Wielkokalibrowy karabin maszynowy

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Wielkokalibrowy karabin maszynowy Browning M2

Wielkokalibrowy karabin maszynowy (skr. wkm)[a]karabin maszynowy zasilany amunicją wielkokalibrową (kaliber w przedziale 12–20 mm)[1].

Najpowszechniejszym kalibrem wkm jest 12,7 mm (0.50 cala), spotykane są też 13,2 mm, 14,5 mm, 15 mm, 20 mm. Obecnie ten ostatni kaliber zalicza się do działek.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Początek wielkokalibrowym karabinom maszynowym dały francuskie próby skonstruowania w okresie I wojny światowej broni zdolnej zwalczać nieprzyjacielskie sterowce. W tym celu zaadaptowali oni nabój od karabinu Grass Mle 1874 kal. 11 mm. Pierwszymi wukaemami były przystosowane do tego naboju karabiny maszynowe typu Hotchkiss Mle 14 i Vickers wz. 09[1]. Wukaemy rozwinęły się następnie jako broń pokładowa samolotów i pojazdów oraz broń przeciwlotnicza[1].

Najpopularniejsze konstrukcje wielkokalibrowych karabinów maszynowych to Browning M2 i M2HB (USA) zwany "pięćdziesiątką" oraz DSzK (ZSRR) - oba kalibru 12,7 mm, używane w trakcie II wojny światowej[1] i obecnie. Różne odmiany M2HB są używane nadal, DSzKM jest nadal użytkowany lecz ma następcę wkm NSW.

Najmocniejszym popularnym karabinem jest radzieckiego pochodzenia Krupnokalibiernyj Puliemjot Władimirowa.

Dane techniczno–taktyczne wielkokalibrowych karabinów maszynowych[edytuj | edytuj kod]

Wzór (państwo) Kaliber (mm) Długość broni (mm) Długość lufy (mm) Masa broni (kg) Masa lufy (kg) Masa podstawy (kg) Prędkość pocz. poc. (m/s) Zasilanie, liczba pocisków Chłodzenie
Besa
(Wielka Brytania)
15,0 2060 - 47,0 - - - taśma, 25, 40 powietrzne
Breda (Włochy) 14,0 2000 1260 35,0 - 65 1000 taśma, 30 powietrzne
Breda-SAFAT (Włochy) 12,7 1800 1200 20,0 - 90,0 900 magazynek, 30 powietrzne
Browning wz. 24 (USA) 12,7 1450 914 29,9 9,0 37,2 903 taśma, 100, 200 wodne
DSzK (ZSRR) 12,7 1626 1000 33,4 - 102,0 - taśma, 50 powietrzne
Farquhar (Wielka Brytania) 12,7 1550 889 17,1 - - 850 magazynek powietrzne
FK wz. 38A (Polska) 20,0 2015 1350 57,0 21,2 - 870 magazynek, 5, 10, 15 , powietrzne
FK wz. 38C (Polska) 20,0 2180 1500 53,0 20,5 15,4 - taśma, 200; magazynek, 5, 10,bęben 100 powietrzne
FK wz. 38D (Polska) 20,0 1897 1350 38,5 17,5 - 870 bęben, 100 powietrzne
Hotchkiss wz. 30 (Francja) 13,2 1490 1000 32,0 - 60,0 800 taśma, 15 powietrzne
Madsen (Dania) 20,0 1800 1200 25,0 - 90,1 850 magazynek, 25 powietrzne
Oerlikon S (Szwajcaria) 20,0 2100 1200 65,0 10,0 - 830 magazynek, 15 powietrzne
Solothurn (Szwajcaria) 20,0 1750 900 44,0 10 - 730 magazynek, 5 powietrzne
Vickers 12,7 Mk III[2]
(Wielka Brytania)
12,7 890 794 24,5 - 768 taśma, 100, 200 wodne

Uwagi[edytuj | edytuj kod]

  1. W II Rzeczypospolitej obowiązywała nazwa najcięższy karabin maszynowy (nkm). Po wojnie pod wpływem języka rosyjskiego wprowadzono obecną nazwę

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c d Andrzej Ciepliński; Ryszard Woźniak Encyklopedia współczesnej broni palnej s. 241
  2. British 0.50"/62 (12.7 mm) Mark III (ang.). W: Naval Weapons [on-line]. 2010-01-27. [dostęp 2011-01-14].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Andrzej Ciepliński, Ryszard Woźniak: Encyklopedia współczesnej broni palnej (od połowy XIX wieku). Warszawa: Wydawnictwo WiS, 1994. ISBN 83-86028-01-7.