Werner Hartmann

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Werner Hartmann
Ilustracja
Kapitän zur See Kapitän zur See
Data i miejsce urodzenia 11 grudnia 1902
Wernigerode
Data i miejsce śmierci 26 kwietnia 1964
Ussel/Waldeck
Przebieg służby
Lata służby 1921–1945
1956−1962
Siły zbrojne  Reichsmarine
 Kriegsmarine
 Deutsche Marine
Stanowiska dowódca:
Seeadler, Albatros, U-26, U-37, U-198
Główne wojny i bitwy II wojna światowa:
Bitwa o Atlantyk
Odznaczenia
DEU EK 1 Klasse BAR.svg DEU EK 2 Klasse BAR.svg DEU EK Ritter BAR.svg DEU EK Ritter oak BAR.svg

Werner Hartmann (ur. 11 grudnia 1902 w Wernigerode, zm. 26 kwietnia 1964 w Ussel/Waldeck) – niemiecki oficer marynarki w stopniu komandora, dowódca niemieckich okrętów podwodnych (U-Bootów) w czasie II wojny światowej.

Hartmann miał dwójkę rodzeństwa, a jego ojciec był ewangelickim pastorem w Silstedt. Zaraz po zakończeniu I wojny światowej wstąpił do Reichsmarine. Doświadczenie dowódcze zdobywał na torpedowcach. W 1935 roku wstąpił do U-Bootwaffe. Na U-26 uczestniczył w międzynarodowej służbie kontrolnej podczas hiszpańskiej wojnie domowej.

W chwili wybuchu II wojny światowej dowodził U-37 należącego do 2 Flotylli[1]. Z U-37 Hartmann wypłynął na trzy patrole. Na pierwszym (5 października do 8 listopada 1939 roku) zatopił osiem statków o łącznej pojemności 35 306 BRT, na drugim (28 stycznia 1940 roku do 27 lutego 1940) osiem statków o łącznej pojemności 24 538 BRT. Po powrocie admirał Karl Dönitz uznał, że dowodzenie z lądu jest bardziej efektywne. Hartmann służył potem na różnych stanowiskach sztabowych.

W 1942 roku objął dowodzenie U-198, na którym odbył trzeci pod względem długości patrol bojowy podczas II wojny światowej. Wyszedł z Kilonii w 1943 roku, prowadził działania w rejonie wschodnich wybrzeży Związku Południowej Afryki, a do Bordeaux powrócił 24 października. W 1944 roku Hartmann został Führerem der Unterseeboote (FdU) (dowódcą okrętów podwodnych) na obszar Morza Śródziemnego.

W sumie Werner Hartmann odbył 4 patrole, podczas których zatopił 26 statków o łącznej pojemności 115 338 BRT[2]. Po wojnie wstąpił 1 lipca 1956 roku do Deutsche Marine, a 1 kwietnia 1962 roku przeszedł na emeryturę.

Awanse[edytuj | edytuj kod]

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

  • 8 listopada 1939 – Krzyż Żelazny II klasy[2]
  • 8 listopada 1939 – Krzyż Żelazny I klasy[2]
  • Krzyż Rycerski Krzyża Żelaznego z liśćmi dębu[2]
    • Krzyż Rycerski – 9 maja 1940[2]
    • Liście Dębu do Krzyża Rycerskiego – 5 listopada 1944[2]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c d e f g h Werner Hartmann (ang.). uboat.net. [dostęp 2017-02-20].
  2. a b c d e f Werner Hartmann (pol.). u-boot.org. [dostęp 2017-02-20].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]