Przejdź do zawartości

Widnopol

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Widnopol
Vidnapolis
Państwo

 Litwa

Okręg

 wileński

Rejon

solecznicki

Gmina

Jaszuny

Położenie na mapie rejonu solecznickiego
Mapa konturowa rejonu solecznickiego, u góry znajduje się punkt z opisem „Widnopol”
Położenie na mapie Litwy
Mapa konturowa Litwy, na dole po prawej znajduje się punkt z opisem „Widnopol”
Położenie na mapie Polski w 1939 r.
Mapa konturowa Polski w 1939 r., u góry po prawej znajduje się punkt z opisem „Widnopol”
Ziemia54°27′11″N 25°21′54″E/54,453000 25,365000

Widnopol (lit. Vidnapolis; pol. hist. Winnopol[1]) – kolonia na Litwie, w okręgu wileńskim, w rejonie solecznickim, w gminie Jaszuny, nad Mereczanką.

Historia

[edytuj | edytuj kod]

Pod zaborami zaścianek; w II Rzeczypospolitej folwark. W XIX i w początkach XX w. położony był w Rosji, w guberni wileńskiej, w powiecie wileńskim. W 1893 liczył 12 mieszkańców, zamieszkałych w 1 budynku, wyłącznie katolików[2]. Po I wojnie światowej pod administracją polską, w Zarządzie Cywilnym Ziem Wschodnich. W latach 1920–1922 w składzie Litwy Środkowej.

Od 11 kwietnia 1922[3] leżał w Polsce, w województwie wileńskim, w powiecie wileńsko-trockim[a], w gminie Soleczniki[1]. W 1931 miejscowość liczyła 6 mieszkańców, zamieszkałych w 1 budynku[1].

Po II wojnie światowej w granicach Związku Sowieckiego. Od 1991 na niepodległej Litwie.

  1. Przynależność wojewódzka i powiatowa zmieniała się. W Zarządzie Cywilnym Ziem Wschodnich miejscowość leżała w okręgu wileńskim; w Polsce w Ziemi Wileńskiej (1922 - 1926), następnie w województwie wileńskim (1926 - 1945). W ZCZW, na Litwie Środkowej i w początkach przynależności do Polski miejscowość należała do powiatu wileńskiego, następnie do powiatu wileńsko-trockiego.

Przypisy

[edytuj | edytuj kod]
  1. a b c Wykaz miejscowości Rzeczypospolitej Polskiej.. T. I. Województwo wileńskie. Warszawa: Główny Urząd Statystyczny Rzeczypospolitej Polskiej, 1938.
  2. Widnopol (1), pow. wileński, [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. XIII: Warmbrun – Worowo, Warszawa 1893, s. 291.
  3. Dz. U. z 1922 r. Nr 26, poz. 213

Bibliografia

[edytuj | edytuj kod]