Wielkouch króliczy

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Wielkouch króliczy
Macrotis lagotis
(Reid, 1837)

Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo zwierzęta
Gromada ssaki
Podgromada żyworodne
Infragromada ssaki niższe
Rząd torbacze
Rodzina Thylacomyidae
Rodzaj Macrotis
Gatunek wielkouch króliczy
Kategoria zagrożenia (CKGZ)[1]
Status iucn3.1 VU pl.svg
Zasięg występowania
Mapa występowania

Wielkouch króliczy (Macrotis lagotis) – gatunek torbacza z rodziny Thylacomyidae (wcześniej był zaliczany do jamrajowatych). Zwierzę niewielkie, za to obdarzone nieproporcjonalnie wielkimi uszami, ułatwiającymi chłodzenie organizmu. Wielkouch kopie mocnymi przednimi łapami długie podziemne korytarze, stanowiące dobrą ochronę przed upałami. Po zapadnięciu zmroku żeruje na termitach i larwach chrząszczy. Zamieszkuje Australię. W miocie rodzą się 3 młode, które przez 8 tygodni przebywają w torbie lęgowej.

Dane liczbowe[edytuj]

  • długość ciała (bez ogona): 30-55 cm
  • długość ogona: 20-29 cm
  • masa ciała: 0,8-2,5 kg
  • dojrzałość płciowa: 2 lata
  • ciąża: 14 dni
  • liczba młodych: 1-3

Występowanie i środowisko[edytuj]

Żyje w Australii - w zachodniej i północnej części kontynentu oraz w południowym Queensland. Żyje na suchych terenach, rzadko porośniętych lasami, sawannach i stepach z pulchną ziemią. Aktywny nocą. Mieszka w norach samotnie, czasami parami (samiec i samica).

Odżywianie[edytuj]

Odżywia się głównie owadami, czasami też małymi kręgowcami jak myszy, ptaki i jaszczurki. Wodę pozyskuje głównie z owoców i nasion.

Rozmnażanie[edytuj]

Rozmnaża się przez cały rok, ale większość młodych rodzi się w okresie marzec - maj. Młode (w liczbie 1-3) rodzą się po 14 dniowej ciąży, są bardzo małe (długość mniejsza niż 1 cm). Zaraz po przyjściu na świat wspinają się do torby lęgowej, która w przypadku torbaczy grzebiących w ziemi otwiera się ku tyłowi ciała. W torbie młode pozostają kilka tygodni, chociaż nawet w pełni rozwinięte młode uciekają do torby matki w przypadku zagrożenia.

Ochrona[edytuj]

Gatunek narażony na wyginięcie, 4 z dawnych 6 podgatunków wymarło.

Przypisy

  1. Macrotis lagotis. Czerwona Księga Gatunków Zagrożonych (IUCN Red List of Threatened Species) (ang.).

Bibliografia[edytuj]

  1. Ciszek, D.: Macrotis lagotis (ang.). (On-line), Animal Diversity Web, 1999. [dostęp 21 grudnia 2008].
  2. Macrotis lagotis. Czerwona księga gatunków zagrożonych (IUCN Red List of Threatened Species) <www.iucnredlist.org>. (ang.) [dostęp 21 grudnia 2008]