Wiśniowa (powiat staszowski)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Wiśniowa
Wiśniowa
Państwo  Polska
Województwo świętokrzyskie
Powiat staszowski
Gmina Staszów
Liczba ludności (2006) 600
Strefa numeracyjna (+48) 15
Tablice rejestracyjne TSZ
SIMC 0807642
Położenie na mapie województwa świętokrzyskiego
Mapa lokalizacyjna województwa świętokrzyskiego
Wiśniowa
Wiśniowa
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Wiśniowa
Wiśniowa
Ziemia50°35′27″N 21°15′18″E/50,590833 21,255000

Wiśniowawieś w Polsce położona w województwie świętokrzyskim, w powiecie staszowskim, w gminie Staszów[1]. W latach 1973-1977 miejscowość była siedzibą gminy Wiśniowa[2].

Miejscowość znajduje się na odnowionej trasie Małopolskiej Drogi św. Jakuba z Sandomierza do Tyńca, która to jest odzwierciedleniem dawnej średniowiecznej drogi do Santiago de Compostela.

Współczesne części wsi[edytuj | edytuj kod]

Poniżej w tabeli 1 integralne części wsi Wiśniowa (0807642) z aktualnie przypisanym im numerem SIMC (zgodnym z Systemem Identyfikatorów i Nazw Miejscowości) z katalogu TERYT (Krajowego Rejestru Urzędowego Podziału Terytorialnego Kraju)[3].

Tabela 1. Integralne części wsi Wiśniowa
Identyfikator miejscowości Nazwa
miejscowości
Rodzaj
miejscowości
0807493 Łepki kolonia

Dawne części wsi – obiekty fizjograficzne[edytuj | edytuj kod]

W latach 70. XX wieku przyporządkowano i opracowano spis lokalnych części integralnych dla Wiśniowej zawarty w tabeli 2.

Tabela 2. Wykaz urzędowych nazw miejscowych i obiektów fizjograficznych[4]
Nazwa wsi — miasta Nazwy części wsi
— miasta
Nazwy obiektów fizjograficznych
— charakter obiektu
I. Gromada WIŚNIOWA
  1. Wiśniowa
  1. Borki
  2. Dworskie
  3. Dwór
  4. Fisierka
  5. Łąki
  6. Łepki
  7. Stara Wieś
  8. Za Pałacem
  9. Zagumnie
  1. Borki — pole
  2. Dworskie — pole
  3. Fisierka — pole, łąka
  4. Góry — las
  5. Kaliniec — łąka, bagna
  6. Łąki — pole
  7. Łepki — pole
  8. Pod Lasem — pole
  9. Poręby — łąka, trzęsawiska
  10. Stara Wieś — pole
  11. Turski Las — las
  12. Winnica — wzniesienie , pole
  13. Wodenica — łąka, mokradła
  14. Za Górami — pole, las
  15. Za Pałacem — pole
  16. Za Wodenicami — pole
  17. Zagumnie — pole

Historia[edytuj | edytuj kod]

Pierwsze wzmianki o osadnictwie na tym terenie pochodzą z XIII wieku, kolejne z Kodeksu Dyplomatycznego Katedry Krakowskiej z roku 1390, wymieniały Łukawicę jako kolejną wieś gminy Wiśniowa. W połowie XV w. wieś Wiśniowa była własnością Jana Rytwiańskiego herbu Jastrzębiec. W 1578 r. właścicielem wsi został Jan Dymitrowski. W wieku XVII Wiśniowa należała do rodziny Tarłów. Hrabia Karol Tarło w roku 1675 wybudował w Wiśniowej szpital dla ubogich oraz kościół z kamienia jako probostwo szpitalne. W roku 1776 r. Rafał Kołłątaj ożenił się z panią Grabowską z Tarłów, kasztelanką sanocką, obejmując wieś Wiśniową w posiadanie.Po śmierci Hugona Kołłątaja w 1816 r. w kościele w Wiśniowej złożono urnę z jego sercem. Kołłątajowie sprzedali dobra w roku 1859.

W latach 1975–1998 miejscowość należała administracyjnie do województwa tarnobrzeskiego.

Zabytki[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Główny Urząd Statystyczny: Rejestr TERYT. [dostęp 2013-04-13].
  2. Dz.U. z 1977 r. nr 27, poz. 116.
  3. TERYT – Katalog miejscowości (stan na: 2016-09-19) /w:/ Lista plików predefiniowanych. 19. września 2016 r.
  4. Por. Leon Kaczmarek (red. nauk. zeszytu), Witold Taszycki (red. nauk. wyd.): Urzędowe Nazwy miejscowości i obiektów fizjograficznych. 33. Powiat staszowski województwo kieleckie. Komisja ustalania nazw miejscowości i obiektów fizjograficznych (do użytku służbowego). Z: 33. Warszawa: Urząd Rady Ministrów. Biuro do Spraw Prezydiów Rad Nadzorczych, 1970, s. 72-73, 77-96.
  5. Wiśniowa - wieś z sercem. salon24.pl, 22.06.2011. [dostęp 2012-03-26].

Literatura[edytuj | edytuj kod]

  1. Kaczmarek Leon (red. nauk. zeszytu), Taszycki Witold (red. nauk. wyd.): Urzędowe Nazwy miejscowości i obiektów fizjograficznych. 33. Powiat staszowski województwo kieleckie. Komisja ustalania nazw miejscowości i obiektów fizjograficznych (do użytku służbowego). Z: 33. Warszawa: Urząd Rady Ministrów. Biuro do Spraw Prezydiów Rad Nadzorczych, 1970.
  2. Kalendarz świętokrzyski 2005.Z dnia na dzień przez stulecia. Kielce 2004.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]