Wiborada

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Święta
Wiborada
dziewica
Ilustracja
Data i miejsce urodzenia IX wiek
Turgowia
Data i miejsce śmierci 2 maja 926
Sankt Gallen
Czczona przez Kościół katolicki
Kanonizacja styczeń 1047
przez papieża Klemensa II
Wspomnienie 2 maja
Atrybuty książka, habit, halabarda
Patronka bibliofilów

Święta Wiborada (ur. w IX wieku w Turgowii, zm. 2 maja 926 w opactwie św. Gallena) – święta katolicka, dziewica, rekluza, męczennica.

Życiorys[edytuj]

Informacje o świętej pochodzą z XI-wiecznego żywota, którego autorstwo przypisuje się Ekkehardowi I z Sankt Gallen, a przeredagowywanego przez Hartmanna i Hepidana[1]. Pochodziła z arystokratycznej rodziny. Po odbyciu pielgrzymki do Rzymu wstąpiła do klasztoru benedyktynek przy kościele św. Magnusa w Sankt Gallen. W klasztorze pełniła funkcję wychowawczyni i doradczyni, a od roku 916 pędziła ascetyczny żywot pustelniczy, nie opuszczając swojej celi i poświęcając się modlitwie[2]. Przypisuje się jej dar jasnowidzenia, dzięki któremu, przepowiadając najazd Węgrów, ocaliła przed zniszczeniem bibliotekę opactwa św. Gallena. Zabita w czasie najazdu Węgrów została uroczyście pochowana 8 maja 926 roku we własnej celi.

Translacji relikwii Wiborady dokonano w 946 roku do kościoła św. Magnusa.

Jest pierwszą kanonizowaną kobietą, a oficjalnego potwierdzenia kultu przez wyniesienie na ołtarze dokonał papież Klemens II w 1047 roku.

W ikonografii przedstawiana jest w benedyktyńskim habicie z książką i halabardą symbolizującą jej męczeńską śmierć. Jest patronką gospodyń na plebanii, kucharek, miłośników książek i bibliotek. Jej wspomnienie obchodzone jest w dies natalis (2 maja).

Śmierć św. Wiborady

Zobacz też[edytuj]

Przypisy[edytuj]

  1. Henryk Fros SJ, Franciszek Sowa: Księga imion i świętych. T. 6: W-Z. Kraków: WAM, Księża Jezuici, 2007. ISBN 978-83-7318-736-8.
  2. Antonio Borrelli: Santa Viborada (o Wiborada) (wł.). [dostęp 12 maja 2009].

Bibliografia[edytuj]

Linki zewnętrzne[edytuj]