi zajmuje 3 miejsce (za Bayernem Monachium i Borussią Dortmund)[4], z kolei z 6 zdobytymi Pucharami Niemiec ustępuje tylko Bayernowi Monachium[5]. Ponadto jest jednym z pięciu klubów, które zdobyły dublet, czyli mistrzostwo i puchar w jednym sezonie (pozostałe to Bayern Monachium, 1. FC Köln i Borussia Dortmund. Także FC Schalke 04, które jednak nie wygrało ligi, a zdobyło mistrzostwo we wcześniejszym systemie rozgrywek)[6]. Jest też jednym z dwóch klubów (obok Borussia Mönchengladbach), które zdobywając mistrzostwo więcej niż raz, dokonywały tego wyłącznie w systemie ligowym (tj. po roku 1963)[7].

Nazwa klubu pochodzi od podmokłych terenów rzeki Wezery ("werder" tłumaczone na język polski oznacza "teren podmokły", "żuławy", "bagno")[8], na których mieścił się pierwszy obszar treningowy klubu i pierwsze boisko.

W 2021 klub po 40 latach gry w niemieckiej elicie spadł do 2. Bundesligi[9].

Historia[edytuj | edytuj kod]

Podział na Gauligi w 1933. Numer 8 to Gauliga Dolna Saksonia.
Podział Niemiec na strefy okupacyjne.
Podział na Oberligi w latach 1948-1963.

4 lutego 1899 roku kilkunastu 16-letnich uczniów założyło klub piłkarski FV Werder von 1899. Jak wskazuje nazwa klub miał być czysto piłkarski (FV to Fussball Verein czyli Związek Piłkarski). W grudniu 1899 roku klub został jednym z założycieli Bremeńskiego Związku Klubów Piłkarskich. W pierwszych latach członkami klubu mogli zostać tylko mężczyźni, którzy mieli wyższe wykształcenie lub byli w stanie uzyskać poparcie co najmniej 2/3 zarządu. W styczniu 1900 roku FV Werder był jednym z 86 klubów założycielskich Niemieckiego Związku Piłki Nożnej. W 1903 klub został po raz pierwszy mistrzem Bremy. W 1905 stał się pierwszym klubem z Bremy, który pobierał opłaty za wstęp. W 1913 roku jako jedyny klub z Bremy, zakwalifikował się do nowo utworzonej Północnoniemieckiej Ligi (organizujący rozgrywki Północnoniemiecki Związek Piłki Nożnej wprowadził taki format rozgrywek na próbę. Liga przetrwała jeden sezon). W tym okresie klub musiał bronić się przed tendencjami nacjonalistycznymi, zwłaszcza z ruchu gimnastycznego, który uważał piłkę nożną za „niesportową”, a ponadto ze względu na swoje angielskie pochodzenie „nie-niemiecką”. Pierwszy duży sukces nadszedł w sezonie 1909/10 gdy klub dotarł aż do finału Mistrzostw Północnoniemieckiego Związku Piłki Nożnej, gdzie przegrał z przegrał z Holstein Kiel 1:7. Wcześniej nie kwalifikował się do finałów, z wyjątkiem sezonu 1905/06, jednak odpadł wtedy już w pierwszej rundzie z Eintracht Braunschweig 2:5. Od 1919 roku do członkostwa w klubie dopuszczono również kobiety; rok później, zgodnie z ówczesnym trendem, klub poszerzył swoją działalność o nowe sekcje, co przyniosło zmianę nazwy na Sport Verein (Związek Sportowy). Lata powojenne przyniosły też poprawę wyników. Co prawda i tak szczytem możliwości był występ w finałach Północnoniemieckiego Związku Piłki Nożnej, gdzie zresztą klub przegrywał już w pierwszej rundzie (1922/23, 1925-28, 1930/31 ). Wyjątkiem stał się sezon 1928/29 gdy pokonał po dogrywce Lübecker BV Phönix 4:3 i dotarł do drugiej rundy (ćwierćfinału). W sezonie 1932/33 także odniósł zwycięstwo w rundzie finałowej, ale wtedy zaczęła się ona od pięcioozespołowej grupy, a pozostałe 3 mecze Werder przegrał.

Pierwszy ogólnoniemiecki tryumf to Puchar Niemiec w 1961. Natomiast wielka historia Werderu rozpoczęła się w roku 1981, wraz z przybyciem „króla Otto” czyli Otto Rehhagela – trenera, który zainspirował narodziny wielkiego klubu. Pod wodzą Rehhagela Werder wraz z Bayernem Monachium dominował w całej lidze. Szkoleniowiec ten zdobył dla klubu 2 tytuły mistrza Niemiec w latach 1988 i 1993, natomiast w latach 1991 i 1994 triumfował w rozgrywkach o Puchar Niemiec.

Thomas Schaaf
Klaus Allofs

Odniósł też sukcesy na arenie międzynarodowej, tzn. wywalczył Puchar Zdobywców Pucharów w roku 1992 pokonując w drodze do finału w dwumeczu rumuński FC Bacau aż 11:0, pokonane zostały także takie kluby jak Ferencvarosi TC, Galatasaray SK i Club Brugge KV, a w finale na Estadio da Luz w Lizbonie AS Monaco 2:0. Po odejściu Rehhagela w 1995 klub przeżywał kryzys. Dopiero w 1999 do trofeów klub dodał Puchar Niemiec a szóste miejsce na koniec sezonu w Bundeslidze w sezonie 2001/2002 dało Werderowi przepustkę do Pucharu UEFA, przygoda ta nie była długa, klub odpadł w drugiej rundzie ulegając holenderskiemu SBV Vitesse.

Kibice Werderu po zdobyciu DFB Pokal w 2004 roku

W 1999 trenerem został Thomas Schaaf, który prowadzi drużynę do dziś. W 2004 drużyna zdobyła swoje czwarte mistrzostwo Niemiec w historii, zapewniając sobie tytuł na dwie kolejki przed zakończeniem rozgrywek. Także w 2004 zdobyli Puchar Niemiec pokonując w finale Allemanię Aachen 3:2, stając się czwartą drużyną w historii niemieckiej piłki, która wywalczyła dublet w jednym sezonie. Werder w tym sezonie miał dwóch kluczowych zawodników którzy w znacznej części przyczynili się do zwycięstwa. Byli to Ailton i Johan Micoud. Werder zakończył sezon z dubletem i dodatkowo z królem strzelców – Ailtonem. Tuż po sezonie z Werderu odszedł Ailton do FC Schalke 04, ale dołączył kolejny super snajper Miroslav Klose. O Ailtonie już nie jest tak głośno jak za czasów gdy grał w Werderze. W następnym sezonie klub występował w lidze mistrzów, zajmując drugie miejsce w grupie, za Interem Mediolan, awansował do najlepszej 16, w dwumeczu z Olympique Lyon Werder przegrał 2:10. Sezon 2004/2005 ukończył na 3 miejscu co dało drużynie prawo do udziału w kwalifikacjach do Ligi Mistrzów. Po sezonie odszedł bardzo ważny gracz w Werderze – Johan Micoud do Gironde Bordeaux. Kibice nie wierzyli, że uda się znaleźć godnego następcę, ale okazało się, że można. Werder znalazł równego poziomowi Micoud, albo może jeszcze lepszego – Diego z FC Porto. W sezonie W sezonie 2005/2006 w ostatniej kolejce zdobyli wicemistrzostwo pokonując w ostatniej kolejce Hamburger SV 2:1. Diego uznano za najlepszego zawodnika Bundesligi w tym sezonie, a Miroslav Klose został królem strzelców W sezonie 2006/2007 Werder zajął trzecie miejsce strzelając najwięcej bramek. W przerwie letniej super snajper Werderu Mirosław Klose przeszedł do odwiecznego rywala – Bayernu Monachium.

Diego
Torsten Frings

Sezon 2007/2008 zespół zakończył na drugim miejscu. W ósmej kolejce osiągnął historyczne zwycięstwo nad Arminią Bielefeld pokonując ją 8:1. W sezonie 2008/2009 kadra nie uległa wielkim zmianom. Zespół opuścił jednak Tim Borowski na rzecz Bayernu Monachium, a Claudio Pizarro został wypożyczony do Chelsea F.C. Sezon Bundesligi Werder zakończył na 10 miejscu, co było osiągnięciem dużo poniżej ich możliwości. Udało im się jednak po raz 6 zdobyć DFB Pokal po wygranej w finale z Bayerem Leverkusen. Dotarli też do finału Pucharu UEFA, gdzie ostatecznie przegrali z Szachtarem Donieck 1:2. W sezonie 2009/2010 karierę zakończył kapitan Werderu Frank Baumann, a Diego odszedł z Bremy na rzecz Juventusu Turyn. Opaskę po Baumannie odziedziczył Torsten Frings, a na miejsce Diego do Werderu został sprowadzony Marko Marin. Do zespołu powrócili Tim Borowski i Claudio Pizarro. Te liczne zmiany wyszły jednak Werderowi na dobre, bowiem zajął 3 miejsce w Bundeslidze, co dawało im szanse na grze w LM. Bremeńczycy powtórzyli także wyczyn sprzed roku i ponownie zagrali w finale DFB Pokal ostatecznie przegrywając jednak z Bayernem Monachium. W letnim okienku transferowym zespół zasiliło czterech nowych graczy: Marko Arnautović, Felix Kroos, Brazylijczyk Wesley oraz Francuz Mikael Silvestre. Z drużyny odszedł jednak jej lider – Mesut Özil. Werder zakwalifikował się do fazy grupowej Ligi Mistrzów pokonując w dwumeczu Sampdorię Genuę 5:4. Drużyna nie była jednak w stanie poradzić sobie w tych rozgrywkach i zajęła ostatnie miejsce w swojej grupie, ulegając takim zespołom jak Inter Mediolan, Tottenham Hotspur i FC Twente. W dodatku w letnim okienku zimowym ekipę` z Weserstadion opuścił Hugo Almedia. Portugalski napastnik został sprzedany do Besiktasu Stambuł za dwa miliony euro. Na jego miejsce został sprowadzony szwedzki piłkarz Denni Avdić. Ostatecznie drużyna zakończyła sezon na 13 miejscu tracąc tym samym szansę na walkę o europejskie puchary. W letnim okienku z klubu odszedł jego kapitan Torsten Frings[10]..Opaskę po nim przejął Clemens Fritz. W sezonie 2011/2012 ekipa z Bremy już w pierwszej rundzie odpadła z Pucharu Niemiec ulegając trzecioligowemu FC Heidenheim. W tabeli zaś zajęli dziewiąte miejsce. Kolejnym ciosem dla Werderu było to, że ich najlepszy strzelec Claudio Pizarro zdecydował się na odejście do Bayernu Monachium. Na jego miejsce z drużyny Bawarczyków wypożyczono Nilsa Petersena. Oprócz Pizarro zespół opuścili też inni czołowi gracze jak Marko Marin, Tim Borowski, Naldo czy Markus Rosenberg. Drużynę z Weserstadion zaopatrzono jednak w innych znakomitych graczy jak Theodor Gebre Selassie, który zachwycił swą formą na Euro 2012 czy Eljero Elia. Sezon 2012/2013 przyniósł ze sobą wielkie zmiany. Po 13 latach sprawowania funkcji dyrektora sportowego zespół opuścił na rzecz Vfl Wolgsburgu Klaus Allofs. Jego miejsce zajął Thomas Eichin. Z drużyna pożegnał się także jej długoletni trener Thomas Schaaf. W ten sposób zakończył się dla Werderu pewien etap. Sezon zespół zakończył na 14 miejscu. Również początki kolejnego 2013/2014 nie były szczęśliwe. Po raz kolejny bowiem ekipa z Weserstadion odpadła w 1 rundzie pucharu Niemiec ulegając trzecioligowej drużynie FC Saarbrucken. Jednak w lidze klub w pierwszych 2 kolejkach poradził sobie dobrze wygrywając mecze po 1-0.[11]. W sezonie 2015/16 trenerem drużyny jest Wiktor Skrypnyk, a jego asystentem jest Torsten Frings. Po nieudanym początku sezonu 2016/17 Wiktora Skrypnyka zastąpił Alexander Nouri

Herb klubu[edytuj | edytuj kod]

Sukcesy i statystyki[edytuj | edytuj kod]

Mistrzostwa Niemiec[edytuj | edytuj kod]

*Poniższe osiągnięcia są aktualne do sezonu 2020/2021

  • Mistrz Niemiec (4): 1965, 1988, 1993Star*.svg, 2004
  • Wicemistrz Niemiec (7): 1968, 1983, 1985, 1986, 1995, 2006, 2008
  • Mistrz 2 Ligi: 19811
  • Wicemistrz Oberligi1 (5): 1959, 1960, 1961, 1962, 1963
  • Mistrz Gauligi (4): 1934, 1936, 1937, 1942
  • Wicemistrz Gauligi (2) Niedersachsen: 19352, 19433
  • Mistrz Westkreisligi: 1923
  • Wicemistrz Westkreisligi (3): 1926, 1927, 1928
  • Mistrz Dolnej Saksonii Brytyjskiej Strefy Okupacyjnej: 1947
  • Halowy Mistrz Niemiec: 1989

1W grupie Północ (Nord)
2W grupie Dolna Saksonia (Niedersachsen)
3W grupie Wezera-Ems (Weser-Ems)

Puchary krajowe[edytuj | edytuj kod]

Logo Pucharu Niemiec

*Poniższe osiągnięcia są aktualne do sezonu 2020/2021

  • Zdobywca Pucharu Niemiec (6): 1961, 1991, 1994, 1999, 2004, 2009
  • Finalista Pucharu Niemiec (4): 1989, 1990, 2000, 2010
  • Zdobywca Superpucharu Niemiec (4): 1988, 1993, 1994, 2009 (inoffizielle Austragung)
  • Finalista Superpucharu Niemiec: 1991
  • Zdobywca Pucharu Ligi: 2006
  • Finalista Pucharu Ligi (2): 1999, 2004
  • Zdobywca Fuji-Cup: 1990

Osiągnięcia międzynarodowe[edytuj | edytuj kod]

Puchar Zdobywców Pucharów

*Poniższe osiągnięcia są aktualne do sezonu 2020/2021

Osiągnięcia amatorskie[edytuj | edytuj kod]

*Poniższe osiągnięcia są aktualne do sezonu 2020/2021

  • Mistrz Niemiec Amatorów (3): 1966, 1985, 1991
  • Zdobywca regionalnego Pucharu Niemiec (20): 1969, 1971, 1976, 1982, 1983, 1987, 1989, 1990, 1992, 1993, 1994, 1995, 1997, 1998, 1999, 2000, 2001, 2002, 2004, 2007

Królowie strzelców[edytuj | edytuj kod]

Armata (Torjägerkanone) wręczana królom strzelców Bundesligi

*Poniższe osiągnięcia są aktualne do sezonu 2020/2021

Zawodnik Sezon Bundes-
liga
Puchar
UEFA
Liga
Mistrzów
Rudi Völler 1982/1983 23
Karl-Heinz Riedle 1989/1990 61
Nowa Zelandia Wynton Rufer 1993/1994 82
Niemcy Mario Basler 1994/1995 203
Brazylia Aílton 2003/2004 28
NiemcyMiroslav Klose 2005/2006 25
Peru Claudio Pizarro 2009/2010 94

1Ex aequo z Falko Götz (1. FC Köln)
2Ex aequo z Ronald Koeman (FC Barcelona)
3Ex aequo z Heiko Herrlich (Borussia Mönchengladbach)
4Ex aequo z Óscar Cardozo (Benfica Lizbona)

Piłkarze Roku[edytuj | edytuj kod]

*Poniższe osiągnięcia są aktualne do sezonu 2019/2020

Piłkarze roku
w Niemczech
Zawodnik Rok
Rudi Völler 1983
Brazylia Aílton 2004
Niemcy Miroslav Klose 2006
Piłkarze roku
w Oceanii
Zawodnik Rok
Nowa Zelandia Wynton Rufer 1989
Nowa Zelandia Wynton Rufer 1990
Nowa Zelandia Wynton Rufer 1992
Piłkarze roku
w Norwegii
Zawodnik Rok
Norwegia Rune Bratseth 1994
Norwegia Rune Bratseth 1991
Norwegia Rune Bratseth 1992
Piłkarze roku
w innych krajach
Zawodnik Rok
Austria Andreas Herzog 1992 (Austria)
Szwajcaria Raphaël Wicky 1998 (Szwajcaria)
Finlandia Petri Pasanen 2008 (Finlandia)
Mali Sambou Yatabaré 2016 (Mali)
Japonia Yūya Ōsako 2018 (Japonia)

Rekordy indywidualne[edytuj | edytuj kod]

*Poniższe osiągnięcia są aktualne do sezonu 2019/2020

Dieter Burdenski (2015)
Najwięcej meczów w Bundeslidze
Lp. Zawodnik Ilość
1. Dieter Burdenski 444
2. Horst-Dieter Höttges 4201
3. Niemcy Dieter Eilts 3901
4. Niemcy Marco Bode 3791
5. Werner Görts 363
6. Karl-Heinz Kamp 3611
7. Czechy Mirko Votava 357
8. Niemcy Oliver Reck 345
9. Niemcy Torsten Frings 326
10. Niemcy Frank Neubarth 3171
... ... ...
362. Niemcy Philipp Bargfrede 2061
592. Niemcy Maximilian Eggestein 1561

1Są to wszystkie mecze zawodnika w Bundeslidze, ponieważ grał w niej wyłącznie dla Werderu
2Najwyższe pozycje spośród wciąż aktywnych zawodników

Najwięcej goli w Bundeslidze
Lp. Zawodnik Ilość
1. Peru Claudio Pizarro 109
2. Niemcy Marco Bode 1011
3. Rudi Völler 97
3. Frank Neubarth 971
5. Brazylia Aílton 88
6. Werner Görts 73
7. Arnold Schütz 691
8. Uwe Reinders 671
9. Norbert Meier 66
10. Nowa Zelandia Wynton Rufer 591
... ... ...
66-762. Niemcy Niclas Füllkrug 12
77-882. Niemcy Maximilian Eggestein 111
77-882. Japonia Yuya Osako 11
77-882. Stany Zjednoczone Josh Sargent 111

1Są to wszystkie gole zawodnika w Bundeslidze, ponieważ strzelał w niej wyłącznie dla Werderu
2Najwyższe pozycje spośród wciąż aktywnych zawodników

Najwięcej meczów dla klubu1
Lp. Zawodnik Ilość
1. Dieter Burdenski 616
2. Karl-Heinz Kamp 535
3. Niemcy Dieter Eilts 516
4. Niemcy Marco Bode 495
5. Jonny Otten 493
6. Horst-Dieter Höttges 485
7. Czechy Mirko Votava 481
8. Oliver Reck 453
9. Torsten Frings 449
10. Werner Görts 427

1Łącznie w Bundeslidze, 2.Bundeslidze, Pucharze Niemiec i pucharach europejskich.

Honorowi kapitanowie[edytuj | edytuj kod]

Za niezwykłe zasługi dla klubu i drużyny ośmiu graczy zostało nagrodzonych tytułem honorowego kapitana. Są to: Richard Ackerschott, Horst-Dieter Höttges, Arnold Schütz, Dieter Burdenski, Dieter Eilts, Marco Bode, Frank Baumann i Clemens Fritz.

Najwyższe zwycięstwa i porażki w lidze[edytuj | edytuj kod]

*Poniższe rekordy są aktualne do sezonu 2019/2020

Najwyższe zwycięstwa i porażki w Pucharze Niemiec[edytuj | edytuj kod]

*Poniższe rekordy są aktualne do sezonu 2019/2020

  • Najwyższe zwycięstwo u siebie: 11:1 BSC Grünhöfe 1974/1975
  • Najwyższe zwycięstwo na wyjeździe: 9:1 Ludwigsfelder FC 2003/2004
  • Najwyższe zwycięstwa w finale: 2:0 1.FC Kaiserslautern 1960/1961, 3:1 Rot-Weiss Essen 1999/1994
  • Najwyższa porażka u siebie: 0:3 Borussia Mönchengladbach 1975/1976
  • Najwyższa porażka na wyjeździe: 0:3 1.FC Kaiserslautern 2002/2003, 0:3 Eintracht Frankfurt 2007/2008, 0:3 1.FC Kaiserslautern 1968/1969
  • Najwyższe porażki w finale: 1:4 Borussia Dortmund 1988/1999, 0:3 FC Bayern München 1999/2000

Rekordy[edytuj | edytuj kod]

*Poniższe rekordy są aktualne do sezonu 2019/2020

  • W drugiej rundzie sezonu 1992/1993 Werder stracił tylko jednego gola w meczach u siebie (Christian Ziege z Bayern Monachium).
  • Siedem razy Werder zdobywał najwięcej bramek w lidze 1985, 1986, 1995, 2004, 2006, 2007 i 2008.
  • Cztery razy Werder tracił najmniej bramek w lidze: 1965, 1988, 1991 i 1993.
  • Dwa razy Werder przegrał mistrzostwo tylko dzięki gorszej różnicy bramek: 1982/1983 z Hamburger SV i 1985/1986 z Bayern Monachium.
  • W sezonie 2007/2008 aż 20 piłkarzy Werderu zdobywało bramki, co jest absolutnym rekordem ligi.
  • Od sezonu 1987/1988 do sezonu 2007/2008 Werder był rekordzistą z najmniejszą liczbą bramek straconych w jednym sezonie ligi (22).
  • Od sezonu 2003/2004 do sezonu 2011/2012 Werder był rekordzistą pod względem najlepszego sezonowego bilansu na wyjeździe: 11 zwycięstw, 4 remisy, 2 porażki.
  • W sezonie 2008/2009 Werder był pierwszą i jak dotąd jedyną drużyną, która wygrała Puchar Niemiec grając wyłącznie mecze na wyjeździe.
  • W Pucharze Niemiec Werder był niepokonany u siebie przez 31 lat (37 meczów). Seria rozpoczęła się po porażce w półfinale 13 kwietnia 1988 przeciwko późniejszemu zdobywcy pucharu Eintrachtem Frankfurt (0:1) i trwała do przegranej z Bayernem Monachium 24 kwietnia 2019 (2:3).
  • W sezonie 2019/2020 Werder pobił rekord frekwencji na meczu pierwszej rundy pucharu (41500). SV Atlas Delmenhorst, piątoligowy klub mający siedzibę 15 kilometrów od Bremy, zdobył prawo gry w Puchar Niemiec zwyciężając w Pucharze Dolnej Saksonii. Ponieważ stadion klubowy nie spełniał wymagań do rozegrania na nim meczu, niemiecka federacja zgodziła się na rozegranie meczu w Bremie, chociaż Werder formalnie był gościem na własnym stadionie.

Sezon po sezonie[edytuj | edytuj kod]

Sezon Liga Poziom Miejsce Punkty Zwycięstwa Remisy Porażki Bramki Uwagi
1900/01 Klasa A Bremeńskiego Związku Klubów Piłkarskich[12]
I
Klub wycofał się z rozgrywek
1901/02 Klasa A Bremeńskiego Związku Klubów Piłkarskich Klub wycofał się z rozgrywek
1902/03 Klasa A Bremeńskiego Związku Klubów Piłkarskich 1 10 5 0 0 22-4
1903/04 Klasa A Bremeńskiego Związku Klubów Piłkarskich 1 10 5 0 0 22-4
1904/05 Klasa A Bremeńskiego Związku Klubów Piłkarskich 4 1 0 1 2 5-8
1905/06 Okręg Brema Północnoniemieckiego Związku Piłki Nożnej 1 6 3 0 1 20-7 W rundzie finałowej Mistrzostw Północnoniemieckiego Związku Piłki Nożnej przegrał z Eintracht Braunschweig 2:5
1906/07 Klasa A Bremeńskiego Związku Klubów Piłkarskich W lutym 1907 klub wycofał wszystkie drużyny z rozgrywek w proteście za zawieszenie piłkarza za niesportowe zachowanie
1907/08 Okręg Brema Północnoniemieckiego Związku Piłki Nożnej 2 10 5 0 1 35-3
1908/09 Okręg Brema, Grupa Brema Północnoniemieckiego Związku Piłki Nożnej 2 16 8 0 2 60-22
1909/10 Okręg Brema, Grupa Brema Północnoniemieckiego Związku Piłki Nożnej 1 24 12 0 0 64-15 W finale Okręgu Brema pokonał Geestemünder SC 1904 3:0 i 6:2.
W rundzie finałowej Mistrzostw Północnoniemieckiego Związku Piłki Nożnej przegrał w finale z Holstein Kiel 1:7, wcześniej pokonując kolejno Frisia Wilhelmshaven 4:3 i Eintracht Braunschweig 1:0
1910/11 Okręg Brema, Grupa Brema Północnoniemieckiego Związku Piłki Nożnej 2 22 11 0 1 50-16 W meczu o 1 miejsce w grupie przegrał z Bremer SC 1891 2:3
1911/12 Okręg Brema Północnoniemieckiego Związku Piłki Nożnej 3 20 9 2 5 37-22
1912/13 Okręg Brema Północnoniemieckiego Związku Piłki Nożnej 2 23 11 1 2 49-10
1913/14 Liga Północnoniemieckiego Związku Piłki Nożnej 10 2 1 0 17 12-66
1916/17 Okręg Brema Północnoniemieckiego Związku Piłki Nożnej 2 7 3 1 3 15-16
1917/18 Okręg Brema Północnoniemieckiego Związku Piłki Nożnej 3 5 2 1 5 16-19
1918/19 Okręg Brema Północnoniemieckiego Związku Piłki Nożnej
1919/20 Okręg Brema Północnoniemieckiego Związku Piłki Nożnej 2 7 3 1 1 10-4 W pierwszej rundzie w 6 meczach zgromadził 9 punktów, z bilansem bramek 25-9
1920/21 Liga Okręgu Południe Północnoniemieckiego Związku Piłki Nożnej 4 20 9 2 7 61-31
1921/22 Liga Okręgu Zachód Północnoniemieckiego Związku Piłki Nożnej 7 11 4 3 7 16-24
1922/23 Liga Okręgu Weser-Jade, Grupa Jade Północnoniemieckiego Związku Piłki Nożnej 1 18 7 4 1 26-6 W meczu o 1 miejsce w grupie pokonał VfB Oldenburg 5:0.
W rundzie finałowej Mistrzostw Północnoniemieckiego Związku Piłki Nożnej przegrał z SV Arminia Hannover 1:6
1923/24 Liga Okręgu Weser-Jade, Grupa Weser Północnoniemieckiego Związku Piłki Nożnej 5 10 4 2 6 21:29
1924/25 Liga Okręgu Weser-Jade, Grupa Weser Północnoniemieckiego Związku Piłki Nożnej 2 17 8 1 3 46-23
1925/26 Liga Okręgu Weser-Jade, Grupa Weser Północnoniemieckiego Związku Piłki Nożnej 1 24 12 0 0 53-16 W rundzie finałowej Mistrzostw Północnoniemieckiego Związku Piłki Nożnej przegrał z SV Arminia Hannover 3:5
1926/27 Liga Okręgu Weser-Jade, Grupa Weser Północnoniemieckiego Związku Piłki Nożnej 1 18 9 0 3 66-31 W rundzie finałowej Mistrzostw Północnoniemieckiego Związku Piłki Nożnej przegrał z Hamburger SV 1:4
1927/28 Liga Okręgu Weser-Jade, Grupa Jade Północnoniemieckiego Związku Piłki Nożnej 1 26 13 0 3 70-23 W rundzie finałowej Mistrzostw Północnoniemieckiego Związku Piłki Nożnej przegrał po dogrywce z VfR Harburg 3:6
1928/29 Liga Okręgu Weser-Jade, Grupa Jade Okręg Brema Północnoniemieckiego Związku Piłki Nożnej 1 W rundzie finałowej Mistrzostw Północnoniemieckiego Związku Piłki Nożnej pokonał po dogrywce Lübecker BV Phönix 4:3 aby w ćwierćfinale przegrać z Hannover 96 0:2
1929/30 Oberliga Weser-Jade Północnoniemieckiego Związku Piłki Nożnej 4 13 6 1 7 35-35
1930/31 Oberliga Weser-Jade Północnoniemieckiego Związku Piłki Nożnej 2 18 8 2 4 41-21 W rundzie finałowej Mistrzostw Północnoniemieckiego Związku Piłki Nożnej przegrał po dogrywce z Altona 93 2:3
1931/32 Oberliga Weser-Jade Północnoniemieckiego Związku Piłki Nożnej 4 14 6 2 6 25-37
1932/33 Oberliga Weser-Jade Północnoniemieckiego Związku Piłki Nożnej 2 21 10 1 3 43-11 W rundzie finałowej Mistrzostw Północnoniemieckiego Związku Piłki Nożnej odniósł 1 zwycięstwo i 3 porażki, bilans bramek 3:7
1933/34 Gauliga Dolna Saksonia 1 27 12 3 3 67-31
Runda finałowa 3 w grupie 5 2 1 3 11:17 W finałowej grupie grał min. z późniejszym mistrzem FC Schalke 04
1934/35 Gauliga Dolna Saksonia 2 29 10 9 1 57-23
1935/36 Gauliga Dolna Saksonia 1 29 13 3 4 44-22
Runda finałowa 2 w grupie 8 4 0 2 22-11 W finałowej grupie grał min. z Viktorią Stolp (dziś Słupsk) oraz Vorwärts-Rasensport Gleiwitz (Gliwice)
1936/37 Gauliga Dolna Saksonia 1 30 14 2 2 73:31
Runda finałowa 2 w grupie 9 4 1 1 20:10 W finałowej grupie grał min. z Viktorią Stolp (Słupsk) oraz z późniejszym mistrzem FC Schalke 04
1937/38 Gauliga Dolna Saksonia 3 27 12 3 3 70-32
1938/39 Gauliga Dolna Saksonia 4 25 10 5 3 32-20
1939/40 Gauliga Dolna Saksonia, Grupa Północ 2 11 5 1 4 17-11
1940/41 Gauliga Dolna Saksonia, Grupa Północ 2 12 5 2 3 31-15
1941/42 Gauliga Dolna Saksonia, Grupa Północ 1 16 6 4 0 43:13
Gauliga Dolna Saksonia, runda finałowa 1 20 10 0 0 36:7
Runda finałowa ćwierćfinał Wygrał z Eimsbütteler TV 4:2, po czym przegrał z Kickers Offenbach 3:4
1942/43 Gauliga Wezera-Ems 2 31 15 1 2 107-22
1943/44 Gauliga Wezera-Ems 4 14 7 0 7 44-23
1944/45 Gauliga Wezera-Ems 1 0 1 5-3 Rozgrywki zostały przerwane
1945/46 Mistrzostwa Bremy 1 9 4 1 1 17-10
Runda finałowa Mistrzostw brytyjskiej strefy okupacyjnej[13] ćwierćfinał Pokonał Hannover 96 2:1, w ćwierćfinale przegrał z HSV 1:2 ale mecz został zaliczony jako towarzyski bo rozgrywki zostały anulowane przez brytyjskie władze wojskowe
1946/47 Oberliga Niedersachsen-Nord 1 40 109-31 W finale rozgrywek w Dolnej Saksonii pokonał w dwumeczu zwycięzcę grupy południowej TSV Braunschweig 4:3 (1:3 i 3:0)
Runda finałowa Mistrzostw brytyjskiej strefy okupacyjnej ćwierćfinał Przegrał z Borussia Dortmund 2:4
1947/48 Oberliga Północ 4 26 12 2 8 43-38 W meczu o 4 miejsce[14] pokonał VfL Osnabrück 3:1
Runda finałowa Mistrzostw brytyjskiej strefy okupacyjnej ćwierćfinał Przegrał po dogrywce z Borussia Dortmund 2:3
1948/49 Oberliga Północ 8 19 8 3 11 49-50
1949/50 Oberliga Północ 4 36 16 4 10 78-44
1950/51 Oberliga Północ 6 36 15 6 11 79-59
1951/52 Oberliga Północ 7 33 14 5 11 85-52
1952/53 Oberliga Północ 6 37 15 7 8 71-55
1953/54 Oberliga Północ 5 31 13 5 12 53-43
1954/55 Oberliga Północ 3 38 15 8 7 68:46
1955/56 Oberliga Północ 6 32 14 4 12 74:54
1956/57 Oberliga Północ 5 31 14 3 13 65:53
1957/58 Oberliga Północ 7 31 14 3 13 76:70
1958/59 Oberliga Północ 2 42 19 4 7 89:57
1959/60 Oberliga Północ 2 41 18 5 7 71:47
1960/61 Oberliga Północ 2 43 19 5 6 73:47
1961/62 Oberliga Północ 2 44 18 8 4 87:33
1962/63 Oberliga Północ 2 47 22 3 5 102:44
Sezon Liga Poziom Miejsce w lidze Uwagi
1963/64 Bundesliga
I
10
1964/65 Bundesliga 1 Star*.svg
1965/66 Bundesliga 4
1966/67 Bundesliga 16
1967/68 Bundesliga 2
1968/69 Bundesliga 9
1969/70 Bundesliga 11
1970/71 Bundesliga 10
1971/72 Bundesliga 11
1972/73 Bundesliga 11
1973/74 Bundesliga 11
1974/75 Bundesliga 15
1975/76 Bundesliga 13
1976/77 Bundesliga 11
1977/78 Bundesliga 15
1978/79 Bundesliga 11
1979/80 Bundesliga 17 Arrow-down.gif
1980/81 2. Bundesliga II 1 Arrow-up.gif
1981/82 Bundesliga
I
5
1982/83 Bundesliga 2
1983/84 Bundesliga 5
1984/85 Bundesliga 2
1985/86 Bundesliga 2
1986/87 Bundesliga 5
1987/88 Bundesliga 1 Star*.svg
1988/89 Bundesliga 3
1989/90 Bundesliga 7
1990/91 Bundesliga 3 Puchar Niemiec Simple gold cup.svg
1991/92 Bundesliga 9
1992/93 Bundesliga 1 Star*.svg
1993/94 Bundesliga 8 Puchar Niemiec Simple gold cup.svg
1994/95 Bundesliga 2
1995/96 Bundesliga 9
1996/97 Bundesliga 8
1997/98 Bundesliga 7
1998/99 Bundesliga 13 Puchar Niemiec Simple gold cup.svg
1999/00 Bundesliga 9
2000/01 Bundesliga 7
2001/02 Bundesliga 6
2002/03 Bundesliga 6
2003/04 Bundesliga 1 Star*.svg Puchar Niemiec Simple gold cup.svg
2004/05 Bundesliga 3
2005/06 Bundesliga 2
2006/07 Bundesliga 3
2007/08 Bundesliga 2
2008/09 Bundesliga 10 Puchar Niemiec Simple gold cup.svg
2009/10 Bundesliga 3
2010/11 Bundesliga 13
2011/12 Bundesliga 9
2012/13 Bundesliga 14
2013/14 Bundesliga 12
2014/15 Bundesliga 10
2015/16 Bundesliga 13
2016/17 Bundesliga 8
2017/18 Bundesliga 11
2018/19 Bundesliga 8
2019/20 Bundesliga 16 utrzymanie po barażach
2020/21 Bundesliga 17 Arrow-down.gif
2021/22 2. Bundesliga II

Obecna kadra[edytuj | edytuj kod]

 Z tym tematem związana jest kategoria: Piłkarze Werderu Brema.
Aktualny na 5 września 2021[15]
Nr Poz. Piłkarz
1 BR Czechy Jiří Pavlenka
3 OB Niemcy Anthony Jung
7 NA Niemcy Marvin Ducksch
8 OB Niemcy Mitchell Weiser (wypożyczony z Bayeru Leverkusen)
10 PO Niemcy Leonardo Bittencourt
11 NA Niemcy Niclas Füllkrug
13 OB Serbia Miloš Veljković
15 NA Wybrzeże Kości Słoniowej Roger Assalé (wypożyczony z Dijon)
17 PO Niemcy Abdenego Nankishi
20 PO Austria Romano Schmid
21 OB Turcja Ömer Toprak
22 PO Niemcy Niklas Schmidt
Nr Poz. Piłkarz
23 PO Niemcy Nicolai Rapp
25 OB Korea Południowa Kyu-hyun Park
26 OB Niemcy Lars Lukas Mai (wypożyczony z Bayernu Monachium)
27 OB Niemcy Felix Agu
28 PO Bułgaria Ilija Gruew
29 NA Niemcy Nick Woltemade
30 BR Niemcy Michael Zetterer
32 OB Austria Marco Friedl
34 PO Niemcy Jean-Manuel Mbom
36 OB Niemcy Christian Groß
40 BR Niemcy Luca Plogmann
43 NA Niemcy Eren Dinkçi

Piłkarze na wypożyczeniu[edytuj | edytuj kod]

Nr Poz. Piłkarz
NA Gambia Kebba Badjie (w Hallescher FC do 30 czerwca 2022)
OB Niemcy Jan-Niklas Beste (w Jahn Regensburg do 30 czerwca 2022)
PO Niemcy Yannik Engelhardt (w SC Freiburg II do 30 czerwca 2022)
Nr Poz. Piłkarz
NA Niemcy Benjamin Goller (w SV Darmstadt 98 do 30 czerwca 2022)
BR Niemcy Eduardo Haesler (w Nordsjælland do 30 czerwca 2022)

Trenerzy[edytuj | edytuj kod]

Sztab szkoleniowy[edytuj | edytuj kod]

Rola Imię i nazwisko
Trener Niemcy Markus Anfang
Asystent trenera Austria Danijel Zenkovic
Asystent trenera Niemcy Florian Junge
Trener bramkarzy Niemcy Christian Vander
Przygotowanie fizyczne Austria Günther Stoxreiter

Trenerzy od 1963[edytuj | edytuj kod]

 Z tym tematem związana jest kategoria: Trenerzy piłkarzy Werderu Brema.
Lp. Imię i nazwisko Okres urzędowania
1.
Willi Multhaup 01.07.1963 30.06.1965
2.
Günter Brocker 01.07.1965 04.09.1967
3.
Fritz Langner 05.09.1967 30.06.1969
4.
Richard Ackerschott1 12.10.1968 30.06.1968
5.
Fritz Rebell 01.07.1969 16.03.1970
6.
Hans Tilkowski 17.03.1970 30.06.1970
7.
Robert Gebhardt 01.07.1970 29.09.1971
8.
Willi Multhaup4 30.09.1971 24.10.1971
9.
Sepp Piontek 25.10.1971 30.06.1975
10.
Fritz Langner24 08.05.1972 10.06.1972
11.
Herbert Burdenski 01.07.1975 28.02.1976
12.
Otto Rehhagel 29.02.1976 30.06.1976
13.
Hans Tilkowski4 01.07.1976 19.12.1977
14.
Rudi Assauer 20.12.1977 31.13.1977
15.
Fred Schulz 01.01.1978 30.06.1978
16.
Wolfgang Weber 01.07.1978 28.01.1980
Lp. Imię i nazwisko Okres urzędowania
17.
Rudi Assauer4 29.01.1980 20.02.1980
18.
Fritz Langner5 21.02.1980 30.06.1980
19.
Kuno Klötzer 01.07.1980 01.04.1981
20.
Otto Rehhagel4 02.04.1981 30.06.1995
21.
Holandia Aad de Mos 01.07.1995 09.01.1996
22.
Niemcy Dixie Dörner 14.01.1996 20.08.1997
23.
Niemcy Wolfgang Sidka 21.08.1997 21.10.1998
24.
Niemcy Felix Magath 22.10.1998 09.05.1999
25.
Niemcy Thomas Schaaf 10.05.1999 15.05.2013
26.
Niemcy Wolfgang Rolff3 16.05.2013 25.05.2013
27.
Niemcy Robin Dutt 01.06.2013 25.10.2014
28.
Ukraina Wiktor Skrypnyk 25.10.2014 17.09.2016
29.
Niemcy Alexander Nouri 18.09.2016 30.10.2017
30.
Niemcy Florian Kohfeldt 30.10.2017 16.05.2021
31.
Niemcy Thomas Schaaf34 16.05.2021 30.06.2021
32.
Niemcy Markus Anfang 1.07.2021 obecnie

1Zastąpił Fritza Langnera na cztery mecze.
2Zastąpił Seppa Piontka na dwa mecze.
3Trener tymczasowy na jeden mecz.
4Po raz drugi jako trener Werderu.
5Po raz trzeci jako trener Werderu.

„Cuda nad Wezerą“[edytuj | edytuj kod]

Inne historyczne mecze[edytuj | edytuj kod]

  • W sezonie 1970/1971, 3 kwietnia 1971, Werder grał wyjazdowy mecz ligowy z Borussią M'Gladbach. W 76 minucie meczu, przy stanie 1:1, napastnik gospodarzy Herbert Laumen nie sięgnął dośrodkowanej piłki i wpadł do bramki Werderu. Uczynił to z taką siłą, że zaplątał się w siatkę, w efekcie czego upadając złamał słupek bramki. Ponieważ gospodarze nie mieli zapasowej bramki, sędzia Gert Meuser odgwizdał koniec meczu. Werderowi przyznano walkower 2:0, a Borussia musiała zapłacić 1500 marek kary. Od następnego sezonu wszystkie kluby Bundesligi postanowiły zmienić drewniane bramki na aluminiowe. Złamany słupek znajduje się obecnie w muzeum klubowym Borussii[23][24].
  • W sezonie 2009/2010 Werder zremisował na wyjeździe pierwszy mecz 1/8 Ligi Europy z Valencia CF 1:1[25]. W rewanżu po 15 minutach przegrywał 0:2, po 45 minutach 1:3. W drugiej połowie doprowadził do stanu 3:3, ale w 66 minucie przegrywał 3:4 i był w stanie tylko zremisować 4:4, ostatecznie odpadając dzięki mniejszej ilości bramek zdobytych na wyjeździe[26].
  • W sezonie 2008/2009 Werder grał rewanż 1/16 finału Pucharu UEFA z AC Milan. Pierwszy mecz w Bremie zakończył się remisem 1:1[27]. W rewanżu po 33 minutach Werder przegrywał już 0:2, ale dwie bramki Claudio Pizarro w 68 i 78 minucie dały remis i awans[28].
  • W sezonie 2008/2009 Werder przegrał u siebie pierwszy mecz półfinału Pucharu UEFA z Hamburger SV 0:1[29]. W rewanżu prowadził co prawda 2:1, ale w ostatnim kwadransie gospodarze mocno naciskali i byli bliscy wyrównania. Podczas jednego z ataków HSV piłka podskoczyła na dużej papierowej kuli rzuconej przez fanów Werderu, co uchroniło Werder przed utratą bramki, a w kontrze padł gol na 3:1 co rozstrzygnęło dwumecz (była 83 minuta, HSV potrzebowało 2 bramek; zdołało strzelić jedną)[30]. Papierowa Kula (Papierkugel) stała się obiektem żartów (głównie ze strony fanów Werderu względem kibiców HSV; chociaż ci drudzy twierdzili, że była na spalonym[31]), dorobiła się własnego konta na Twitterze[32], aby ostatecznie zostać wylicytowaną w charytatywnej aukcji i trafić do klubowego muzeum[33][34].
  • W sezonie 2010/2011 Werder wygrał u siebie pierwszy mecz eliminacji do Ligi Mistrzów z Sampdoria Genua 3:1 (na dodatek bramkę stracił w 90 minucie)[35]. W rewanżu na wyjeździe już po 13 minutach przegrywał 0:2 a 5 minut przed końcem 0:3. W doliczonym czasie gry Markus Rosenberg zdobył bramkę doprowadzając do dogrywki (Rosenberg pojawił się na boisku w 72 minucie, tylko dlatego, że Sandro Wagner grał w zakrwawionej koszulce, a nie miał zapasowej na zmianę). W dogrywce bramkę na 2:3 strzelił Claudio Pizarro, dając awans do fazy grupowej[36].

Kibice i rywale[edytuj | edytuj kod]

Istnieje siedem grup kibicowskich w Bremie. Należą do nich: „Wanderers-Bremen”, „The Infamous Youth”, „Caillera”, „L'Intesa Verde”, „HB Crew”, „Ultra Boys” i „UltrA-Team Bremen”, którzy wspierają drużynę w każdym meczu. Niektórzy fani klubu utrzymują przyjazne relacje z drużynami Rot-Weiss Essen i Hapoel Katamon Jerusalem – ta ostatnia ma szczególny antyrasistowski i antyfaszystowski wydźwięk[37]. Przez długi czas istniała również "zgoda" z 1. FC Kaiserslautern.

Oficjalnym hymnem Werderu jest „Lebenslang Grün-Weiß”[38] – utwór, który powstał z okazji "dubletu" w roku 2004. Innym popularnym utworem jest "Wir sind Werder Bremen"[39] stworzony przez zespół Afterburner.

Po bramce Werderu na Weserstadion rozlega się dźwięk syreny okrętowej oraz odgrywany jest fragment „Gonna Be” (500 mil) zespołu The Proclaimers[40].

Derby Północy[edytuj | edytuj kod]

Son Heung-min z HSV i Eljero Elia z Werderu podczas Nordderby 2012

Werder od dawna toczy zaciętą rywalizację z Hamburger SV. Są to dwa największe miasta na północy Niemiec, "skazane" na siebie jeszcze w rozgrywkach Oberligi. Mecze pomiędzy tymi drużynami nazywane są Nordderby (Derby Północy)[41].

Rywalizacja klubów i fanów była zacięta ale nie wroga (czasem wręcz określana "szorstką przyjaźnią") i taki stan utrzymywał się do 17 października 1982. Tego dnia grupa kibiców Werderu podążających na mecz pucharowy w Hamburgu, została zaatakowana pistoletami gazowymi, racami i cegłami przez skrajnie prawicową grupę fanów HSV ("Löwen" / Lwy) wspartych hamburskimi skinhedami[42]. Bremeńczycy uciekli, ale siedemnastoletni Adrian Maleika szukając schronienia w krzakach, dostał kamieniem w tył głowy i stracił przytomność[42]. Następnego dnia zmarł w szpitalu w wyniku ciężkich obrażeń – pęknięcia czaszki oraz wylewu. Była to pierwsza w Niemczech śmiertelna ofiara wynikająca z walk grup kibiców. Na pogrzebie zjawiło się ok. 600 osób, w tym zespół Werderu, kierownik zespołu Willi Lemke oraz Günter Netzer z HSV[43]. Pomimo porozumienia podpisanego rok później pomiędzy klubami i różnego rodzaju programów socjalnych wdrażanych przez HSV, stosunki między fanami obu klubów do dziś pozostają napięte, a fani Werderu demonstracyjnie wspierają FC Sankt Pauli.

Między 22 kwietnia a 10 maja 2009 odbyły się cztery "Derby Północy" w ciągu 19 dni:
– 22 kwietnia (Hamburg) – półfinał Pucharu Niemiec, wygrany przez Werder po rzutach karnych 3:1 (mecz i dogrywka zakończył się wynikiem 1:1)
– 30 kwietnia (Brema) – półfinał Pucharu UEFA, wygrany przez HSV 1:0
– 7 maja (Hamburg) – półfinał Pucharu UEFA, wygrany przez Werder 3:2
– 10 maja (Brema) – mecz Bundesligi, wygrany przez Werder 2:0

Bilans Derbów Północy
Rozgrywki Mecze Zwycięstwa Remisy Porażki Bramki
1.Bundesliga 108 39 35 34 157:158
2.Bundesliga
Oberliga* 18 9 4 5 37:36
Puchar Niemiec 7 5 - 2 18:11
Puchar Ligi 1 1 0 0 2:1
Puchar UEFA/Liga Europy 2 1 0 1 3:3
Dane ważne do końca sezonu 2020/2021
* brak wyników za lata 1947-1953

Stadion[edytuj | edytuj kod]

Nowy Weserstadion

Od roku 1930 Werder rozgrywa mecze domowe na Weserstadion. Stadion powstał w roku 1909, ale nowoczesny kształt uzyskał dopiero w roku 1929, kiedy w wyniku przebudowy powstała trybuna, szatnie i restauracja[44][45]. Obecną nazwę nosi od roku 1930, wcześniej nazywał się ABTS-Kampfbahn (budowniczym stadionu było Allgemeinen Bremer Turn- und Sportverein). W latach 1934 – 1945 przejściowo nazywał się "Bremer Kampfbahn" a w latach 1945-1947 "IKE Stadium" (Na cześć amerykańskiego generała Dwighta Eisenhowera – Naczelnego Dowódcy Alianckich Ekspedycyjnych Sił Zbrojnych. "Ike" było używanym przez niego pseudonimem).

Do powstania Bundesligi w roku 1963 służył nie tylko Werderowi ale i innym klubom z Bremy. Używany był też do sportów innych niż piłka nożna. W roku 1963, z okazji powstania Bundesligi, zadaszono północną trybunę i zainstalowano oświetlenie, a w roku 1973 przebudowano starszą trybunę południową[44][45]. Kolejne przebudowy miały miejsce do roku 1978 (rozbudowa trybuny północnej), 1988 (przebudowa trybuny zachodniej), 1992 (rozbudowa trybuny południowej, na której min. zbudowano loże dla VIPów – był to pierwszy stadion w Niemczech z tego typu udogodnieniem. Powstała także tablica wyników), 1997 (rozbudowa trybuny północnej, zastąpienie jednej tablicy wyników dwom ekranami o powierzchni 50 m² każdy oraz rozbudowa trybuny wschodniej, która oprócz nowych biur, sklepów i internatu otrzymała restaurację z lożą – był to pierwszy stadion w Niemczech z tego typu rozwiązaniem), 2002 (powiększenie pojemności stadionu poprzez obniżenie wnętrza stadionu o ponad 2 metry), 2011 (całkowita przebudowa stadionu na typowo piłkarski, połączona z instalacją nowego oświetlenia, nowych telebimów o powierzchni 74 m² każdy oraz paneli fotowoltanicznych[46]; stadion zyskał także nową fasadę)[44][45].

ATBS-Kampfbahn

Pojemność stadionu wynosi 42100 widzów, ale na mecze międzypaństwowe ograniczona jest do 37441 miejsc, a na koncerty do 39000 osób. Wszystkie trybuny są całkowicie zadaszone. Murawa jest mieszana, tj. naturalna trawa uzupełniona jest sztuczną. Wokół stadionu znajduje się jeden kryty i dwa otwarte baseny, korty tenisowe, boisko do baseballu, kryte lodowisko, kryty skatepark, tereny rekreacyjne oraz liczne boiska treningowe, z których jedno wyposażono w trybuny (Weserstadion Platz 11 gdzie mecze rozgrywają drużyny rezerw). W budynku stadionu, oprócz biur klubu[47], mieści się Wuseum – klubowe muzeum oraz sklep z artykułami dla fanów[48].

Stadion jest słabo skomunikowany, tzn. mieści się de facto w centrum miasta, na dodatek prowadzi do niego tylko jedna duża ulica – Osterdeich (z dwóch stron otacza go Wesera, z trzeciej wspomniana infrastruktura). Przy stadionie znajdują się miejsca parkingowe, ale dostępne są tylko dla posiadaczy specjalnych karnetów. Większość kibiców dociera na stadion komunikacją zbiorową, która dla posiadaczy biletów meczowych jest darmowa[49]. Być może to właśnie jest przyczyną dość niechętnego przydzielania Weserstadionowi meczów międzypaństwowych – od roku 1939 reprezentacja Niemiec gościła na nim zaledwie 10 razy, z czego tylko 2 razy w meczach o punkty (Malta w 1980 i Ukraina w 1997).

Unikalną opcją jest natomiast możliwość dostania się na stadion drogą wodną. Od listopada 2009 roku przed każdym meczem pięć statków kursuje Wezerą od zachodnich dzielnic miasta aż do przystani koło stadionu[49].

Od sezonu 2019/2020 na 10 lat nazwa stadionu została sprzedana za 30 milionów euro. Od teraz oficjalnie stadion nazywa się Wohninvest Weserstadion. Jest to pierwsza w historii stadionu zmiana nazwy, wcześniejszy sponsor, firma EWE AG, która za lata 2007-2018 zapłaciła 36 milionów euro, nie zdecydowała się na dodanie swojej nazwy do nazwy stadionu.

Sponsorzy i stroje[edytuj | edytuj kod]

Okres Producent[50] Sponsor Dziedzina sponsora
1971–1974 ? Miasto Brema
1974–1975
1975–76 Puma
1976–1978 ? Norda konserwy rybne
1978–1981 Puma Pentax sprzęt fotograficzny
1981–1984 Olympia maszyny do pisania
1984–1986 Trigema stroje sportowe
1986–1992 Portas meble kuchenne i drzwi
1992–1997 Winterthur Group / dbv-Winterthur ubezpieczenia
1997–2000 o.tel.o telekomunikacja
2000–01 Kappa QSC
2001–02 brak sponsora
2002–2004 Young Spirit buty
2004–2006 KiK dyskont odzieżowy
2006–07 bwin bukmacher
2007–2009 Citibank / Targobank* bank
2009–2012 Nike
2012–2018 Wiesenhof przetwórstwo drobiu
2018– Umbro

* * W sezonie 2008/09 podczas przekształcania niemieckiej gałęzi Citibank w Targobank, w celu przejęcia jej przez Credit Mutuel, na koszulkach widniał napis "So Geht Bank Heute" ("Tak się dziś robi bankowość").

Galeria strojów[edytuj | edytuj kod]

1964-1965
1973-1974
2003-2004
2005-2006
2008-2009
2009-2010
2010-2011
2011-2012
2012-2013
2013-2014
2014-2015
2015-2016
2016-2017
2017-2018
2019-2020

Inne sekcje klubu[edytuj | edytuj kod]

Werder Brema II[edytuj | edytuj kod]

Werder Brema II
Ilustracja
Pełna nazwa Sportverein Werder Bremen von 1899 II e. V.
Barwy zielono-białe
Data założenia 1899
Debiut w najwyższej lidze brak
Liga 3. liga (III)
Państwo  Niemcy
Adres Franz-Böhmert-Straße 1c
28205 Brema
Niemcy
Stadion Weserstadion Platz 11
Brema
Trener Konrad Fünfstück
Stroje
domowe
Stroje
wyjazdowe

Sportverein Werder Bremen von 1899 II jest drużyną rezerwową klubu Werder Brema. Drużyna obecnie występuje w 3. Lidze (3. poziom rozgrywek piłki nożnej w Niemczech). Do 2005 roku zespół grał pod nazwą SV Werder Brema Amateure.

Stadion[edytuj | edytuj kod]

Klub rozgrywa swoje mecze domowe na stadionie Weserstadion Platz 11 w mieście Brema, który może pomieścić 5,500 widzów.

Sukcesy[edytuj | edytuj kod]

  • Amatorskie mistrzostwo Niemiec:
    • zdobywca: 1966, 1985 i 1991.
    • finalista: 1982 i 1993.
  • Oberliga Nord (III):
    • mistrzostwo: 1982 i 1984.
    • wicemistrzostwo: 1981, 1983 i 1992.
  • Amateurliga Bremen (III) :
    • mistrzostwo: 1957, 1962, 1967, 1968 i 1976.
  • Regionalliga Nord (IV):
    • mistrzostwo: 2015.
    • wicemistrzostwo: 2014.
  • Bremer Cup (Puchar Bremy):
    • zdobywca: 1969, 1971, 1976, 1982, 1983, 1987, 1989, 1990, 1992, 1993, 1994, 1995, 1997, 1998, 1999, 2000, 2001, 2002, 2004 i 2007.
    • finalista: 1978, 1984, 1985, 1986, 1991 i 2003.

Sezony (w XXI wieku)[edytuj | edytuj kod]

Sezon Liga Poziom Miejsce
1999-00 Regionalliga Nord III 5
2000-01 Regionalliga Nord 15
2001-02 Regionalliga Nord 10
2002-03 Regionalliga Nord 6
2003-04 Regionalliga Nord 5
2004-05 Regionalliga Nord 14
2005-06 Regionalliga Nord 12
2006-07 Regionalliga Nord 8
2007-08 Regionalliga Nord 5
2008-09 3. liga 17
2009-10 3. liga 13
2010-11 3. liga 19
2011-12 3. liga 20 Arrow-down.gif
2012-13 Regionalliga Nord IV 5
2013-14 Regionalliga Nord 2
2014-15 Regionalliga Nord 1 Arrow-up.png
2015-16 3. liga III 17
2016-17 3. liga 17

Profil klubu[edytuj | edytuj kod]

Werder Brema III[edytuj | edytuj kod]

Sportverein Werder Bremen von 1899 III jest trzecią drużyną klubu Werder Brema. Drużyna obecnie występuje w Bremen-Lidze (5. poziom rozgrywek piłki nożnej w Niemczech).

Stadion[edytuj | edytuj kod]

Klub rozgrywa swoje mecze domowe na stadionie Weserstadion Platz 13 w mieście Brema, który może pomieścić 500 widzów.

Sukcesy[edytuj | edytuj kod]

  • Verbandsliga Bremen (V):
    • mistrzostwo: 1998.
    • wicemistrzostwo: 1997 i 2001.
  • Bremen-Liga (V):
    • mistrzostwo: 2010, 2011 i 2013.

Sezony (w XXI wieku)[edytuj | edytuj kod]

Sezon Liga Poziom Miejsce
1999-00 Verbandsliga Bremen V 8
2000-01 Verbandsliga Bremen 2
2001-02 Verbandsliga Bremen 8
2002-03 Verbandsliga Bremen 4
2003-04 Verbandsliga Bremen 4
2004-05 Verbandsliga Bremen 5
2005-06 Verbandsliga Bremen 3
2006-07 Verbandsliga Bremen 3
2007-08 Verbandsliga Bremen 4
2008-09 Bremen-Liga 4
2009-10 Bremen-Liga 1
2010-11 Bremen-Liga 1
2011-12 Bremen-Liga 3
2012-13 Bremen-Liga 1
2013-14 Bremen-Liga 5
2014-15 Bremen-Liga 7
2015-16 Bremen-Liga 3
2016-17 Bremen-Liga ?

Juniorzy[edytuj | edytuj kod]

Drużyny juniorów Werder Brema w sezonie 2016/17 występują w:

  • Drużyna U-19 w Bundeslidze Nord/Nordost (1. poziom).
  • Drużyna U-17 w Bundeslidze Nord/Nordost (1. poziom).

Piłka nożna kobiet[edytuj | edytuj kod]

Drużyna kobiet Werder Brema w sezonie 2016/17 występuje w 2. Bundeslidze Nord kobiet (2. poziom).

E-Sport[edytuj | edytuj kod]

Od roku 2018 klub posiada sekcję e-sportów, ale jedyną "dyscypliną" w niej uprawianą jest piłkarski symulator FIFA. Od stycznia 2019 roku zawodnicy klubu (Mohammed „MoAuba“ Harkous, Michael „MegaBit“ Bittner, Eleftherios „Leftinho“ Ilias) brali udział w rozgrywkach Wirtualnej Bundesligi (VBL[51]). Werder został pierwszym e-Mistrzem Niemiec zarówno w rozgrywkach drużynowych[52] jak i indywidualnych. Zresztą w tej drugiej kategorii finał był wewnętrzną sprawą klubu, bo MegaBit (zwycięzca kategorii Xbox) pokonał w nim a MoAuba (który wcześniej zwyciężył w kategorii Playstation)[53].

W kwietniu 2019 MoAuba i Megabit zostali pierwszymi w historii członkami nowo powstałej niemieckiej narodowej drużyny eFootball. Wystąpili w turnieju FIFA eNations Cup, ale odpadli w rundzie wstępnej.

W sierpniu 2019 MoAuba stał się pierwszym Niemcem, który został mistrzem świata w serii gier FIFA (pierwsza edycja FIFA eWorld Cup odbyła się w 2004)[54].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Oznaczenie tablic rejestracyjnych pojazdów w Bremie.
  2. a b Satzung und Jugendordnung (niem.). W: Statut klubu dostępny na oficjalnej stronie klubowej [on-line]. [dostęp 21.03.2020].
  3. All time standings Bundesliga (ang.). W: portal analityczny transfermarkt [on-line]. [dostęp 21.03.2020].
  4. Ewige Tabelle Bundesliga (niem.). W: Oficjalna strona Bundesligi [on-line]. [dostęp 21.03.2020].
  5. Rekordpokalsieger (niem.). W: Oficjalna strona DFB [on-line]. [dostęp 21.03.2020].
  6. Doublegewinner (niem.). W: Oficjalna strona DFB [on-line]. [dostęp 21.03.2020].
  7. (West) Germany – List of Champions (ang.). W: Strona RSSSF [on-line]. [dostęp 21.03.2020].
  8. Więcej na temat pochodzenia słówka i podobnych określeń w dialektach języka niemieckiego i innych językach germańskich: Werder (Landschaft) (niem.). W: Wikipedia [on-line]. [dostęp 22.03.2020].
  9. Bundesliga: Werder Brema po 40 latach żegna się z niemiecką elitą [OFICJALNIE], Transfery.info, 22 maja 2021 [dostęp 2021-05-22] (pol.).
  10. Torsten Frings ogłosił zakończenie kariery (pol.). sport.pl. [dostęp 2013-02-26].
  11. Bundesliga niemiecka w piłce nożnej (2013/2014) – Wikipedia, wolna encyklopedia
  12. Verband Bremer Fußball-Vereine jako jeden z kilkunastu regionalnych związków prowadził rozgrywki piłkarskie w Bremie w latach 1899-1907. Uległ rozwiązaniu w wyniku utworzenia Północnoniemieckiego Związku Piłki Nożnej (Norddeutscher Fußball-Verband).
  13. Chociaż Brema znajdowała się w Amerykańskiej strefie okupacyjnej to brała udział w rozgrywkach strefy brytyjskiej.
  14. Przy równej ilości punktów decydował dodatkowy mecz.
  15. Team (ang.). werder.de. [dostęp 2020-12-12].
  16. Spartak-Werder, Second round, 1st leg (ang.). W: Oficjalne statystyki UEFA [on-line]. [dostęp 21.03.2020].
  17. Werder-Spartak, Second round, 2nd leg (ang.). W: Oficjalne statystyki UEFA [on-line]. [dostęp 21.03.2020].
  18. Berlin-Werder, First round, 1st leg (ang.). W: Oficjalne statystyki UEFA [on-line]. [dostęp 21.03.2020].
  19. Werder-Berlin, First round, 2nd leg (ang.). W: Oficjalne statystyki UEFA [on-line]. [dostęp 21.03.2020].
  20. Werder-Anderlecht, Group stage – Group B (ang.). W: Oficjalne statystyki UEFA [on-line]. [dostęp 21.03.2020].
  21. Lyon-Werder, Third round, 1st leg (ang.). W: Oficjalne statystyki UEFA [on-line]. [dostęp 21.03.2020].
  22. Werder-Lyon, Third round, 2nd leg (ang.). W: Oficjalne statystyki UEFA [on-line]. [dostęp 21.03.2020].
  23. Jensen mault, ein Tor feiert Geburtstag (niem.). W: Der Spiegel [on-line]. [dostęp 21.03.2020].
  24. Laumen ist der Herr Pfostenbruch vom Bökelberg (niem.). W: Die Welt [on-line]. [dostęp 21.03.2020].
  25. Valencia-Werder, Round of 16, 1st leg (ang.). W: Oficjalne statystyki UEFA [on-line]. [dostęp 21.03.2020].
  26. Werder-Valencia, Round of 16, 2nd leg (ang.). W: Oficjalne statystyki UEFA [on-line]. [dostęp 21.03.2020].
  27. Werder-Milan, Round of 32 , 1st leg (ang.). W: Oficjalne statystyki UEFA [on-line]. [dostęp 21.03.2020].
  28. Milan-Werder, Round of 32 , 2nd leg (ang.). W: Oficjalne statystyki UEFA [on-line]. [dostęp 21.03.2020].
  29. Werder-Hamburg, Semi-finals, 1st leg (ang.). W: Oficjalne statystyki UEFA [on-line]. [dostęp 21.03.2020].
  30. Hamburg-Werder, Semi-finals, 2nd leg (ang.). W: Oficjalne statystyki UEFA [on-line]. [dostęp 21.03.2020].
  31. Das Papier stand doch im Abseits (niem.). W: Der Spiegel [on-line]. [dostęp 21.03.2020].
  32. Papierkugel (@Papierkugel) | Twitter, twitter.com [dostęp 2020-04-13] (fr.).
  33. Die schicksalhafte Papierkugel (niem.). W: Frankfurter Allgemeine Zeitung [on-line]. [dostęp 21.03.2020].
  34. Derby-Wahnsinn mit Papierkugel und Kung-Fu (niem.). W: Die Welt [on-line]. [dostęp 21.03.2020].
  35. Werder-Sampdoria, Play-offs, 1st leg (ang.). W: Oficjalne statystyki UEFA [on-line]. [dostęp 21.03.2020].
  36. Sampdoria-Werder, Play-offs, 2nd leg (ang.). W: Oficjalne statystyki UEFA [on-line]. [dostęp 21.03.2020].
  37. Zehn Jahre deutsch-israelische Freundschaft bei Werder Bremen (niem.). W: portal Fussbal Gegen Nazis [on-line]. [dostęp 21.03.2020].
  38. Lebenslang Grün-Weiß. [dostęp 20.03.2020].
  39. Wir sind Werder Bremen. [dostęp 20 marca 2020].
  40. SV Werder Bremen Torhymne. [dostęp 20.03.2020].
  41. Bitter north German rivals to go head-to-head – yet again!. Bild, 14 kwietnia 2009. [dostęp 20.03.2020].
  42. a b Arnd Zeigler: Das W auf dem Trikot... 40 Jahre Werder Bremen in der Bundesliga. Edition Temmen, 2003, s. 269. ISBN 3-86108-695-6. (niem.)
  43. Der tragische Tod eines Fans – und die Folgen (niem.). W: Norddeutscher Rundfunk [on-line]. [dostęp 21.03.2020].
  44. a b c Die Geschichte des Weserstadions (niem.). W: Bremer Weser-Stadion GmbH [on-line]. [dostęp 22.03.2020].
  45. a b c Stadion-Historie (niem.). W: oficjalna strona Werderu Brema [on-line]. [dostęp 22.03.2020].
  46. Jest to największy w Europie system fotowoltaniczny zintegrowany z budynkiem. Zahlen, Daten, Fakten Zum Wohninvest Weserstadion (niem.). W: oficjalna strona Werderu Brema [on-line]. [dostęp 22.03.2020].
  47. Technische Daten (niem.). W: Bremer Weser-Stadion GmbH [on-line]. [dostęp 22.03.2020].
  48. Wuseum und Stadionführungen (niem.). W: Bremer Weser-Stadion GmbH [on-line]. [dostęp 22.03.2020].
  49. a b Weserstadion – Anfahrt (niem.). W: oficjalna strona Werderu Brema [on-line]. [dostęp 22.03.2020].
  50. https://www.weser-kurier.de/werder/werder-fotos_galerie,-Die-schoensten-WerderTrikots-_mediagalid,10378.html
  51. Virtual Bundesliga, virtual.bundesliga.com [dostęp 2020-03-21] (ang.).
  52. Virtual Bundesliga 2018-2019, virtual.bundesliga.com [dostęp 2020-03-21] (ang.).
  53. Michael "MegaBit" Bittner is German eFootball Champion – EN – DFL Deutsche Fußball Liga GmbH, www.dfl.de [dostęp 2020-03-21] (ang.).
  54. Deutscher wird FIFA-19-Weltmeister: Mohammed "MoAuba" Harkous gewinnt Viertelmillion Dollar – Sportbuzzer.de, www.sportbuzzer.de [dostęp 2020-03-21] (niem.).

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • H.D. Baroth: Des deutschen Fußballs wilde Jahre 1860 – 1920. Essen: Klartext-Verlag, 1991. ISBN 978-3-88474-458-1. (niem.)
  • H. Grüne: Enzyklopädie des deutschen Ligafußballs. T. 1: Vom Kronprinzen bis zur Bundesliga. 1890 bis 1963. Deutsche Meisterschaft, Gauliga, Oberliga. Zahlen, Bilder, Geschichten. Kassel: AGON-Sportverlag, 1996. ISBN 3-928562-85-1. (niem.)
  • H. Grüne: Enzyklopädie des deutschen Ligafußballs. T. 7: Vereinslexikon. Kassel: AGON-Sportverlag, 2001. ISBN 3-89784-147-9. (niem.)
  • U. Hesse: Tor! Historia niemieckiej piłki nożnej. Otwock: Kopalnia, 2014. ISBN 978-83-937-2510-6.
  • Libero. Spezial deutsch. T. 6-7: Der deutsche Fußball (1900-1920). Teil 1. Wiesbaden: Federation of Football History & Statistics (IFFHS), 1993. (niem.)
  • Libero. Spezial deutsch. T. 9: Der deutsche Fußball (1900-1920). Teil 2. Wiesbaden: Federation of Football History & Statistics (IFFHS), 1994. (niem.)
  • Libero. Spezial deutsch. T. 11: Der deutsche Fußball (1900-1920). Teil 3. Wiesbaden: Federation of Football History & Statistics (IFFHS), 1995. (niem.)
  • Libero. Spezial deutsch. T. 14: Deutscher Vereinspokal...: die erste authentische Dokumentation des deutschen Vereinspokals. Teil 1935 – 1939. Wiesbaden: Federation of Football History & Statistics (IFFHS), 1996. (niem.)
  • Libero. Spezial deutsch. T. 16: Deutscher Vereinspokal...: die erste authentische Dokumentation des deutschen Vereinspokals. Teil 1940 – 1944. Wiesbaden: Federation of Football History & Statistics (IFFHS), 1998. (niem.)
  • Libero. Spezial deutsch. T. 17: Gau-Auswahl-Wettbewerbe (1933 – 1942). Wiesbaden: Federation of Football History & Statistics (IFFHS), 1998. (niem.)
  • U. Luy: Fußball in Ostpreußen, Danzig und Westpreußen von 1900 bis 1914. Kassel: AGON SportsWorld GmbH,, 2015. (niem.)
  • M. Wyskok. Instrumentalizacja piłki nożnej w państwie totalitarnym na przykładzie Trzeciej Rzeszy. „Prace Naukowe Akademii im. Jana Długosza w Częstochowie”. XV (3), s. 11–23, 2016.