Wielka Pętla Wielkopolski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Kanał Bydgoski w Dolinie Bydgosko-Nakielskiej
Śluza Pątnów na Kanale Ślesińskim
Warta niedaleko Wronek
Jezioro Gopło
Tablica szlaku w Puszczykowie

Wielka Pętla Wielkopolski (Pętla Wielkopolsko-Lubusko-Kujawska) – szlak żeglugi śródlądowej o długości 688 km, prowadzący z Kostrzyna nad Odrą Wartą do Santoka, następnie Notecią przez Czarnków i Nakło na przedmieścia Bydgoszczy, skąd Kanałem Górnonoteckim przez jezioro Gopło i Kanał Ślesiński do Konina. Następnie szlak prowadzi Wartą przez Poznań i Międzychód do Santoka, w którym Warta łączy się z Notecią. Część Wielkiej Pętli (z Kruszwicy do portu w Koninie-Morzysławiu) jest zwana Wodnymi Wrotami Wielkopolski[1].

Szlak prowadzi przez trzy województwa:

Części składowe[edytuj | edytuj kod]

Pętla Wielkopolski dzieli się na następujące odcinki:

Przebieg szlaku[5][edytuj | edytuj kod]

Od Kostrzyna nad Odrą do Bydgoszczy szlak prowadzi międzynarodową drogą wodną E70 Wisła-Odra. Od Krzyża do Nakła na odcinku 137,4 km Noteć jest skanalizowana za pomocą 14 stopni wodnych (jaz i śluza). Przy pomocy śluz statki pokonują spad wynoszący 26,93 m. Jazy składane są na zimę i stawiane na wiosnę, wobec czego nawigacja trwa od połowy kwietnia do połowy grudnia.

Noteć prowadzi środkiem Pradoliny Toruńsko-Eberswaldzkiej. Brzegi rzeki otaczają łąki, torfowiska oraz skraj Puszczy Noteckiej. Krawędzie doliny otoczone są miejscami pasmami wzgórz moreny czołowej (m.in. okolice Santoka). Od Nakła do połączenia z Kanałem Górnonoteckim szlak prowadzi Kanałem Bydgoskim. Jest to najstarszy oddany do użytku kanał wodny na ziemiach polskich (1773-1774), czynny do dnia dzisiejszego. Na odcinku śluza Józefinkiśluza Osowa Góra na Kanale Bydgoskim występuje najwyższy poziom wody (58 m n.p.m.) na całej drodze Wisła-Odra. Kanałem można dotrzeć do Bydgoszczy i następnie Brdą spłynąć do Wisły.

Pętla Wielkopolska odgałęzia się od Kanału Bydgoskiego w miejscu ujścia Kanału Górnonoteckiego. Szlak prowadzi na południe drogą wodną Kanał Bydgoski-Warta o długości 146,6 km. Początkowo trasa prowadzi Kanałem Górnonoteckim i wymaga pokonania spadu 13,68 m na 6 śluzach. W Dębinku występuje wodny węzeł rozrządowy, w którym przy pomocy 2 śluz i 3 jazów następuje podział wody zasilającej Noteć i Kanał Górnonotecki. Po pokonaniu śluzy Antoniewo wpływa się na Noteć górną, która przepływa przez 5 jezior: Wolickie, Sadłogoszcz, Wojdal, Mielno i Szarlej.

Kolejnym etapem jest jedno z największych w Polsce jezior: Gopło, objęte parkiem krajobrazowym pod nazwą Nadgoplański Park Tysiąclecia. Atrakcją tego regionu jest Kruszwica z Mysią Wieżą. Od Gopła do Konina szlak prowadzi Kanałem Ślesińskim, który stanowi połączony przekopami łańcuch jezior konińsko-ślesińskich. Trasa kanału położona jest w dolinie rynny polodowcowej, wśród krajobrazu wzniesień morenowych. Woda w jeziorach jest bardzo ciepła, gdyż tworzą one obieg chłodniczy Zespołu Elektrowni Pątnów-Adamów-Konin.

Od Konina do Santoka szlak prowadzi rzeką Wartą, w Pradolinie Warszawsko-Berlińskiej. Pod Koninem, Śremem i Międzychodem występują malownicze wzgórza morenowe. Na odcinku 11 km szlak prowadzi przez Wielkopolski Park Narodowy. W dolinie rzeki i na jej obrzeżach założono liczne parki krajobrazowe:

Parametry nawigacyjne[6][edytuj | edytuj kod]

Nr Nazwa Miasta Szerokość szlaku
[m]
Głębokość tranzytowa
[cm]
Prześwit min. pod mostami
[m]
Śluzy
1. Noteć swobodnie płynąca SantokDrezdenko 30-35 120-200 4,0 brak
2. Noteć skanalizowana DrezdenkoNakło nad Notecią 25-30 120-160 3,4 14
3. Kanał Bydgoski Nakło nad NoteciąBydgoszcz 28 160-200 3,8 6
4. Kanał Górnonotecki Bydgoszcz – Antoniewo 15-20 80-120 4,0 6
5. Noteć górna Antoniewo – Kruszwica 15-20 80-120 2,8 2
6. Gopło Kruszwica – Ślesin 50 180-240 brak
7. Kanał Ślesiński Ślesin – Konin 22-25 130-220 4,0 4
8. Warta Konin – Poznań 30 60-130 2,7 brak
9. Warta Poznań – Santok 36 90-160 4,0 brak

Przystanie[edytuj | edytuj kod]

Przystanie:

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]