Wiesław Kazanecki

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Wiesław Kazanecki (ur. 10 stycznia 1939 w Białymstoku, zm. 1 lutego 1989 w Białymstoku), polski poeta, prozaik, publicysta. Jako poeta debiutował w roku 1959. Wiersze, opowiadania i recenzje drukował między innymi w „Kameniach", „Kontrastach" i „Poezji". Od 1978 roku redagował białostockie „Zdarzenia"; był redaktorem w białostockim Oddziale Krajowej Agencji Wydawniczej.

Był autorem 12 tomów wierszy. Jego pośmiertną spuściznę prozatorską publikuje Książnica Podlaska w Białymstoku.

Od 1992 roku w Białymstoku przyznawana jest Nagroda Literacka Prezydenta Miasta imienia Wiesława Kazaneckiego.

Wybrane publikacje[edytuj | edytuj kod]

  • Portret z nagonką (1969)
  • Pejzaże sumienne (1974)
  • Cały czas w orszaku (Wydawnictwo Pojezierze, 1978)
  • Stwórca i kat (1982)
  • Śmierć uśmiechu Giocondy (1983)
  • Koniec epoki barbarzyńców (1986 - na prawach rękopisu, 2000)
  • Na powódź i na wiatr (1986)

Po jego śmierci ukazały się[edytuj | edytuj kod]

  • List na srebrne wesele (1989)
  • Wiersze ostatnie (1991)
  • Wiersze (1994)
  • Listy Wiesława Kazaneckiego do Wilhelma Przeczka (2000)
  • Oswoić szczura w Berlinie Zachodnim (2001)
  • Przyszedłem powiedzieć ci te wszystkie słowa...
  • Post scriptum
  • Strefa ocalenia
  • Oddział nieżyjących
  • Notatki nowojorskie

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]