Wierzba śniada

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Wierzba śniada
Ilustracja
Systematyka[1]
Domena eukarionty
Królestwo rośliny
Klad rośliny naczyniowe
Klad rośliny nasienne
Klasa okrytonasienne
Klad różowe
Rząd malpigiowce
Rodzina wierzbowate
Rodzaj wierzba
Gatunek wierzba śniada
Nazwa systematyczna
Salix starkeana Willd.
Sp. Pl. 4(2): 677 1806[2]

Wierzba śniada (Salix starkeana Willd.)[3]gatunek rośliny wieloletniej należący do rodziny wierzbowatych.

Rozmieszczenie geograficzne[edytuj | edytuj kod]

Występuje w Eurazji i Ameryce Północnej. W Polsce rośnie w rozproszeniu w części północnej, na Wyżynie Lubelskiej i Podkarpaciu. Przez Polskę przebiega południowo-zachodnia granica zasięgu. W polskich Karpatach potwierdzono występowanie tylko na jednym stanowisku w Zahutyniu koło Sanoka, ale po 1996 r. na miejscu tym gatunku już nie odnaleziono[4].

Morfologia[edytuj | edytuj kod]

Pokrój
Krzew do 1 m wysokości.
Gałązki
Nagie lub delikatnie owłosione. Po zdarciu nad nimi kory zaobserwować można w drewnie wypukłe listewki. Pąki podługowate, czerwone[4].
Liście
Podłużnie lub okragławojajowate, całobrzegie lub drobno ząbkowane w górnej części, żywozielone, na spodzie szarozielone lub sinozielone, z wyraźną nerwacją. Początkowo są delikatnie owłosione, potem nagie. Na szczytach ząbków występują gruczołki[4].
Kwiaty
Zebrane w kotki. Łuski kotkowe tępe, orzęsione na brzegu. Znamię żółte[5].

Biologia i ekologia[edytuj | edytuj kod]

Nanofanerofit. Rośnie na torfowiskach. Kwitnie w kwietniu i maju. Liczba chromosomów 2n=38, 44[4].

Zagrożenia i ochrona[edytuj | edytuj kod]

Umieszczona na polskiej czerwonej liście w kategorii VU (narażony)[6].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Stevens P.F.: Angiosperm Phylogeny Website (ang.). 2001–. [dostęp 2013-11-05].
  2. The Plant List. [dostęp 2017-02-02].
  3. Zbigniew Mirek, Halina Piękoś-Mirkowa, Adam Zając, Maria Zając: Flowering plants and pteridophytes of Poland. A checklist. Krytyczna lista roślin naczyniowych Polski. Instytut Botaniki PAN im. Władysława Szafera w Krakowie, 2002. ISBN 83-85444-83-1.
  4. a b c d Zbigniew Mirek, Halina Piękoś-Mirkowa: Czerwona księga Karpat Polskich. Kraków: Instytut Botaniki PAN, 2008. ISBN 978-83-89648-71-6.
  5. Szafer W., Kulczyński S., Pawłowski B. Rośliny polskie. Państwowe Wydawnictwo Naukowe, Warszawa 1969.
  6. Kaźmierczakowa R., Bloch-Orłowska J., Celka Z., Cwener A., Dajdok Z., Michalska-Hejduk D., Pawlikowski P., Szczęśniak E., Ziarnek K.: Polska czerwona lista paprotników i roślin kwiatowych. Polish red list of pteridophytes and flowering plants. Kraków: Instytut Ochrony Przyrody Polskiej Akademii Nauk, 2016. ISBN 978-83-61191-88-9.