Wiechlina styryjska

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Wiechlina styryjska
Systematyka[1][2]
Domena eukarionty
Królestwo rośliny
Podkrólestwo rośliny zielone
Nadgromada rośliny telomowe
Gromada rośliny naczyniowe
Podgromada rośliny nasienne
Nadklasa okrytonasienne
Klasa Magnoliopsida
Nadrząd liliopodobne (≡ jednoliścienne)
Rząd wiechlinowce
Rodzina wiechlinowate
Rodzaj wiechlina
Gatunek wiechlina styryjska
Nazwa systematyczna
Poa stiriaca Fritsch & Hayek
Exkursionsfl. Oesterreich ed. 3: 666 1922[3]

Wiechlina styryjska, wyklina styryjska[4] (Poa stiriaca Fritsch & Hayek) – gatunek rośliny z rodziny wiechlinowatych (Poaceae (R. Br.) Barnh.).

Rozmieszczenie geograficzne[edytuj | edytuj kod]

Występuje w Austrii, na Węgrzech, w Polsce, na Słowacji, w Rumunii i Słowenii[5]. W Polsce rośnie tylko na kilkunastu stanowiskach w Pieninach i jednym w Beskidzie Sądeckim. Stanowiska w Pieninach: Masyw Trzech Koron, Sokolica, Facimiech, Podskalnia Góra, Cyrlowa Skałka, Macelowa Góra, Łaźne Skały. W Beskidzie Sądeckim rośnie w rezerwacie przyrody Kłodne nad Dunajcem[6].

Morfologia[edytuj | edytuj kod]

Łodyga
Wyprostowane źdźbło do 70 cm wysokości[6].
Liście
Pochwy liściowe i blaszki pokryte krótkimi włoskami. Języczek liściowy zaokrąglony, długości 1-2 mm. Liście pędów płonnych sinozielone, włosowate, do 50 cm długości[6].
Kwiaty
Zebrane po 4-6 w wydłużone kłoski, te z kolei zebrane w rozpierzchłą wiechę długości 7-11 cm[6].
Owoce
Ziarniaki.

Biologia i ekologia[edytuj | edytuj kod]

Bylina, hemikryptofit. Rośnie w prześwietlonych lasach, na stromych stokach. Kwitnie od czerwca do sierpnia. Liczba chromosomów 2n = 14[6]. Gatunek charakterystyczny zespołu Carici albae-Fagetum[7].

Zagrożenia i ochrona[edytuj | edytuj kod]

Gatunek umieszczony w Polskiej Czerwonej Księdze Roślin w kategorii VU (narażony)[8]. Tę samą kategorię posiada na polskiej czerwonej liście[9].

Gatunek nie jest w Polsce bezpośrednio zagrożony, niemal wszystkie stanowiska pienińskie znajdują się bowiem w obrębie Pienińskiego Parku Narodowego, a stanowisko w Beskidzie Sądeckim w obrębie rezerwatu przyrody. Zagrażają mu jednak naturalne zmiany w jego siedliskach, zwłaszcza zarastanie ich przez las. Wskazane byłoby monitorowanie stanowisk[6].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Michael A. Ruggiero i inni, A Higher Level Classification of All Living Organisms, „PLOS ONE”, 10 (4), 2015, e0119248, DOI10.1371/journal.pone.0119248, PMID25923521, PMCIDPMC4418965 [dostęp 2020-02-20] (ang.).
  2. Peter F. Stevens, Angiosperm Phylogeny Website, Missouri Botanical Garden, 2001– [dostęp 2013-11-14] (ang.).
  3. The Plant List. [dostęp 2017-03-25].
  4. Zbigniew Mirek, Halina Piękoś-Mirkowa, Adam Zając, Maria Zając: Flowering plants and pteridophytes of Poland. A checklist. Krytyczna lista roślin naczyniowych Polski. Instytut Botaniki PAN im. Władysława Szafera w Krakowie, 2002. ISBN 83-85444-83-1.
  5. Poa stiriaca na Germplasm Resources Information Network [dostęp 2013-11-14]
  6. a b c d e f Zbigniew Mirek, Halina Piękoś-Mirkowa: Czerwona księga Karpat Polskich. Kraków: Instytut Botaniki PAN, 2008. ISBN 978-83-89648-71-6.
  7. Władysław Matuszkiewicz, Przewodnik do oznaczania zbiorowisk roślinnych Polski, Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 2001, ISBN 83-01-13520-4, OCLC 749271059.
  8. Zarzycki K., Kaźmierczakowa R., Mirek Z.: Polska Czerwona Księga Roślin. Paprotniki i rośliny kwiatowe. Wyd. III. uaktualnione i rozszerzone. Kraków: Instytut Ochrony Przyrody PAN, 2014. ISBN 978-83-61191-72-8.
  9. Kaźmierczakowa R., Bloch-Orłowska J., Celka Z., Cwener A., Dajdok Z., Michalska-Hejduk D., Pawlikowski P., Szczęśniak E., Ziarnek K.: Polska czerwona lista paprotników i roślin kwiatowych. Polish red list of pteridophytes and flowering plants. Kraków: Instytut Ochrony Przyrody Polskiej Akademii Nauk, 2016. ISBN 978-83-61191-88-9.