Wiech

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Wiechgwara warszawska, a zwłaszcza literackie naśladownictwo tej gwary wzorowane na tym, które stosował w swej twórczości Stefan Wiechecki ps. „Wiech”. Także zjawiska z gwary warszawskiej pojawiające się w wypowiedziach w języku ogólnopolskim. W literaturze rolą wiechu jest nadanie, zwłaszcza dialogom, elementów rodzajowości i komizmu. Słowo „wiech" w tym sensie zyskało pewną popularność w latach 50. i 60. XX wieku.

Niektórzy językoznawcy, zwłaszcza Witold Doroszewski, próbowali stosować i promować określenie „wiech” dla wszelkich gwar miejskich, a nawet dla wszelkich „niekonwencjonalnych odmian języka” potocznego, „naruszających lub rażących ustalony konwenans kulturalno-językowy”, jednak obecnie słowo to zanikło w polszczyźnie.

Słowa pochodzące z wiechu we współczesnej polszczyźnie potocznej[edytuj]

  • cwany, cwaniak (od: szczwany);
  • starówka (warszawskie Stare Miasto, szerzej — zabytkowe dzielnice innych miast);
  • kanar – kontroler biletów.

Bibliografia[edytuj]

  1. Witold Jan Doroszewski, Rozmowy o języku, t. I, Warszawa 1948, s. 11.