Wiesław Chorosiński

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Wiesław Chorosiński
Data i miejsce urodzenia 30 kwietnia 1954
Warszawa
Gatunki muzyka poważna
Zawód altowiolista,
organista,
pedagog
Instrument
altówka

Wiesław Chorosiński (ur. 30 kwietnia 1954 w Warszawie) – polski altowiolista, pedagog, organista i dyrygent.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Ukończył Państwową Szkołą Muzyczną II stopnia im. Józefa Elsnera w Warszawie, w klasie altówki (1973) i organów (1975). Absolwent I Liceum Ogólnokształcącego imienia Bolesława Limanowskiego w Warszawie. W latach 1975–1979 studiował w warszawskiej Państwowej Wyższej Szkole Muzycznej (obecnie Uniwersytet Muzyczny im. Fryderyka Chopina w Warszawie). Dyplom magisterski otrzymał w 1979. W czasie studiów pobierał również lekcje dyrygentury u prof. Stanisława Wisłockiego. Z powodzeniem zdał egzamin konkursowy na Wydział Dyrygentury symfoniczno-operowej lecz nie rozpoczął studiów z powodu wyjazdu w 1980 roku do Belgii.

Studia muzyczne kontynuował w Królewskim Konserwatorium w Antwerpii (Koninklijk Conservatoire Antwerpen) w zakresie kameralistyki (1980–1982), oraz w Królewskim Konserwatorium w Brukseli w klasie dyrygentury u prof. Guya Barbiego (1986–1988).

Był stałym członkiem orkiestry Centralnego Zespołu Artystycznego ZHP występując w latach 1971–1975 na terenie całego kraju. Reprezentował Polskę w Światowej Orkiestrze Jeunesses Musicales w Montrealu w 1976 podczas ceremonii otwarcia Letnich Igrzysk Olimpijskich, pełniąc funkcję solisty i występując w obecności Królowej Elżbiety II podczas uroczystego koncertu na stadionie olimpijskim. Brał udział w mistrzowskich kursach interpretacji u Kurta Levina w Sztokholmie i Bruno Giuranny w Sienie. Był laureatem uczelnianego konkursu altówkowego w 1979. W latach 1979–1980 wykładał w Liceum Muzycznym im. Karola Szymanowskiego w Warszawie. Od 1980 przez 5 lat pełnił funkcje organisty przy polskim Kościele w Antwerpii i Gandawie. Współorganizował koncert organowy w 1982 w Antwerpii, z którego dochód został przeznaczony na pomoc żywnościową do Polski. Uczestniczył w akcji charytatywnej na pomoc potrzebującym podczas stanu wojennego 1981–1983.

Kariera[edytuj | edytuj kod]

Dyrygował Narodową Orkiestrą Belgijską w Brukseli oraz Orkiestrą Kameralną Uniwersytetu Muzycznego Fryderyka Chopina. Jako altowiolista kameralista współpracował z takimi zespołami jak Orkiestra Kameralna Filharmonii Narodowej pod kierunkiem Karola Teutscha, Polska Orkiestra Kameralna Sinfonia Varsovia Jerzego Maksymiuka, „Cappella Artsis Varsoviencis” Marka Sewena oraz zespół Warszawskiej Opery Kameralnej.

Od 1980 roku związany jest z Królewską Filharmonią Flandryjską w Antwerpii (obecnie Antwerp Symphony Orchestra), w której pracuje do chwili obecnej, koncertując w kilkudziesięciu krajach Europy, a także w Kanadzie, Japonii i Chinach. Współpracował również z tak renomowanymi orkiestrami, jak: London Symphony Orchestra, Teatro dell'Opera di Roma, Orchestre Simfonica de Catalunya Barcelona, Berner Symphonieorchester, Orchestre philharmonique du Luxembourg, Szwedzka Królewska Orkiestra Filharmoniczna, Orchestre symphonique et lyrique de Nancy, Tonhalle Orchester Zürich, Belgium Chamber Orchestra „I Fiamminghi”, Vlamse Opera Antwerpen, Symfonieorkest Vlaanderen, Brussels Philharmonic, Orquesta Filarmónica de Gran Canaria, Stuttgart Philharmonic, oraz ze szwajcarskimi orkiestrami kameralnymi „MasterPlayers” i „Il Tempo Giusto”, z którą koncertował w 40 miastach Szwajcarii.

Współpracował także z wybitnymi światowymi solistami, jak: Plácido Domingo, Luciano Pavarotti, Henryk Szeryng, Leonid Kogan, Mstisław Rostropowicz, Eugene Istomin, Alexandre Lagoya, Alexis Weissenberg, Kiri Te Kanawa, Maksim Wiengierow, Vadim Repin, Nikolaj Znaider, Ivo Pogorelić, Andriej Gawriłow, Lucia Popp, Christa Ludwig, Mirella Freni, Nikołaj Gjaurow, Klaus Maria Brandauer, Anne-Sophie Mutter, Mischa Maisky, Mikhail Pletnev, Boris Piergamienszczikow, Susanna Mildonian, Salvatore Accardo, Sol Gabetta, Stefan Jackiw, Bruno Giuranna, Rudolf Buchbinder, Krystian Zimerman, Heinrich Schiff, Jean Pierre Rampal, Ruggiero Ricci, Alain Marion, Augustin Dumay, Bryn Terfel Jones, Ivry Gitlis, Martha Argerich, Władimir Aszkenazi, Dezső Ránki, Boris Belkin, Christian Tetzlaff, czy Piotr Paleczny.

Występował na najbardziej prestiżowych scenach koncertowych na świecie, takich jak: Filharmonia Narodowa w Warszawie, Salle Wilfried Pelletier Montreal, Royal Festival Hall London, Santory Hall Tokyo, Symphony Hall Osaka, Koncert Haus i Konzertverein Wieden, Salle Playel i Théâtre des Champs Élysées w Paryżu, Tonhalle Zurich, Rudolfinum Praga, Munchen Philharmonie, Festiwal w Salzburgu, University Rome, Alte Oper Frankfurt, Auditorio Nacional Madrid, Victoria Hall Geneve, De Doelen Rotterdam, Konserthus w Sztokholmie, Festival Hall Budapeszt, Royal Concertgebouw Amsterdam, Palais de Baux Arts Bruxelles, Teatr Narodowy w Pekinie, Shangai Arts Center, Teatro Mayor Bogota, Sao Paulo Symphony Hall, National Center for Performing Arts Mumbai, Auditorio Alfredo Krauss Las Palmas de Gran Canaria i wiele innych.

W latach 1992–1995 podczas koncertów w Sankt Moritz i Pontresinie w Szwajcarii występował jako solista w Symfonii Koncertującej Mozarta. W latach 1997–2001 koncertował we Francji i na stałe współpracował z Orchestre de Chambre d'Europe, w skład którego weszli członkowie zespołu „Solistes de Moscow” Jurija Baszmieta. W grudniu 2009 koncertował z Orquesta Filharmónica de Gran Canaria. W swojej 47-letniej karierze muzycznej wziął udział w ponad 3900 koncertów symfonicznych, operowych, kameralnych i solowych w Kanadzie, Europie, Japonii, Południowej Afryce, Indiach, Chinach, Makau, Kolumbii i Brazylii. Brał udział w radiowo-telewizyjnych sesjach nagraniowych dla wytwórni płytowych (ponad 80 płyt CD) i stacji telewizyjnych w Polsce, Kanadzie, Francji, Szwajcarii, Japonii, Belgii i Holandii.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]