Weronika Marczuk

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Weronika Marczuk
Ilustracja
Weronika Marczuk (2007)
Imię i nazwisko Ołena Michaiłowna Marczuk
Data i miejsce urodzenia 28 listopada 1971
Kijów, ZSRR
Zawód producentka filmowa, prawniczka, aktorka

Weronika Olena Marczuk[1], właśc. Ołena Marczuk; ukr. Олена Марчук[2] (ur. 28 listopada 1971 w Kijowie) – polska producentka filmowa pochodzenia ukraińskiego, prawniczka, aktorka, autorka książek, działaczka społeczna, a także osobowość telewizyjna mieszkająca w Polsce.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Wczesne lata i edukacja[edytuj | edytuj kod]

Urodziła się i wychowała w Kijowie, jest córką Michała i Niny Marczuków. Jej ojciec pracował jako kierowca, a matka była szefową biura paszportowego. Miała o trzy lata młodszą siostrę Innę, która zmarła niecały rok po urodzeniu.

W młodości ukończyła szkołę muzyczną oraz uczęszczała na zajęcia z pantomimy i tańca[3]. W latach 1989–1991 pracowała jako organizatorka zajęć pozaklasowych w szkole nr 224 miasta Kijowa i studiowała chemię i biologię na Uniwersytecie Pedagogicznym. W wieku 20 lat przyjechała do Polski do pracy, nie znając języka polskiego. Przez rok pracowała jako tancerka rewiowa w hotelach Marina, Gdynia, Posejdon i Heweliusz oraz studiowała handel zagraniczny w studium ekonomicznym w Sopocie[4][5].

Ukończyła prawo i administrację na Uniwersytecie Warszawskim oraz aplikację radcowską. W latach 2006–2008 zdobyła dyplom MBA w Business Center Club. Prowadziła kancelarię radców prawnych Anvero, specjalizującą się w prawie autorskim i prasowym[3].

Kariera[edytuj | edytuj kod]

Jest współwłaścicielką firmy producenckiej Sting Communication. Jest członkinią Polskiej Akademii Filmowej[6]. Była współpomysłodawczynią i dyrektor zarządzającą Stowarzyszenia Aktorów Filmowych i Telewizyjnych SAFT (2002–2008)[7].

Od założenia do 2007 była wiceprezeską Fundacji Art. Sport, sprawującej pieczę nad piłkarską Reprezentacją Artystów Polskich. Od października 2006 pełni funkcję prezeski Towarzystwa Przyjaciół Ukrainy TPU w Polsce[8]. Od wielu lat promuje zarówno Ukrainę w Polsce, jak i Polskę na Ukrainie. W 2013 założyła organizację „White Ribbon Ukraine” oraz przeprowadziła pierwszą na Ukrainie dużą kampanię społeczną przeciwko przemocy wobec kobiet pt. Lubysz, nie byj!. W 2016 została prezeską i współzałożycielką kobiecej organizacji pozarządowej w Kijowie „Międzynarodowa Ambasada Przedsiębiorczości Kobiet”.

Zasiadała w jury czterech pierwszych edycji programu TVN You Can Dance – Po prostu tańcz (2007–2009). Współprowadziła talk-show TVN Style Miasto kobiet (2008–2009)[9]. Zajęła trzecie miejsce w parze z Janem Klimentem w trzynastej edycji programu rozrywkowego TVN Taniec z gwiazdami (2011). W marcu 2012 zwyciężyła w parze z Rafałem Maserakiem w finale Tanecznego Turnieju Gwiazd „Elixa 2012”.

Decyzją Rady Nadzorczej WSEInfoEngine SA, spółki zależnej Giełdy Papierów Wartościowych w Warszawie, 1 lipca 2009 została powołana na stanowisko prezesa zarządu WSEInfoEngine S.A.[10]. 25 września 2009 została odwołana ze stanowiska w związku z zatrzymaniem jej przez Centralne Biuro Antykorupcyjne. Szczegóły zatrzymania opisała w książce pt. Chcę być jak agent (2010)[11].

W czerwcu 2011 w Iławie odbyła się pierwsza edycja międzynarodowego festiwalu „Sąsiedzi przy stole”, którego była pomysłodawczynią i dyrektor artystyczną[12]. 29 kwietnia 2012 na Stadionie Narodowym w Warszawie odbył się Wielki Mecz Gwiazd Obu Narodów Polska-Ukraina, który współorganizowała z Towarzystwem Przyjaciół Ukrainy[13][14]. Dochód z biletów był przeznaczony na pomoc domu dziecka nr 1 w Warszawie i domu dziecka MALIATKO na Ukrainie[15][16].

W 2013 wyprodukowała nowoczesny spektakl taneczny pt. „I Move You” w reżyserii Macieja Zakliczyńskiego[17] z udziałem 6 gwiazd tanecznych: Jan Kliment i Anna Głogowska, Stefano Terazzino i Paulina Biernat, Krzysztof Hulboj i Janja Lesar. Spektakl miał premierę w Teatrze Dramatycznym im.Aleksandra Węgierki w Białymstoku[18] i był grany w Polsce, między innymi w Teatrze Buffo.

W 2014 bezskutecznie ubiegała się w wyborach do Parlamentu Europejskiego o mandat w okręgu łódzkim, startując z pierwszego miejsca na liście komitetu wyborczego Sojusz Lewicy Demokratycznej – Unia Pracy i uzyskując 14 572 głosy[19][20].

W latach 2015–2016 była organizatorką serii wystaw „Genotyp wolności” ukraińskiego malarza Ivana Marczuka, umieszczonego przez „Daily Telegraph” w setce żyjących geniuszy świata. Pierwsza się odbyła w Galerii Kordegarda w Warszawie z udziałem Ministrów Kultury obu krajów. Kolejne to Galeria NCK w Krakowie oraz Muzeum w Żyrardowie[21][22][23].

W 2016 została zaproszona do Kijowa wraz z ekipą polskich menedżerów do kierowania państwowymi ukraińskimi kolejami Ukrzaliznycia, gdzie pracowała na stanowisku Dyrektora Zarządu przez dwa lata. W 2018 rozpoczęła pracę w Polsko-Ukraińskiej Izbie Gospodarczej jako Dyrektor Zarządzająca spółki zależnej Polish Business Center w Kijowie.

Od 2019 jest pełnomocniczką PUIG ds. Rynku Ukraińskiego oraz członkinią Rady Izby[24].

W 2020 napisała drugą książkę pt. Walka o macierzyństwo[25].

Życie prywatne[edytuj | edytuj kod]

Związki[edytuj | edytuj kod]

W latach 1993–1995 jej pierwszym mężem był Bartosz Nowopolski[26]. W 1995 wzięła ślub cywilny z aktorem Cezarym Pazurą, którego poznała w Sopocie w 1994[27]. W 2003 odbył się ich ślub kościelny. W 2007 rozwiedli się[28]. Pod koniec 2009 roku wróciła na prośbę byłego męża do nazwiska panieńskiego, rezygnując z drugiego (Pazura)[29]. Później była związana m.in. z Maciejem Gołyźniakiem.

17 stycznia 2020 urodziła córkę, Annę[30], której ojcem jest Polak, z którym jest w związku od 2012.

Zatrzymanie przez CBA[edytuj | edytuj kod]

23 września 2009 została zatrzymana przez funkcjonariuszy CBA w związku z domniemanym przyjęciem stu tysięcy złotych łapówki i planowanym przyjęciem kolejnych 300 tys. złotych w zamian za pomoc w ustawieniu planowanej prywatyzacji Wydawnictwa Naukowo-Technicznego[31]. 26 września 2009 po wpłacie 600 tys. zł kaucji do Sądu Okręgowego opuściła areszt[32]. Kaucja została zmniejszona do 100 tys. zł[33]. 19 października wystąpiła w programie Teraz my!, przedstawiając swoją wersję wydarzeń w sprawie zatrzymania przez CBA[34][35]. Szczegóły zatrzymania opisała także w książce Chcę być jak agent wydanej w 2010[11]. 10 stycznia 2011 RMF FM podało, że prokuratura oczyściła ją z zarzutu płatnej protekcji[36]. 21 stycznia umorzono przeciwko niej śledztwo z braku przesłanek czynu zabronionego[37]. Na podstawie materiałów ze śledztwa został skierowany wniosek o postawienie zarzutów przeciwko agentowi Tomaszowi Kaczmarkowi oraz innym funkcjonariuszom CBA, zamieszanym w tę aferę. W 2020 w wywiadzie dla serwisu Onet.pl Tomasz Kaczmarek przeprosił ją i swoje inne ofiary za nierzetelne i niezgodne z prawem postępowanie[38].

Filmy i telewizja[edytuj | edytuj kod]

Producent[edytuj | edytuj kod]

  • od 2012: I move you – spektakl taneczny, którego premiera miała miejsce w Teatrze Dramatycznym w Białymstoku. Od października 2013 można go oglądać w Teatrze Buffo.
  • od 2008: Atelier Smaku – program kulinarny z kuchnią wegetariańską dla Kuchnia.tv
  • 2005–2007: Faceci do wzięcia – serial TVP – 72 odcinki
  • 2006: Wstyd – film fabularny w reżyserii Piotra Matwiejczyka, nagrodzony na Festiwalu Era Nowe Horyzonty w kategorii najlepszy film polski
  • 2003–2005: Czego się boją faceci, czyli seks w mniejszym mieście
  • 2003: Nienasycenie – film fabularny w reżyserii Wiktora Grodeckiego; nagrody na festiwalu w Kijowie dla najlepszego aktora pierwszego planu oraz w USA przez Screen Actors Guilds Awards dla najlepszego reżysera, nominacje za najlepsze kostiumy i muzykę (Leszek Możdżer) w konkursie Orły Polskie Nagrody Filmowe[39].
  • 1999: Wszyscy moi bliscy

Programy telewizyjne[edytuj | edytuj kod]

Aktorka[edytuj | edytuj kod]

Publikacje[edytuj | edytuj kod]

  • 2010: Chcę Być jak Agent – autorka książki
  • 2011: Naszym celem jest wygranie Euro 2012 – prowadząca wywiad[40]
  • 2020: Walka o Macierzyństwo – autorka książki

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Weronika Olena Marczuk Pazura – profil osoby z KRS. osoby-krs.pl. [dostęp 5 lutego 2014].
  2. Найуспішнішу українку в Польщі спіймали на хабарі. Gazeta.ua, 2009-09-30. [dostęp 2011-10-14].
  3. a b Weronika Marczuk-Pazura. film.wp.pl, 2005-11-13. [dostęp 2005-11-13].
  4. Sktywane tajemnice=Super Nowości. 2007-09-28. [dostęp 2009-09-28].
  5. Byłam tancerką=Fakt. 2007-09-15. [dostęp 2009-09-15].
  6. Orły | Członkowie, pnf.pl [dostęp 2020-05-15].
  7. Weronika Marczuk. weronikamarczuk.pl, 2011-08-01. [dostęp 2011-08-01].
  8. Towarzystwo Przyjaciół Ukrainy (TPU). [dostęp 2009-09-25].
  9. Pieńkowska zastąpi Marczuk-Pazurę na wizji, Dziennik.pl, 7 stycznia 2009 [dostęp 2009-09-25] [zarchiwizowane z adresu 2009-10-02].
  10. Zmiany w składzie Zarządu. WSEInfoEngine SA, 2009-07-09. [dostęp 2009-09-25].
  11. a b Chcę Być jak Agent, www.empik.com [dostęp 2020-05-15] (pol.).
  12. Międzynarodowy Festiwal Kultury i Kuchni „Sąsiedzi Przy Stole”, Echo Iławy, 10 czerwca 2011 [dostęp 2011-06-10] [zarchiwizowane z adresu 2012-07-08].
  13. Wielki Mecz Gwiazd Obu Narodów [dostęp 2012-05-10] [zarchiwizowane z adresu 2012-05-25].
  14. Mecz Gwiazd Obu Narodów Polska-Ukraina. sport.wp.pl, 2012-05-08. [dostęp 2012-05-08].
  15. Polska-Ukraina, czyli wspomnienie Meczu Gwiazd obu narodów > PGE Narodowy w Warszawie, www.pgenarodowy.pl [dostęp 2020-05-15] (pol.).
  16. Czerkawski strzelił pierwszego polskiego gola na Narodowym, ale polscy celebryci przegrali z ukraińskimi, Sport.pl [dostęp 2020-05-15] (pol.).
  17. YouTube, www.youtube.com [dostęp 2020-07-09] (ang.).
  18. Premiera spektaklu ' I move YOU’, Złote Przeboje [dostęp 2020-05-15] (pol.).
  19. Serwis PKW – Wybory 2014. [dostęp 2014-06-06].
  20. Wyborcza.pl, wyborcza.pl [dostęp 2020-05-15].
  21. Kordegarda, kordegarda.org [dostęp 2020-05-15] (pol.).
  22. Ivan Marchuk – Nowohuckie Centrum Kultury Kraków, Nowohuckie Centrum Kultury, 13 maja 2014 [dostęp 2020-05-15] (pol.).
  23. Muzeum Mazowsza Zachodniego w Żyrardowie, www.muzeumzyrardow.pl [dostęp 2020-05-15].
  24. Kierownictwo Izby, Polsko-Ukraińska Izba Gospodarcza [dostęp 2020-05-15] (pol.).
  25. Walka o macierzyństwo, www.empik.com [dostęp 2020-05-15] (pol.).
  26. Byłem mężem Pazury, Dziennik.pl, 13 września 2007 [dostęp 2009-09-25] [zarchiwizowane z adresu 2009-09-27].
  27. Byłem mężem Pazury. Dziennik.pl, 2007-11-05. [dostęp 2007-11-05].
  28. Weronika i Cezary Pazurowie są już po rozwodzie. film.onet.pl, 2007-12-21. [dostęp 2009-12-21].
  29. Pazura odzyskał nazwisko. se.pl, 2010-01-02.
  30. Weronika Marczuk urodziła swoje pierwsze dziecko! Jakiej jest płci i jak ma na imię?, pinbook.pl [dostęp 2020-01-23] (pol.).
  31. Wojciech Czuchnowski, Grzegorz Lisicki: Weronika Marczuk-Pazura w rękach CBA. Wyborcza.pl, 2009-09-24. [dostęp 2009-09-25].
  32. Weronika Marczuk-Pazura opuściła areszt. gazeta.pl, 2009-09-27. [dostęp 2009-10-20].
  33. Informacja pochodzi z serwisu internetowego Gazety Wyborczej Plotek www.plotek.pl/plotek/1,78649,7302784,Szesciokrotnie_obnizono_kaucje_Weroniki_Marczuk_Pazury.html.
  34. Próbował mnie uwieść. tvn24.pl, 2009-10-19. [dostęp 2009-10-20]. [zarchiwizowane z tego adresu (2009-10-23)].
  35. Wywiad z Marczuk-Pazurą w „Teraz my!” był autoryzowany | Nowy Puls Biznesu – rynek, akcje, spółka, przedsiębiorca, budżet.
  36. Weronika Marczuk oczyszczona z zarzutów.
  37. Weronika Marczuk oczyszczona z zarzutów.
  38. YouTube, www.youtube.com [dostęp 2020-07-09] (ang.).
  39. „Nienasycenie” nagrodzone w Stanach Zjednoczonych. stopklatka.pl, 2004-04-13. [dostęp 2004-04-13].
  40. Oleg Błochin dla Onet.pl: naszym celem jest wygranie Euro 2012=euro2012.onet.pl. 2011-07-25. [dostęp 2011-07-25].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]