Wierzbna (województwo dolnośląskie)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Wierzbna
Kościół w Wierzbnej
Kościół w Wierzbnej
Państwo  Polska
Województwo dolnośląskie
Powiat świdnicki
Gmina Żarów
Liczba ludności (III 2011) 668[1]
Strefa numeracyjna (+48) 74
Kod pocztowy 58-130
Tablice rejestracyjne DSW
SIMC 0857210
Położenie na mapie gminy Żarów
Mapa lokalizacyjna gminy Żarów
Wierzbna
Wierzbna
Położenie na mapie powiatu świdnickiego
Mapa lokalizacyjna powiatu świdnickiego
Wierzbna
Wierzbna
Położenie na mapie województwa dolnośląskiego
Mapa lokalizacyjna województwa dolnośląskiego
Wierzbna
Wierzbna
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Wierzbna
Wierzbna
Ziemia50°54′00″N 16°30′17″E/50,900000 16,504722
Galeria: pałac, kościół
Kościół w Wierzbnej
Biforia w kościele w Wierzbnej
Płyta nagrobna na kościele w Wierzbnej
Płyta nagrobna na kościele w Wierzbnej
Tablica na kościele w Wierzbnej
Brama do kościoła w Wierzbnej
Brama do kościoła w Wierzbnej

Wierzbna (niem. Würben) – wieś w Polsce położona w województwie dolnośląskim, w powiecie świdnickim, w gminie Żarów.

Podział administracyjny[edytuj | edytuj kod]

W latach 1975–1998 miejscowość należała administracyjnie do województwa wałbrzyskiego.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Najstarsza wzmianka o wsi pochodzi z dokumentu Henryka Brodatego z roku 1209 wystawionego dla opata klasztoru Panny Marii na Piasku – Witosława. Wymienieni są w nim najstarsi właściciele wsi „comes Stephanus de Wirbna” oraz „comes Johannes de Wirbno et frater eius Nicolaus”. Według obecnego stanu badań gród istniał już w XII w., ewentualnie na przełomie XII i XIII w., stąd zgodnie z dokumentem z roku 1209 identyfikuje się go z najstarszą siedzibą rodu panów z Wierzbna. Do rodziny należeli kolejno: Stefan zwany Starym (zm. 1241), Jan (1243-1266), Andrzej (1272-1307), bp wrocławski Henryk (zm. 1319). Wierzbnowie tracą wieś ok. poł. XIV w. W 1366 wzmiankowany jest niejaki Konrad von Rohnau. W 1403 dochodzi do sprzedaży wsi cystersom z Krzeszowa przez Hansa von Rohnau.

Zabytki[edytuj | edytuj kod]

Według rejestru Narodowego Instytutu Dziedzictwa na listę zabytków wpisane są[2]:

  • kościół par. pw. Wniebowzięcia Najświętszej Marii Panny, romański z pierwszej połowy XIII w. Pierwsza wzmianka o kościele pochodzi z 1283 r. Stylistycznie datowany jest na około 1230 rok. Przebudowany w końcu XVII wieku.
  • zespół pałacowy:
    • pałac, barokowy z drugiej połowy XVIII w., przebudowany pod koniec XIX w.; przeprowadzone w latach 1999-2000 badania archeologiczne wykazały, że w XIII w. w pobliżu kościoła stała murowana budowla. Mogła to być pierwotna rezydencja. Zniszczona została na przełomie XIII i XIV w. W pierwszej połowie XV w. niemal na tym samym miejscu powstała kolejna budowla. W początkach XVI w. doszło do przebudowy obiektu. Po utworzeniu w 1683 r. dwór przebudowano na okazałą rezydencję. W wyniku dodania do starego dworu dwóch skrzydeł powstało założenie pałacowe o kształcie podkowy. Około 1893 r. nastąpiła przebudowa pałacu w celu nadania mu odpowiedniego dla epoki standardu mieszkalnego. Po zakończeniu II wojny światowej majątek i pałac zajęła Armia Czerwona. Budynek pałacowy został wtedy zdewastowany. Po przejęciu dóbr podworskich przez PGR, pałac nie został zagospodarowany i w szybkim tempie niszczał. Od kompletnej ruiny uchroniła go decyzja o przekształceniu budowli na cele mieszkalne. W latach 60. XX wieku przeprowadzono pobieżny remont, w trakcie którego dokonano szeregu zmian w rozplanowaniu wnętrz. Nie powstrzymało to procesu degradacji budowli, która na przełomie wieków była już tylko zamieszkałą ruiną. Zimą 2002 r. kompleks pałacowo-parkowy nabyła Fundacja Zamek Chudów. W krótkim czasie zabezpieczyła zespół pałacowy ogradzając jego obszar oraz uporządkowała park, który pozostał ogólnodostępny
    • park, z drugiej połowy XVII w., XIX w.
    • ogrodzenie - mur z bramą, z drugiej połowy XVII w.
    • folwark - teren, z 1870 r.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Rezydencje ziemi świdnickiej, zespół redakcyjny: W. Rośkowicz, S. Nowotny, R. Skowron, Świdnica 1997, s. 61