Wieża ciśnień przy alei Wiśniowej we Wrocławiu

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Wieża ciśnień na ulicy Sudeckiej we Wrocławiu
Obiekt zabytkowy nr rej. 362/Wm z 19 października 1978
Widok od strony południowo-wschodniej
Widok od strony południowo-wschodniej
Państwo  Polska
Miejscowość Herb wroclaw.svg Wrocław
Adres ul. Sudecka 125A Wrocław
Typ budynku wieża wodna
Styl architektoniczny historyzm z elementami secesji
Architekt Karl Klimm
Wysokość całkowita 62 m
Rozpoczęcie budowy 1903
Ukończenie budowy 1904
Położenie na mapie Wrocławia
Mapa lokalizacyjna Wrocławia
Wieża ciśnień przy al. Wiśniowej
Wieża ciśnień przy al. Wiśniowej
Położenie na mapie województwa dolnośląskiego
Mapa lokalizacyjna województwa dolnośląskiego
Wieża ciśnień przy al. Wiśniowej
Wieża ciśnień przy al. Wiśniowej
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Wieża ciśnień przy al. Wiśniowej
Wieża ciśnień przy al. Wiśniowej
Ziemia51°05′07″N 17°01′03″E/51,085278 17,017500

Wieża ciśnień przy alei Wiśniowejhistoryzująca wieża ciśnień o wysokości całkowitej 62 m, zlokalizowana na osiedlu Borek we Wrocławiu. Oficjalny adres wieży to: ul. Sudecka 125a, jednak znajduje się ona na pasie rozdzielającym jezdnie al. Wiśniowej w ciągu obwodnicy śródmiejskiej. W 2/3 wysokości (na wys. 42 m) - galeryjka widokowa, z której można było niegdyś - za drobną opłatą - oglądać panoramę miasta, a także - przy dobrej pogodzie - odległą o trzydzieści kilometrów Ślężę a nawet - o sto kilometrów - Karkonosze.

Wybudowana została w latach 1903-1904 według projektu Karla Klimma na południowych obrzeżach miasta, a w 1906 udostępniona zwiedzającym. Od 1908 personel wieży wciągał na jej szczycie czerwoną flagę w dniach, kiedy warunki atmosferyczne zapewniały dobrą widoczność; opłata za wjazd windą na galerię widokową wynosiła 10 fenigów. W czasie oblężenia Festung Breslau w 1945 odgrywała rolę punktu obserwacyjnego do kierowania ogniem. Od II wojny światowej do lat 90. wieża nie była konserwowana (nie wykorzystywano też jej walorów turystycznych), choć zbiorniki wykorzystywano jeszcze do połowy lat 80. w systemie wodociągów miejskich. W końcu lat 90. wieża została wykupiona przez Stephan Elektronik Investment. Na podstawie projektu Wacława Bieniasza-Nicholsona przekształcono ją w kompleks restauracji o nazwie "Wieża Ciśnień".

Wieża reprezentuje formy stylowe późnego eklektyzmu z elementami secesji w ornamentyce i rzeźbie, mieszając formy neogotyckie (sklepienie pod zbiornikiem) z neoromańskim stylem wilhelmińskim. Konstrukcja wymurowana z cegły klinkierowej. Pierwsze dwie kondygnacje służyły początkowo jako mieszkania dla obsługi technicznej wieży, obecnie przekształcone w pomieszczenia użytkowe wraz ze znajdującym się nad nimi poddaszem. Zbiornik wody znajdował się niegdyś w podpartej na dziewięciu filarach ośmiobocznej części nakrytej dachem namiotowym, na szczycie którego umieszczono masywny hełm o cechach secesyjnych. Środkowy słup zawierający dawniej wodociąg mieści obecnie jedną z wind (druga, wraz z klatką schodową, jest w bocznej wieżyczce). Wieża została wpisana do rejestru zabytków dnia 19 października 1978 roku. Na chwilę obecną Wieża Ciśnień jest nieczynna.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]