Wiatr geostroficzny

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Wiatr geostroficzny – w meteorologii jest to teoretyczny wiatr, którego prędkość wynika z równowagi sił Coriolisa i gradientu ciśnienia, działających na poruszające się powietrze. Warunek ten jest nazywany równowagą geostroficzną. W tych warunkach powietrze porusza się równolegle do izobar.

Warunek równowagi geostroficznej w przyrodzie jest rzadko spełniony. Wiatr rzeczywisty prawie zawsze różni się od wiatru geostroficznego z powodu obecności dodatkowych sił działających w układzie (np. siły tarcia pomiędzy powietrzem a ziemią). Mimo to, przepływy atmosferyczne na umiarkowanych szerokościach geograficznych z zadowalającym przybliżeniem spełniają założenia równowagi geostroficznej.

Warunek równowagi[edytuj | edytuj kod]

Wiatr geostroficzny opisany jest równaniami:

gdzie:

– składowa wschodnia prędkości wiatru,
– składowa północna prędkości wiatru,
stała grawitacji,
parametr Coriolisa,
– północna współrzędna położenia,
– wschodnia współrzędna położenia,
– wysokość geopotencjału (związana z ciśnieniem);

lub w zapisie wektorowym:

gdzie:

– prędkość pozioma wiatru w równowadze,
gęstość powietrza,
wersor pionowy,
– poziomy gradient ciśnienia.

W układzie współrzędnych związanych z kierunkiem wiatru równanie to przyjmuje postać:

gdzie to różnica ciśnień w kierunku prostopadłym do wiatru na odcinku