Wiesław Binienda

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Wiesław K. Binienda
Data i miejsce urodzenia 20 sierpnia 1956
Koło[1]
Zawód inżynier, naukowiec
Tytuł naukowy doktor
Alma Mater Politechnika Warszawska, Drexel University
Uczelnia University of Akron, Stany Zjednoczone
Wydział Department of Civil Engineering (College of Engineering) w University of Akron
Stanowisko dziekan[2][3]
Rodzice Karol i Danuta (Karpowicz)[1]
Małżeństwo Maria Szonert-Binienda (ur. 1956)[4]
Dzieci Aneta, Konrad[1]

Wiesław Kazimierz Binienda (ur. 20 sierpnia 1956 w Kole[1]) – doktor inżynierii mechanicznej, wykładowca, profesor University of Akron[5], dziekan[a] Wydziału Inżynierii Cywilnej[b] (Department of Civil Engineering) w Kolegium Inżynierii (College of Engineering) University of Akron w Akron w stanie Ohio w Stanach Zjednoczonych (od 2003 roku).

Jest także redaktorem naczelnym kwartalnika naukowego „Journal of Aerospace Engineering” wydawanego przez American Society of Civil Engineers (ASCE)[6], współdyrektorem Gas and Turbine Research and Testing Laboratory w University of Akron (od 2003 roku). Jest autorem licznych publikacji naukowych[7] (w roku 2012: 79 publikacji, indeks h wynoszący 8[8]), specjalizuje się w inżynierii materiałowej, metodach obliczeniowych w fizyce ciała stałego i ich zastosowaniach w lotnictwie i astronautyce[9] (mechanika pękania materiałów złożonych, analiza elementów skończonych, analiza dynamiczna problemów udarowych, analiza zmęczeniowa, analiza związana z płynięciem materiałów[5]).

Jest laureatem wielu nagród, w tym przyznawanych przez NASA (m.in. NASA „Turning Goals Into Reality Award” w 2004 roku za udział w badaniach dotyczących poprawy bezpieczeństwa w konstrukcjach silników odrzutowych[10], w tym silnika GEnx[11]) i przez ASCE (m.in. „Outstanding Technical Contribution Award” w 2011 roku za wybitny wkład w badania inżynieryjne związane z astronautyką[12]). W 2008 roku American Polish Engineering Association (APEA) uznało go za jednego z najbardziej zasłużonych naukowców amerykańskich polskiego pochodzenia[13].

Biografia[edytuj | edytuj kod]

W 1980 roku ukończył Wydział Samochodów i Maszyn Roboczych Politechniki Warszawskiej, uzyskując tytuł zawodowy magistra inżyniera. W 1982 roku wyjechał z Polski do Stanów Zjednoczonych[1][14], gdzie początkowo pracował fizycznie[15]. W 1985 roku uzyskał tytuł zawodowy magistra inżyniera w Drexel University w Filadelfii (specjalność: inżynieria mechaniczna), a w 1987 roku Drexel University nadał mu stopień naukowy doktora (Ph.D.) w zakresie inżynierii mechanicznej za rozprawę „Mixed-Mode Fracture in Fiber-Reinforced Composite Materials”[16] napisaną pod kierunkiem prof. Alberta Wanga[17]. W latach 1986–1987 pracował jako adiunkt (Adjunct Assistant Professor) w Temple University w Filadelfii[18]. Od 1988 roku pracuje na Wydziale Inżynierii Cywilnej University of Akron, w latach 1988–1993 jako adiunkt (Assistant Professor), w latach 1993–2000 jako docent (Associate Professor), a od 2000 roku na stanowisku profesora (Professor) z tzw. tenure[15]. Jest promotorem licznych prac doktorskich i magisterskich[19]. Od 2006 roku jest współorganizatorem konferencji naukowej Earth and Space – Engineering for Extreme Environments, prowadzonej przez American Society of Civil Engineers, Aerospace Division (w 2008 roku jako przewodniczący komitetu organizacyjnego)[20].

Współpracuje z NASA, prowadząc badania finansowane przez granty NASA[11]. Kierowane przez niego Gas Turbine Testing Facility, zbudowane w latach 2005–2006[21], zajmuje się prowadzeniem badań nad komponentami turbin i silników dla United States Air Force, NASA[potrzebne źródło] i prywatnego przemysłu[22] (koncerny General Electric, Honeywell i Williams International[10]). W 2008 roku w laboratorium tym zamontowano tzw. działo gazowe, w całości sfinansowane przez NASA Glenn Research Center, wykorzystywane przez zespół Wiesława Biniendy do testowania materiałów kompozytowych poddawanych zderzeniom z obiektami poruszającymi się z wielką prędkością[23]. Według prof. Miłosza Michaela Wnuka oraz informacji podawanych przez Polskie Radio współuczestniczył w badaniu katastrofy promu kosmicznego „Columbia”[24][25], mimo iż nie jest wymieniony wśród osób uczestniczących w badaniu w oficjalnym raporcie sporządzonym po katastrofie[26]. Jest współautorem nowego specjalnego materiału kompozytowego z plecionych włókien węglowych użytego do budowy silnika GEnx[potrzebne źródło][27].

W 2008 roku prowadził zajęcia seminaryjne na Politechnice Warszawskiej w ramach działalności Centrum Studiów Zaawansowanych Politechniki Warszawskiej[28], a w 2012 roku został członkiem komitetu naukowego XX Francusko-Polskiego Seminarium Mechaniki organizowanego przez Instytut Podstaw Budowy Maszyn Politechniki Warszawskiej[29].

Badania katastrofy polskiego Tu-154M w Smoleńsku[edytuj | edytuj kod]

Wiesław Binienda, obok Kazimierza Nowaczyka i Grzegorza Szuladzińskiego, współpracuje jako niezależny ekspert z Zespołem Parlamentarnym ds. Zbadania Przyczyn Katastrofy Tu-154 w Smoleńsku z 10 kwietnia 2010 roku działającym w Sejmie Rzeczypospolitej Polskiej[30].

8 września 2011 roku Prof. Binienda przedstawił na posiedzeniu Zespołu Parlamentarnym ds. Badania Katastrofy Smoleńskiej prezentacje dotyczącą eksperymentu wizualnego uderzenia skrzydła Tu154-M w brzozę w Smoleńsku, przygotowana na podstawie danych wejściowych zawartych w rosyjskim raporcie MAK oraz przy użyciu danych konstrukcji skrzydła Tu-154M dostępnych w literaturze[31]. Zwrócił uwagę, że w oficjalnych raportach komisji na temat przyczyn katastrofy nie podano wyników analizy numerycznej uderzenia skrzydła samolotu w brzozę (tzw. brzoza smoleńska); [32] stwierdził, że wyniki wykonanej przez niego symulacji komputerowej przy użyciu programu symulacyjnego LS-DYNA wskazują według niego, że skrzydło nie mogło odpaść. W wyniku kolizji ze skrzydłem pień drzewa musiałby zostać według niego przecięty[32]. Ponieważ wyniki uzyskane przez Prof. Biniendę były sprzeczne z ustaleniami Komisji Badania Wypadków Lotniczych Lotnictwa Państwowego (KBWLLP); zaprosił on polskich naukowców do odniesienia się do jego analiz[25]. W listopadzie 2011 roku Wiesław Binienda stwierdził, że fragment skrzydła samolotu Tu-154M nie mógł się według niego urwać na brzozie i zostać znaleziony 111 metrów dalej (jak to miało miejsce), gdyż według innej symulacji komputerowej urwany fragment skrzydła upadłby na ziemię w odległości od 10 do 12 metrów od brzozy[33]. W grudniu 2011 roku dr inż. Maciej Lasek, zastępca przewodniczącego podkomisji lotniczej Komisji Badania Wypadków Lotniczych Lotnictwa Państwowego (KBWLLP), poinformował, że komisja ta nie prowadziła symulacji numerycznych przebiegu katastrofy[34], jako że nie jest to przyjętą praktyką w podobnych sytuacjach. W 2012 roku analiza Wiesława Biniendy została włączona do materiału dowodowego śledztwa w sprawie katastrofy prowadzonego przez polską prokuraturę wojskową[35]. 28 czerwca 2013 roku Wojskowa Prokuratura Okręgowa w Warszawie przesłuchała Prof. Wiesława Biniendę w charakterze świadka. Zeznał on, że dane wejściowe do obliczeń symulacyjnych zawsze zawiera w swoich prezentacjach. Natomiast w celu udostępnienia 'materiałów wytworzonych i przetworzonych' o które zapytał prokurator, Prof. Binienda zeznał, że wymagać to będzie "zezwolenia NASA i mojej uczelni, gdyż są tam pewne informacje, które mogą być tajne dla użytkowników poza USA."[36].

Prezentacje wyników badań[edytuj | edytuj kod]

W 2011 roku wyniki uzyskane przez Prof. Wiesława Biniendę stały się przedmiotem seminarium naukowego prof. Marka Czachora z Katedry Fizyki Teoretycznej i Informatyki Kwantowej Politechniki Gdańskiej[37]. 28 marca 2012 roku Wiesław Binienda brał udział w publicznym wysłuchaniu w sprawie śledztwa smoleńskiego w Parlamencie Europejskim w Brukseli, prezentując wyniki swoich badań przyczyn katastrofy[38], a 18 kwietnia 2012 roku symulacja dotycząca zderzenia skrzydła samolotu Tu-154M z brzozą została przez niego zaprezentowana podczas konferencji naukowej Earth and Space 2012 – Engineering for Extreme Environments w Pasadenie w Kalifornii[39].

W maju 2012 roku odwiedził Polskę i przedstawiał swoje ustalenia m.in. na spotkaniu klubu „Gazety Polskiej[40], wykładzie dla studentów Uniwersytetu Kardynała Stefana Wyszyńskiego w Warszawie[41], podczas Francusko-Polskiego Seminarium Mechaniki w Instytucie Podstaw Budowy Maszyn Politechniki Warszawskiej[42] i podczas seminarium zorganizowanego przez Zakład Teorii Względności i Astrofizyki Uniwersytetu Jagiellońskiego[43].

29 maja 2012 roku w Kazimierzu Dolnym odbyła się sesja naukowa Mechanika w lotnictwie zorganizowana przez Polskie Towarzystwo Mechaniki Teoretycznej i Stosowanej, podczas której dyskutowano m.in. o wynikach badań zderzenia skrzydła z brzozą uzyskanych przez Wiesława Biniendę, jednak nie został on zaproszony do uczestnictwa w sesji i nie poinformowano go o jej organizacji[44].

Został członkiem komitetu naukowego I, II i III Konferencji Smoleńskiej (z lat 2012, 2013, 2014), skupiającej badaczy metodami nauk ścisłych katastrofy samolotu Tu-154 w Smoleńsku z 10 kwietnia 2010[45][46][47].

Reakcje naukowców[edytuj | edytuj kod]

We wrześniu 2011 roku w portalu publicystycznym „Studio Opinii” ukazał się obszerny artykuł[48] pt. „Skrzydło kontra brzoza” autorstwa prof. Pawła Artymowicza, polskiego astrofizyka z University of Toronto, w którym ostro skrytykował on prezentację sejmową Wiesława Biniendy, nazywając niektóre wyjaśnienia „cał­ko­wi­cie sprzecznymi z aero­dy­na­miką” i podnosząc problem znikania elementów obliczeniowych w symulacji zderzenia z brzozą, na której tupolew stracił zgodnie z oficjalnymi raportami końcówkę lewego skrzydła[49]. Paweł Artymowicz i Grzegorz Szuladziński omówili krytycznie m.in. ten problem w wywiadzie udzielonym przez Szuladzińskiego w październiku 2011 roku portalowi „Studio Opinii” i podkreślali, że LS-DYNA (program używany przez Wiesława Biniendę) może dać „20 różnych” wyników zależnie od parametrów wejściowych, stąd konieczna jest publikacja przez prof. Biniendę informacji o jego danych wejściowych, umożliwiająca powtórzenie jego obliczeń[50]. W lutym 2012 roku w „Gazecie Wyborczej” ukazał się wywiad, w którym Paweł Artymowicz nazwał symulację Wiesława Biniendy „złą metodologicznie” i „łamiącą zasady dynamiki Newtona”[51]. W innych wywiadach zarzucał Wiesławowi Biniendzie dodatkowo brak walidacji modelu komputerowego na danych z testów FAA/NASA i złą interpretację rozbieżności między modelowaną a rzeczywistą brzozą[52][53].

W kwietniu 2012 roku w „Naszym Dzienniku” opublikowano wywiad z prof. Tadeuszem Niezgodą, kierownikiem Katedry Mechaniki i Informatyki Stosowanej Wojskowej Akademii Technicznej w Warszawie, który zadeklarował, że jego uczelnia byłaby w stanie dokonać symulacji komputerowej zderzenia skrzydła samolotu Tu-154M z brzozą[54].

W maju 2012 roku „Nasz Dziennik” zamieścił wywiad z prof. Miłoszem Wnukiem, fizykiem z University of Wisconsin-Milwaukee, który dobrze ocenił obliczenia Wiesława Biniendy i stwierdził, że według niego ma on rację „może nie we wszystkim, ale prawie we wszystkim”[24]. W tym samym miesiącu „Nasz Dziennik” opublikował wywiad z Edwardem Malcem, kierownikiem Zakładu Teorii Względności i Astrofizyki Instytutu Fizyki Uniwersytetu Jagiellońskiego; oświadczył on, że „uczestnicy seminarium naukowego w Krakowie” uznali, że Wiesław Binienda „przeprowadził badania uczciwie i otrzymał uczciwe wyniki”[43]. W czerwcu 2012 roku w „Naszym Dzienniku” ukazał się wywiad z prof. Jackiem Rońdą z Akademii Górniczo-Hutniczej im. Stanisława Staszica w Krakowie, specjalistą w zakresie symulacji komputerowych; po przeanalizowaniu metodologii wykonanych obliczeń stwierdził on, że Wiesław Binienda „przedstawił wyniki, które są poprawne i które wskazują na to, że zjawisko kontaktowe zostało poprawnie zamodelowane”[55]. Według prof. Rońdy wynikało to z prawidłowego wyboru modeli materiałów, zastosowania w symulacji elementów powłokowych lotniczych, przeprowadzenia analizy wrażliwości rozwiązania na zmianę warunków brzegowych w modelu zadania kontaktowego, a także uwzględnienia w symulacji tzw. efektu darcia poszycia skrzydła[55].

W maju 2012 roku opublikowano raport Grzegorza Szuladzińskiego przygotowany dla Zespołu parlamentarnego ds. zbadania przyczyn katastrofy działającego w Sejmie Rzeczypospolitej Polskiej, poświęcony niektórym aspektom technicznym katastrofy. Grzegorz Szuladziński odniósł się w nim m.in. do kwestii zderzenia skrzydła samolotu z brzozą i stwierdził, że typowa kolizja „na krzyż” dwóch smukłych obiektów kończy się złamaniem lub ścięciem tylko jednego z nich i że według niego jest nikła szansa, by oba obiekty zostały złamane, co według niego oznacza, że jeśli drzewo zostało ścięte, to skrzydło ocalało (z powierzchniowymi uszkodzeniami) i na odwrót[56]. W ocenie Grzegorza Szuladzińskiego rola brzozy powinna być zupełnie usunięta z rozważań na temat przyczyn katastrofy[56].

Rodzina[edytuj | edytuj kod]

Wiesław Binienda jest żonaty z mec. Marią Szonert-Biniendą[4], właścicielką jednoosobowej prywatnej fundacji Libra Institute [57][58] i od 2014 wiceprezesem Kongresu Polonii Amerykańskiej[59], oraz ma dwoje dzieci: córkę Anetę i syna Konrada[1]. Konrad jest pianistą i kompozytorem[60][61].

Wraz z trzema innymi naukowcami badającymi przyczyny katastrofy smoleńskiej Wiesław Binienda jest bohaterem filmu dokumentalnego pt. Polacy autorstwa Marii Dłużewskiej z 2013[62][63][64].

Publikacje książkowe[edytuj | edytuj kod]

  • Mixed-Mode Fracture of Uniaxial Fiber Reinforced Composites, Defense Technical Information Center 1987 (współautorzy: A. S. Wang, E. S. Reddy, Y. Zhong)
  • A Comprehensive Study on Damage Tolerance Properties of Notched Composite Laminates, Defense Technical Information Center 1988 (współautorzy: A. S. Wang, E. S. Reddy, U. Zhong)
  • Frictionless Contact of Multilayered Composite Half Planes Containing Layers With Complex Eigenvalues, NASA Lewis Research Center 1997 (współautorzy: Wang Zhang, Marek-Jerzy Pindera)
  • Analysis of an Interface Crack for a Functionally Graded Strip Sandwiched Between Two Homogeneous Layers of Finite Thickness, NASA Lewis Research Center 1999 (współautor: N. I. Shbeeb)
  • Analysis of Multiple Cracks in an Infinite Functionally Graded Plate, NASA Lewis Research Center 1999 (współautorzy: N. I. Shbeeb, K. L. Kreider)
  • Composite Materials and Analysis Techniques for Aerospace Application, ASCE, Aerospace Division 2002 (współautor: Marek-Jerzy Pindera)
  • Advanced Materials and Structures in Civil and Aerospace Engineering, ASCE 2005
  • Earth and Space 2006 – Engineering, Construction, and Operations in Challenging Environments, ASCE 2006 (red., współredaktorzy: R. B. Malla, A. K. Maji)
  • Impact Mechanics of Composite Materials for Aerospace Application, ASCE 2008 (współautor: Pizhong Qiao)
  • Earth and Space 2008 – Engineering, Science, Construction, and Operations in Challenging Environments, ASCE 2008 (red.)

Nagrody i wyróżnienia[edytuj | edytuj kod]

Jest laureatem następujących nagród i wyróżnień[65]:

  • NASA Lewis Research Center Fellowship (1989, 1990)
  • The University of Akron Certificate for The Collaborative Performance Review Process Training for Supervisors (2001)
  • College of Engineering Outstanding Researcher Award (przyznana przez jego rówieśników w College of Engineering, 2002)
  • The University of Akron Fifteen Year Award (2003)
  • NASA „Turning Goals Into Reality Award” (2004)
  • Certificate of Achievement for Faculty Mentor/Learning Assistant Partnership (2004, 2005)
  • Akron Public School Certificate – International Baccalaureate Task Force Certificate (2005)
  • ASCE 2006 Certificate of Appreciation in recognition for outstanding service
  • 2007 Educational Talent Search Certificate for the University of Akron’s „College for a Day” Program
  • ASCE Fellow (2007)
  • Polonia Technica Certificate of Appreciation (2007)
  • „2008 Gold Award” – American Polish Engineering Association[13]
  • NASA Glenn Patent Award for „Strain Rate Dependent Analysis of Polymer Matrix Composites STRANAL-PMS Version 2” – LEW-17910-1 (2009)
  • NASA Glenn Technical Brief Award for „A Modeling Technique and Representation of Failure in the Analysis of Triaxial Braided Carbon Fiber Composites” – LEW-18435-1 (2009)
  • The Louis A. Hill, Jr. Award (2010)
  • ASCE Aerospace Division „Outstanding Professional Service Award” (2010)[12]
  • ASCE Aerospace Division „Outstanding Technical Contribution Award” (2011)[12]
  • W lutym 2013 tygodnik "Gazeta Polska" przyznał mu tytuł "Człowieka Roku 2013" (wspólnie z nim wyróżnienie otrzymali inni naukowcy badający przyczyny katastrofy smoleńskiej: Wacław Berczyński, Kazimierz Nowaczyk i Grzegorz Szuladziński)[66].

Członkostwo w organizacjach[edytuj | edytuj kod]

Wiesław Binienda jest członkiem następujących organizacji i stowarzyszeń[67]:

W 2007 roku współuczestniczył wraz z żoną w tworzeniu oddziału Fundacji Kościuszkowskiej w stanie Ohio[68]. W 2011 roku wchodził w skład komitetu naukowego obchodów jubileuszu 70-lecia Stowarzyszenia Inżynierów i Techników Polskich w Stanach Zjednoczonych (Polonia Technica)[69].

Uwagi

  1. Stanowisko sprawowane przez W. Biniendę w Wydziale Inżynierii Lądowej (Department of Civil Engineering) Kolegium Inżynierii (College of Engineering) University of Akron to w języku angielskim Chair (dosł. „przewodniczący”), co bywa niekiedy tłumaczone na język polski jako „przewodniczący wydziału” (por. np. „10-krotnie wydajniejsze turbiny wiatrowe z Kalifornii”, energia.org.pl [dostęp 2012-02-10] oraz Ares J. Rosakis caltech.edu [dostęp 2012-02-10]). W amerykańskich i polskich źródłach dotyczących W. Biniendy stosowany jest przekład „dziekan”, por. np. „Kiedyś dowiemy się, kto był odpowiedzialny za katastrofę smoleńską” dziennik.com, 2011-09-30 [dostęp 2012-02-10], „Macierewicz: brzoza skrzydła nie urwała. To pewne” wprost.pl, 2011-09-29 [dostęp 2012-02-10] oraz „Co się stało ponad drzewami” uwazamrze.pl, 2011-12-11 [dostęp 2012-02-10].
  2. Angielska nazwa Department of Civil Engineering może być tłumaczona na język polski bądź jako „Wydział Inżynierii Cywilnej”, bądź „Wydział Inżynierii Lądowej”. W niniejszym haśle przyjęto pierwszą wersję, gdyż występuje ona w amerykańskich źródłach poświęconych W. Biniendzie, por. „Kiedyś dowiemy się, kto był odpowiedzialny za katastrofę smoleńską” dziennik.com, 2011-09-30 [dostęp 2011-12-25]. Zob. też hasło Civil engineering (science) w Britannica Online Encyclopedia, gdzie podano, iż nazwa civil engineering powstała jako synonim inżynierii wykorzystywanej do celów cywilnych, przeciwieństwo inżynierii wojskowej.

Przypisy

  1. 1,0 1,1 1,2 1,3 1,4 1,5 Hasło Wiesław Kazimierz Binienda w: Who's Who in Polish America, 1st edition 1996–1997, New York 1996, s. 32. ISBN 0781800101 (formalnie błędny numer ISBN)
  2. Profil na stronie Kolegium Inżynierii University of Akron (ang.) uakron.edu [dostęp 2012-02-07]
  3. Profil na stronie Wydziału Inżynierii Cywilnej University of Akron (ang.) ecgf.uakron.edu [dostęp 2012-02-07]
  4. 4,0 4,1 Hasło Maria Olga Szonert-Binienda w: Who's Who in Polish America, 1st edition 1996–1997, New York 1996, s. 456. ISBN 0781800101 (formalnie błędny numer ISBN)
  5. 5,0 5,1 Wiesław Binienda w bazie „Ludzie nauki” portalu Nauka Polska (OPI)
  6. Journal of Aerospace Engineering (ang.) ascelibrary.org [dostęp 2011-10-13]
  7. Wiesław Binienda – Scholarly Publications (ang.) ecgf.uakron.edu [dostęp 2011-12-18]
  8. Profil Wiesława Biniendy w bazie Scopus (ang.) scopus.com [dostęp 2010-04-20]
  9. Wiesław Binienda – Research (ang.) ecgf.uakron.edu [dostęp 2011-12-20]
  10. 10,0 10,1 Engineering Professor Wieslaw Binienda Honored by NASA (ang.) uakron.edu, 10 czerwca 2004 [dostęp 2011-10-14]
  11. 11,0 11,1 UA lands NASA grant (ang.) uakron.edu, 5 maja 2008 [dostęp 2012-04-22]
  12. 12,0 12,1 12,2 Professor honored for outstanding contribution to aerospace (ang.). uakron.edu, 16 kwietnia 2012. [dostęp 2012-04-23].
  13. 13,0 13,1 Tributes to Polish American Pioneers in Engineering and Sciences (ang.) apea.us [dostęp 2011-12-20]
  14. Prestiżowa nagroda dla prof. Biniendy. naszdziennik.pl, 25 kwietnia 2012. [dostęp 2012-06-29].
  15. 15,0 15,1 Polish Engineer Revolutionizes the Jet Engine (ang.). polishcenterofcleveland.org, 2/2005. [dostęp 2012-06-29].
  16. Wieslaw K. Binienda: „Mixed-Mode Fracture in Fiber-Reinforced Composite Materials”, Drexel University 1988
  17. „Kiedyś dowiemy się, kto był odpowiedzialny za katastrofę smoleńską” dziennik.com, 30 września 2011 [dostęp 2012-02-10]
  18. Honorowa księga nauki polskiej: współcześni uczeni polskiego pochodzenia za granicą, Warszawa 2001, s. 31. ISBN 8391627802
  19. Wiesław Binienda – Past Students (ang.) ecgf.uakron.edu [dostęp 2011-12-18]
  20. 20,0 20,1 „ASCE News”, March 2008, Vol. 33, No. 3, s. 16 (ang.) [dostęp 2012-04-24]
  21. Gas Turbine Testing Facility (ang.). uakron.edu. [dostęp 2012-04-24].
  22. The University of Akron Civil Engineering Newletter, Vol. I, Issue 1, Fall 2008, s. 3 (ang.). uakron.edu. [dostęp 2012-04-24].
  23. The University of Akron Civil Engineering Newletter, Vol. I, Issue 2, October 2008 (ang.). uakron.edu. [dostęp 30 czerwca 2012]. s. 3.
  24. 24,0 24,1 Wnuk: Binienda ma rację. fronda.pl, 23 maja 2012. [dostęp 2012-06-29].
  25. 25,0 25,1 „Skrzydło TU-154M nie mogło się złamać o brzozę” polskieradio.pl, 8 września 2011 [dostęp 2011-10-16]
  26. CAIB Report Vol.1 (ang.) caib.nasa.gov [dostęp 2012-04-21]
  27. Wykład prof. Wiesława Biniendy: Analiza numeryczna i efekty badań katastrofy smoleńskiej. Uniwersytet Kardynała Stefana Wyszyńskiego w Warszawie, 22 maja 2012 r.. Gazeta Polska VD, 22 maja 2012. [dostęp 2012-05-24].
  28. Uczelniana oferta dydaktyczna i konwersatorium Politechniki Warszawskiej, [w:] Profundere Scientiam. Biuletyn Centrum Studiów Zaawansowanych Politechniki Warszawskiej, nr 1, czerwiec 2009, s. 18, pw.edu.pl [dostęp 2012-04-22]
  29. XX Francusko-Polskie Seminarium Mechaniki ipbm.simr.pw.edu.pl [dostęp 2012-04-22]
  30. Zespół parlamentarny ds. zbadania przyczyn katastrofy Tu-154M z 10 kwietnia 2010 r.. sejm.gov.pl. [dostęp 2012-05-12].
  31. Katastrofa TU-154M - Prezentacja Ekspertów przed Zespołem Parlamentarnym, 8 września 2011 roku; http://www.blogpress.pl/node/9684 (dostęp 24.01.2014)
  32. 32,0 32,1 „Mikropęknięcia przemawiają do inżynierów”. naszdziennik.pl, 12 września 2011. [dostęp 2012-06-14].
  33. „Tu-154 nie uderzył w brzozę”. Eksperci Macierewicza kwestionują dotychczasowe ustalenia. wprost.pl, 25 listopada 2011. [dostęp 2012-06-14].
  34. Rosyjska nadinterpretacja. naszdziennik.pl, 6 grudnia 2011. [dostęp 2012-06-14].
  35. Prokuratura: „Badamy analizy prof. Biniendy”. stefczyk.info, 1 lutego 2012. [dostęp 2012-06-14].
  36. [1], Naczelna Prokuratura Wojskowa, przesłuchanie świadków, 28 czerwca 2013 [dostęp 2013.09.30]
  37. Katastrofa smoleńska na Politechnice Gdańskiej. youtube.com. [dostęp 2012-06-14].
  38. Smoleńsk: były dwie eksplozje. niezalezna.pl, 28 marca 2012. [dostęp 2012-06-14].
  39. Dr Binienda na konferencji „Earth and Space” Pasadena 2012.04.18. youtube.com. [dostęp 2012-06-14].
  40. Tłumy na spotkaniu z prof. Biniendą!. niezalezna.pl, 22 maja 2012. [dostęp 2012-06-14].
  41. Prof. Binienda przywitany przez studentów. niezalezna.pl, 23 maja 2012. [dostęp 2012-06-14].
  42. Prof. Binienda przyjęty brawami na Politechnice. niezalezna.pl, 21 maja 2012. [dostęp 2012-06-14].
  43. 43,0 43,1 Narzędzia Biniendy za trudne dla Laska. naszdziennik.pl, 2 czerwca 2012. [dostęp 2012-06-14].
  44. Binienda inspiruje. naszdziennik.pl, 13 czerwca 2012. [dostęp 2012-06-14].
  45. Konferencja Smoleńska 22.10.2012. konferencja.home.pl. [dostęp 20 października 2014].
  46. II Konferencja Smoleńska 2013. konferencja.home.pl. [dostęp 20 października 2014].
  47. III Konferencja Smoleńska 2014. konferencja.home.pl. [dostęp 20 października 2014].
  48. Skrzydło kontra brzoza studioopinii.pl, 29 września 2011 [dostęp 2012-07-11]
  49. Paweł Artymowicz: You-Know-Who podnosi przyłbicę studioopinii.pl, 28 września 2011 [dostęp 2012-07-11]
  50. Sekrety symulacji katastrofy smoleńskiej studioopinii.pl, 7 lutego 2012 [dostęp 2012-07-11]
  51. „Cięli już krzaki. Uderzyli w brzozę”. wyborcza.pl, 7 lutego 2012. [dostęp 2012-06-14].
  52. „Polsat News wywiad z Prof. Pawłem Artymowiczem o katastrofie Tu-154M w Smoleńsku”. Polsat News, 16 czerwca 2012. [dostęp 2012-07-10].
  53. „Nie ma jednej przyczyny tragedii w Smoleńsku. Brzoza przegrywa ”. polityka.pl, 1 lipca 2012. [dostęp 2012-07-10].
  54. Możemy policzyć za Millera. naszdziennik.pl, 8 kwietnia 2012. [dostęp 2012-06-14].
  55. 55,0 55,1 Lasek skończył tam, gdzie trzeba zacząć. naszdziennik.pl, 9 czerwca 2012. [dostęp 2012-06-14].
  56. 56,0 56,1 Gregory Szuladzinski: „Raport No. 456: Niektóre aspekty techniczno-konstrukcyjne smoleńskiej katastrofy”, s. 22, Analytical Service Pty Ltd, maj 2012.
  57. Libra Institute (ang.) Daily Legal News [dostęp 2012-12-26]
  58. Libra Institute (ang.) Tax Exempt World [dostęp 2012-12-26]
  59. Sukces mec. Szonert-Binienda. niezalezna.pl, 18 października 2014. [dostęp 18 października 2014].
  60. Biography (pol.). konradbinienda.instantencore.com. [dostęp 2013-10-28].
  61. NASZ WYWIAD. Maria Dłużewska o "Polakach". "Ten film powstał dzięki dobrym ludziom". Niezwykły obraz w poniedziałek z Tygodnikiem "wSieci" (pol.). wpolityce.pl, 2013-10-27. [dostęp 2013-10-27].
  62. Film Marii Dłużewskiej "Polacy" jutro w Tygodniku "wSieci" (pol.). stefczyk.info, 2013-10-27. [dostęp 2013-10-28].
  63. Polacy z innego świata (pol.). wsumie.pl, 2013-10-27. [dostęp 2013-10-28].
  64. Polacy z innego świata (pol.). wsumie.pl, 2013-10-27. [dostęp 2013-10-28].
  65. Wiesław Binienda – Fellowships, Certificates and Awards (ang.) ecgf.uakron.edu [dostęp 2011-12-20]
  66. „Gazeta Polska” ma 20 lat! Zobacz relację z uroczystej gali (pol.). gazetapolska.pl, 2013-02-06. [dostęp 2013-06-11].
  67. Wiesław Binienda – Organization Membership (ang.) ecgf.uakron.edu [dostęp 2011-12-18]
  68. The Kosciuszko Foundation, Ohio – Mission and History (ang.) thekf.org [dostęp 2011-12-21]
  69. Patroni i komitety obchodów jubileuszu 70-lecia Polonia Technica polonia-technica.org [dostęp 2011-12-23]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]