Wielka Nieszawka

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Wielka Nieszawka
wieś
Ilustracja
Państwo

 Polska

Województwo

 kujawsko-pomorskie

Powiat

toruński

Gmina

Wielka Nieszawka

Liczba ludności (III 2011)

2500 (2016)

Strefa numeracyjna

56

Kod pocztowy

87-165

Tablice rejestracyjne

CTR

SIMC

0850543

Położenie na mapie gminy Wielka Nieszawka
Mapa konturowa gminy Wielka Nieszawka, u góry znajduje się punkt z opisem „Wielka Nieszawka”
Położenie na mapie Polski
Mapa konturowa Polski, blisko centrum u góry znajduje się punkt z opisem „Wielka Nieszawka”
Położenie na mapie województwa kujawsko-pomorskiego
Mapa konturowa województwa kujawsko-pomorskiego, w centrum znajduje się punkt z opisem „Wielka Nieszawka”
Położenie na mapie powiatu toruńskiego
Mapa konturowa powiatu toruńskiego, blisko centrum po lewej na dole znajduje się punkt z opisem „Wielka Nieszawka”
Ziemia52°59′48″N 18°30′28″E/52,996667 18,507778

Wielka Nieszawkawieś w Polsce położona w województwie kujawsko-pomorskim, w powiecie toruńskim, w gminie Wielka Nieszawka, przy trasie drogi wojewódzkiej nr 273. W miejscowości znajduje się park wodny „Olender” – największy na obszarze województwa[1].

Podział i demografia[edytuj | edytuj kod]

W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa toruńskiego. Miejscowość jest siedzibą gminy Wielka Nieszawka. Według Narodowego Spisu Powszechnego (III 2011 roku) liczyła 990 mieszkańców[2]. Jest trzecią co do wielkości miejscowością gminy Wielka Nieszawka.

Historia[edytuj | edytuj kod]

W 1230 roku przybyła tutaj grupa rycerzy krzyżackich. W krótkim czasie w Nieszawie powstała drewniano-ziemna warownia, od 2. połowy XIII wieku – murowana. Do dziś nad Wisłą znajdują się ruiny jednego z najstarszych zamków krzyżackich. W XVI-XVII wieku I Rzeczpospolita była oazą tolerancji i demokratycznych zasad rządzenia w Europie. Liczne grupy wyznaniowe, w tym protestanci holenderscy, przybywali do Polski, gdzie zaznawali swobody i wolności religijnej. Przybyszom pozwalano zasiedlać podmokłe połacie łąk, wzdłuż nieregulowanych cieków wodnych. Duża fala migracji nastąpiła m.in. do podtoruńskiej Małej Nieszawki, gdzie na podmokłych terenach zostawili liczne ślady swej pracy. Cały teren zalewowy został przez przybyszów pocięty dziesiątkami kanałów, spełniających swoją rolę od 300 lat. Dziś służy współczesnym osiedlom. Spotkać też można drewniane domy pomennonickie, drewniany zbór mennonicki z 1890 roku oraz cmentarz mennonitów z przełomu XVIII/XIX wieku. W 2011 roku na terenie Wielkiej Nieszawki rozpoczęto organizację Olęderskiego Parku Etnograficznego[3] – oddziału Muzeum Etnograficznego im. Marii Znamierowskiej-Prufferowej, do którego przeniesiono zagrody pomennonickie z okolic Torunia. Jego otwarcie nastąpiło 12 maja 2018.

Zabytki[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Piotr Schutta „Toruń i Bydgoszcz - wielkie place budów. Na betonie kwiaty urosną...”, Express Bydgoski 30 grudnia 2016
  2. GUS: Ludność - struktura według ekonomicznych grup wieku. Stan w dniu 31.03.2011 r.
  3. http://olederskiparketnograficzny.blogspot.com/ Olęderski Park Etnograficzny