Wideokonferencja

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Wideokonferencjainteraktywna komunikacja multimedialna, realizowana zazwyczaj za pomocą komputerów desktopowych, polegająca na przesyłaniu z dużą prędkością obrazu oraz dźwięku w czasie rzeczywistym pomiędzy odległymi lokalizacjami. Osoby posiadające sprzęt umożliwiający wykorzystywanie wideokonferencji mogą między sobą rozmawiać i jednocześnie widzieć się nawzajem.

Zastosowanie i wymagania[edytuj | edytuj kod]

Podobnie jak telekonferencja daje możliwość prowadzenia rozmów z wieloma użytkownikami jednocześnie. Różnicą jest to, że rozmowy prowadzone są za pomocą kamer internetowych lub telefonów komórkowych.

Stanowisko uczestnika wideokonferencji musi być wyposażone w komputer z łączem telekomunikacyjnym o szybkości min. 128 kb/s, kamerę wideo, mikrofon oraz odpowiednie oprogramowanie umożliwiające usługę wideokonferencji, którym najczęściej jest komunikator internetowy (np. Skype, AQQ).

Wideokonferencja:

  • optymalizuje koszty kontaktu,
  • zwiększa efektywność rozmów (w porównaniu z telefonem, komunikatorem tekstowym, pocztą)
  • może zwiększać zaufanie do sprzedawcy (o ile jest to prawidłowo funkcjonujący kanał sprzedaży/informacji produktowej)
  • ułatwia podejmowanie decyzji (w tym zakupowych) poprzez bezpośredni, wizualno-głosowy kontakt,
  • może poprawiać wizerunek firmy (jak każde, prawidłowo używane narzędzie)[potrzebne źródło]

Wideokonferencje bazują głównie na technologii ISDN wykorzystującej cyfrowe łącza telefoniczne oferowane przez TP S.A. oraz operatorów telefonii komórkowej; medium transmisyjne stanowić mogą również sieci lokalne, rozległe oraz połączenia satelitarne.

Efektywność systemów konferencji mierzona jest w czasie rzeczywistym w klatkach na sekundę.

Coraz częściej spotykanym rozwiązaniem jest przeniesienie wideokonferencji do Internetu (Webkonferencja). Wtedy do obsługi wystarczy komputer podłączony do internetu.

Krytyka[edytuj | edytuj kod]

Ta forma może utrudniać komunikacje ze względu na trudności w ustalaniu nadawców i odbiorców wypowiedzi, problemy z rozpoznawaniem emocji i intencji oraz zmniejszone zaufanie do współpracowników.[1]

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. M.H.. Wideonieporozumienia. „Świat Nauki”. 1 (209), s. 21. Warszawa: Prószyński Media. ISSN 0867-6380.