Wiaczesław Starszynow

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Wiaczesław Starszynow
Starshinov 2011.JPG

Wiaczesław Starszynow (2011)
Pozycja napastnik (center)
Uchwyt kija prawy
Wzrost 173 cm
Masa 82 kg
Narodowość  Rosja
Urodzony Związek Socjalistycznych Republik Radzieckich 6 maja 1940 w Moskwie

Wiaczesław Iwanowicz Starszynow, ros. Вячеслав Иванович Старшинов (ur. 6 maja 1940 w Moskwie) – radziecki i rosyjski hokeista, reprezentant ZSRR, dwukrotny olimpijczyk. Trener i działacz hokejowy, wykładowca.

Kariera[edytuj]

Wiaczesław Starszynow (1970)
Boris Majorow, Władimir Putin i Wiaczesław Starszynow po dekoracji Orderem Zasług dla Ojczyzny (2000)
  • Związek Socjalistycznych Republik Radzieckich Spartak Moskwa (1957-1971, 1974-1975)
  • Japonia Oji Eagles (1975-1978)
  • Związek Socjalistycznych Republik Radzieckich Spartak Moskwa (1978-1979)

Był wieloletnim zawodnikiem Spartaka. Przez trzy sezony grał także w Japonii w drużynie z Tomakomai. W wieku 38 lat w 1978 powrócił do Spartaka (został wówczas pracownikiem naukowym w Moskwie) z zamiarem przekroczenia granicy 400 goli w lidze radzieckiej, mając wówczas na koncie 393 trafienia[1]. Ostatecznie w lidze radzieckiej zdobył 405 goli w 540 meczach.

Był reprezentantem ZSRR. W kadrze kraju zdobył 149 goli w 182 meczach. Uczestniczył w turniejach mistrzostw świata w 1961, 1963, 1965, 1966, 1967, 1969, 1970, 1971, zimowych igrzysk olimpijskich 1964, 1968 oraz turnieju Summit Series 1973.

Zarówno w klubie Spartak, jak i w reprezentacji ZSRR ze Starszynowem tercet napastników tworzyli bracia bliźniacy: Jewgienij i Boris Majorow[2].

Kariera trenerska i działacza[edytuj]

Jeszcze w trakcie kariery zawodniczej został trenerem Spartaka Moskwa (1972-1974). Później był grającym trenerem podczas występów w zespole Oji Eagles w Japonii. Został także działaczem hokejowym. Od 1987 do 1991 był przewodniczący prezydium Federacji Hokeja RFSRR. Od 1999 do 2003 wiceprezes klubu Spartak Moskwa, w 2002 prezes. Pełnił funkcję szkoleniowca Spartaka w sezonie KHL (2010/2011). Został prezydentem Spartaka Moskwa[3].

Wydano książki jego autorstwa: Ja – środkowy napastnik (1971) i Hokejowa szkoła (1974).

Inna działalność[edytuj]

W 1964 ukończył Moskiewski Instytut Lotniczo-Technologiczny. W 1975 otrzymał tytuł kandydata nauk. W 1979 kierował Katedrą Wychowania Fizycznego na Moskiewskim Instytucie Fizyki (Moskiewski Instytut Fizyczno-Techniczny) z tytułem profesora.

Sukcesy i osiągnięcia[edytuj]

Reprezentacyjne zawodnicze
Klubowe zawodnicze
  • Gold medal with cup.svg Złoty medal mistrzostw ZSRR: 1962, 1967, 1969 ze Spartakiem Moskwa
  • Silver medal with cup.svg Srebrny medal mistrzostw ZSRR: 1965, 1966, 1968, 1970 ze Spartakiem Moskwa
  • Bronze medal with cup.svg Brązowy medal mistrzostw ZSRR: 1963, 1964, 1972, 1975
  • Simple gold cup.svg Puchar ZSRR: 1970, 1971
  • Finalista Pucharu ZSRR: 1967
Klubowe szkoleniowe
  • Silver medal with cup.svg Srebrny medal mistrzostw ZSRR: 1973 ze Spartakiem Moskwa
Indywidualne zawodnicze
  • Mistrzostwa Świata w Hokeju na Lodzie 1965:
    • Najlepszy napastnik turnieju
  • Liga radziecka 1966/1967:
    • Pierwsze miejsce w klasyfikacji strzelców: 47 goli
  • Liga radziecka 1966/1967:
    • Pierwsze miejsce w klasyfikacji strzelców: 46 goli
    • Pierwsze miejsce w klasyfikacji kanadyjskiej
Wyróżnienia

Odznaczenia[edytuj]

Przypisy

Bibliografia[edytuj]