Wiesław Bończa-Tomaszewski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Wiesław Edward Bończa-Tomaszewski
Ilustracja
Fotografia z sierpnia 1931
Data i miejsce urodzenia 26 lutego 1903
Warszawa
Zawód, zajęcie dziennikarz-dyplomata
Odznaczenia
Krzyż Zasługi (II RP) Krzyż na Śląskiej Wstędze Waleczności i Zasługi II stopnia Medal Pamiątkowy za Wojnę 1918–1921 Medal Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości Medal 3 Maja Ordre de l'Etoile Noire Commandeur ribbon.svg Order Krzyża Białego Związku Obrony III Klasy (Estonia) Medal Zasługi Obywatelskiej Medal Pamiątkowy Jubileuszowy 10 Rocznicy Wojny Niepodległościowej Medal Pamiątkowy Wielkiej Wojny (Francja)

Wiesław Edward Bończa-Tomaszewski (ur. 26 lutego 1903 w Warszawie, zm.?) – polski oficer, dziennikarz-dyplomata, heraldyk i falerysta.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Syn Aleksandra i Wacławy z d. Rucińskiej. Od 13. roku życia należał do harcerstwa. W 1917 wstąpił do Polskiej Organizacji Wojskowej, a później do I Korpusu Wschodniego stacjonującego w Bobrujsku. Po powrocie został aresztowany przez Niemców. Od 1918 służył w Wojsku Polskim. W 1919 ukończył szkołę podchorążych. Brał udział w Obronie Lwowa w 1919, wojnie z bolszewikami i III powstaniu śląskim. 1 czerwca 1921 był na Kursie Dokształcającym Dowództwa Okręgu Generalnego Lwów, a jego oddziałem macierzystym był 37 Pułk Piechoty[1]. 3 maja 1922 został zweryfikowany w stopniu podporucznika ze starszeństwem z 1 czerwca 1919 i 576. lokatą w korpusie oficerów piechoty[2]. 12 lutego 1923 Prezydent RP Stanisław Wojciechowski awansował go z dniem 1 stycznia 1923 na porucznika ze starszeństwem z 1 stycznia 1921 i 35. lokatą w korpusie oficerów piechoty[3]. Nadal pełnił służbę w 37 pp w Kutnie[4][5]. W 1925 zakończył służbę jako inwalida wojenny.

Studiował w Szkole Nauk Politycznych w Warszawie oraz w Instytucie Nauk Międzynarodowych w Paryżu[6]. Od 1925 dziennikarz m.in. w „Polsce Zbrojnej” i „Expresie Porannym”, od 1927 korespondent wojenny w Meksyku i Nikaragui, później badacz warunków emigracyjnych w Ameryce Środkowej oraz na Hawajach, współpracownik polskiego Państwowego Urzędu Emigracyjnego, publikujący w wydawnictwach „Prasy Polskiej” i „Messager Polonais” oraz w „Diario de la Marina”, „El Mundo” na Kubie, „Excelsior”, „El Universal” w Meksyku. Od 1929 do 1930 był redaktorem „Głosu Polskiego” we Francji i zastępcą komendanta Związku Strzeleckiego na Francję, Belgię i Holandię. W 1931 był szefem wydziału propagandy i prasy w Komendzie Głównej Związku Strzeleckiego[6].

W 1932 ożenił się z Lilianą Tchorzewską i rozpoczął pracę jako attaché prasowy konsulatu generalnego w Peru w Warszawie, a w 1933 został redaktorem naczelnym „Jutra Pracy” i kierownika wydziału prasowego w Instytucie Oświecenia Publicznego. Pełnił również funkcję red. nacz. „Przeglądu Przemysłu Farmaceutycznego” i „X Muzy”. Był autorem wielu artykułów w prasie codziennej i periodykach[6].

Od 1939 przebywał na emigracji, od 1941 był prawdopodobnie attaché prasowym poselstwa polskiego w Brazylii, a później przedstawicielem Ministerstwa Informacji i Dokumentacji rządu londyńskiego[7].

Był radcą Polskiego Instytutu Heraldycznego, członkiem Międzynarodowego Instytutu Heraldycznego i członkiem Akademii Papieskiej[6].

Publikacje książkowe[edytuj | edytuj kod]

Kodeks orderowy 1939.jpg

Opublikował szereg artykułów i dwie książki z dziedziny falerystyki:

Krzysztof Filipow, współczesny polski profesor zajmujący się tą nauką pomocniczą historii napisał o nich[8]:

Inny charakter ma Kodeks orderowy Wiesława Bończy-Tomaszewskiego, który jest ponadto autorem interesującej monografii Medalu Za Długoletnią Służbę. Kodeks orderowy to do dzisiaj jedyne w świecie opracowanie systemu orderowo-odznaczeniowego, obejmujące prawa i przywileje wyróżnionych, tryb nadawania, ceremoniał wyróżniania oraz opis i historię orderów, odznaczeń i odznak nie tylko polskich, lecz całego świata.

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

M.in.[6]:

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Spis oficerów 1921 ↓, s. 129, 920, 983.
  2. Lista starszeństwa 1922 ↓, s. 132.
  3. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 9 z 15 lutego 1923 roku, s. 93.
  4. Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 233, 451.
  5. Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 217, 393.
  6. a b c d e Stanisław Łoza (red.): Czy wiesz kto to jest?. Wyd. II popr. Warszawa: Główna Księgarnia Wojskowa, 1938, s. 753-754.
  7. Ryszard Świętek. W służbie polskiego wywiadu w Ameryce Północnej i Południowej 1941-1945. „Przegląd Historyczny”. T. LXXIX, 1988, Z. 3/1988. s. 558. 
  8. Krzysztof Filipow. Rozwój badań nad falerystyką w Polsce. Stan i perspektywy. „Kwartalnik Historii Nauki i Techniki nr 30/2”, s. 357-370, 1985. Muzeum Historii Polski, Uniwersytet Warszawski. 

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]