Wideokracja

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Wideokracja
Videocracy
Gatunek film dokumentalny
Rok produkcji 2009
Data premiery 28 sierpnia 2009
Kraj produkcji  Szwecja
 Dania
 Wielka Brytania
 Włochy
Język angielski
włoski
Czas trwania 81 min
Reżyseria Erik Gandini
Scenariusz Erik Gandini
Muzyka Krister Linder
Johan Söderberg
David Österberg
Zdjęcia Manuel Alberto Claro
Lukas Eisenhauer
Budżet 700 000 euro

Wideokracja (ang. Videocracy, wł. Videocracy – Basta apparire) – pełnometrażowy film dokumentalny z 2009 roku autorstwa Erika Gandiniego (scenariusz i reżyseria), zrealizowany w koprodukcji między Szwecją, Danią, Wielką Brytanią i Włochami.

Treść[edytuj | edytuj kod]

Głównym tematem filmu jest wyjątkowe przenikanie się światów polityki i rozrywki, a zwłaszcza telewizji, jakie można zaobserwować we współczesnych Włoszech. Obraz traktuje również o niezwykłym stosunku Włochów do telewizji jako medium, o wiązanych z występami w niej nadziejach na lepsze życie oraz o wyjątkowej popularności programów, które w wielu innych krajach mogłyby zostać uznane za raczej niewybredne.

Film porusza w szczególności trzy kwestie. Pierwszą jest fenomen zwany po włosku veline. Są to młode, bardzo ponętne kobiety, które występują w wielu programach rozrywkowych różnego typu, a ich jedynym zadaniem jest stanowienie seksownego przerywnika między poszczególnymi segmentami show. Veline wykonują mocno erotyzujący taniec, a nierzadko po prostu rozbierają się na antenie. Choć taka rola może się wydawać uwłaczająca, zawód ten cieszy się niesłabnącym zainteresowaniem wielkich rzesz młodych dziewcząt, które widzą w nim szansę na awans społeczny i finansowy.

Drugi wątek koncentruje się na ówczesnym premierze Włoch Silvio Berlusconim, który jako właściciel największego komercyjnego nadawcy telewizyjnego, a także dzięki kontroli sprawowanej nad mediami publicznymi, połączył w jednym ręku władzę polityczną i medialną, de facto podporządkowując niemal całą włoską telewizję własnym potrzebom politycznym. Trzecia poruszona kwestia dotyczy bezwzględności i cynizmu wielu celebrytów oraz osób funkcjonujących w ich otoczeniu, a także łatwości kreowania we Włoszech medialnych idoli. Jako przykład ukazany jest Fabrizio Corona, protegowany jednego z przyjaciół Berlusconiego, który najpierw zarabiał pieniądze robiąc celebrytom kompromitujące zdjęcia i zmuszając do ich wykupienia. Ostatecznie trafił za to do więzienia, ale dzięki umiejętnej autokreacji i wpływowym przyjaciołom po wyjściu na wolność sam został gwiazdą. Film ukazuje, że przy całym swoim egotyzmie, Corona zachował świadomość tego, iż cała jego kariera jest sztuczną kreacją – przynoszącą mu jednak wielkie zyski.

Dystrybucja[edytuj | edytuj kod]

Początkowo obraz wyświetlany był głównie na festiwalach dokumentalnych i na kilku z nich (m.in. w Toronto i Sheffield) otrzymał nagrody. Został również wyświetlony na festiwalu w Wenecji, po czym trafił do dystrybucji kinowej w wielu krajach. W Polsce jego oficjalna premiera miała miejsce 7 maja 2010 na festiwalu Planete Doc Review, zaś 21 maja 2010 rozpoczęło się wyświetlanie w kinach.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]