Wieniec (budownictwo)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Wieniec – wzmocnienie ścian budynku w postaci żelbetowej belki, okalającej ściany nośne, zabezpieczającej przed ich rozsunięciem się lub przewróceniem się.

Po ułożeniu stropów na każdej kondygnacji, wzdłuż ścian konstrukcyjnych i wzdłuż obwodu budynku wykonuje się wieńce żelbetowe. Stanowią one rodzaj pierścienia wzmacniającego strop. Wieńce zbroi się podłużnie stosując 3 albo 4 pręty o średnicy 12 mm, stali klasy od A-0 do A-IIIN, połączone strzemionami, 3 do 4 strzemion na 1 metr długości wieńca.