Wielka Garajowa Kopa

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Wielka Garajowa Kopa
Ilustracja
Na pierwszym planie Garajowe Kopy, Rycerowa Kopa i Wielka Kopa Koprowa, w tle Hruby Wierch i Krywań
Państwo  Słowacja
Pasmo Tatry, Karpaty
Wysokość 1969 m n.p.m.
Położenie na mapie Tatr
Mapa lokalizacyjna Tatr
Wielka Garajowa Kopa
Wielka Garajowa Kopa
Ziemia49°12′11″N 19°59′01″E/49,203056 19,983611

Wielka Garajowa Kopa (słow. Veľká Garajova kopa, 1969 m n.p.m.) – szczyt Liptowskich Kop (Liptovské kopy) położony pomiędzy Małą Garajową Kopą (Malá Garajova kopa), od której oddziela go Garajowa Przełęcz Pośrednia (Prostredné Garajovo sedlo), a Wielką Kopą Koprową (Veľká kopa), od której oddziela go Garajowa Przełęcz Wyżnia (Vyšné Garajovo sedlo).

W kierunku północnym wysyła boczne ramię, które oddziela od siebie dwie boczne dolinki należące do Doliny Wierchcichej: Zadnie Rycerowe (Temná Tichá dolina) i Wielkie Rycerowe (Zadné Licierovo). Ramię kończy kulminacja w Zadniej Rycerowej Kopie (Zadná Licierova kopa, 1958 m), którą od szczytu oddziela przełęcz Zadni Rycerowy Zawracik (Zadný Licierov závrat). Zadnia Rycerowa Kopa należy do najbardziej urwistych szczytów w Liptowskich Kopach. Jej północno-wschodnie żebra tworzą skaliste urwiska nad Doliną Wierchcichą.

Południowe zbocza szczytu górują nad Dolinką Garajową (Garajova dolina). Był dawniej wraz z wszystkimi Liptowskimi Kopami wypasany. Od 1948 cały ten rejon stanowi niedostępny dla turystów obszar ochrony ścisłej. Przez geografów polskich jest zaliczany do Tatr Wysokich, przez słowackich do Tatr Zachodnich.

Drogi na szczyt były znane od dawna pasterzom i kłusownikom. Pierwsze odnotowane wejście turystyczne zimowe – Józef Grabowski z pięcioma osobami towarzyszącymi – 3 marca 1912 r.[1]

Liptowskie Kopy, widok z Małołączniaka

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Witold Henryk Paryski: Tatry Wysokie. Przewodnik taternicki. Część IV. Walentkowa Przełęcz – Przełączka pod Zadnim Mnichem. Warszawa: Spółdzielczy Instytut Wydawniczy „Kraj”, 1951, s. 107.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  1. Zofia Radwańska-Paryska, Witold Henryk Paryski: Wielka encyklopedia tatrzańska. Poronin: Wyd. Górskie, 2004. ISBN 83-7104-009-1.
  2. Tatry Wysokie słowackie i polskie. Mapa turystyczna 1:25 000. Warszawa: Wyd. Kartograficzne Polkart Anna Siwicka, 2005/06. ISBN 83-87873-26-8.
  3. Józef Nyka: Tatry słowackie. Przewodnik. Wyd. II. Latchorzew: Wyd. Trawers, 1998. ISBN 83-901580-8-6.