Wiesław Langiewicz

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Wiesław Langiewicz
obrońca
Data i miejsce urodzenia 2 stycznia 1940
Przemyśl,  Polska
Obywatelstwo polskie
Wzrost 183 cm
Kariera
Aktywność 1956–1972
College Uniwersytet Wrocławski

Wiesław Langiewicz (ur. 2 stycznia 1940 w Przemyślu) – polski koszykarz, wielokrotny reprezentant kraju, wychowanek Polonii Przemyśl, ligowiec w barwach Gwardii Wrocław i Wisły Kraków.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Występował na pozycji obrońcy. Był bardzo skutecznym strzelcem, wielokrotnym medalistą mistrzostw Polski oraz dwukrotnym medalistą mistrzostw Europy.

W reprezentacji Polski debiutował w 1961 r. Uczestniczył w mistrzostwach Europy w 1963 r. we Wrocławiu, zdobywając wraz z reprezentacją Polski srebrny medal. Wystąpił w czterech z dziewięciu meczów, w tym w finale, zdobył łącznie 13 punktów. Pominięty przez trenera Witolda Zagórskiego w drużynie na IO w Tokio w 1964, został jednak ponownie powołany do reprezentacji na mistrzostwa Europy w 1965 r. Tym razem zagrał w ośmiu z dziewięciu meczów i zdobył 65 punktów. Polska reprezentacja zdobyła drugi z rzędu medal, tym razem brązowy. Ostatnią dużą imprezą z udziałem Langiewicza były mistrzostwa świata w 1967 w Urugwaju. Zagrał wówczas we wszystkich dziewięciu meczach, rzucając 58 punktów. Reprezentacja Polski zajęła piąte miejsce.

W 1959 r. został królem strzelców mistrzostw Polski juniorów w barwach Polonii Przemyśl. Po tym sukcesie debiutował sezonie 1959/1960 w I lidze w barwach Gwardii Wrocław, ale jego drużyna zajęła 11 miejsce i nie utrzymała się w najwyższej klasie rozgrywek. W sezonie 1960/1961 zdołał wraz Gwardią wywalczyć ponowny awans do I ligi. Następnie w sezonie 1961/1962 Gwardia uplasowała się tylko na 10 miejscu, ale Langiewicz został drugim najskuteczniejszym strzelcem ligi, za Jerzym Piskunem. Indywidualne osiągnięcie powtórzył w sezonie 1962/1963 (tym razem za Mieczysławem Łopatką, czterokrotnie rzucając ponad 40 pkt), ale jego drużyna kolejny raz spadła z I ligi, zajmując 11 miejsce. Po tym sezonie przeniósł się do mocniejszego klubu, jakim była wówczas Wisła Kraków.

W okresie gry w Wiśle jego zespół zdobył mistrzostwo Polski w latach 1964 i 1968, wicemistrzostwo w latach 1965, 1966, 1967, 1969, 1971, trzecie miejsce w roku 1970. W czasie ośmiu kolejnych sezonów za każdym razem stawał na podium. Ostatni sezon ligowy w karierze (1971/1972) zakończył na 4 miejscu. Indywidualnie w sezonie 1966/1967 był liderem klasyfikacji strzelców po pierwszej rundzie, ale kontuzja ręki wyeliminowała go z gry w niemal całej rundzie rewanżowej. W sezonie 1967/1968 był drugim strzelcem ligi (za Bohdanem Likszo), w sezonie 1969/1970 trzecim (za B. Likszą i M. Łopatką), w sezonie 1969/1970 ponownie drugim (za Edwardem Jurkiewiczem). Ponadto razem z drużyną trzykrotnie zajmował trzecie miejscu w turnieju o Puchar Polski w latach (1969, 1971–1972).

W październiku 1965 roku wystąpił ze swoja drużyną na Festiwalu FIBA, który odbył się w Krakowie z okazji 60-lecia Wisła Kraków. Wisła wygrała 78:70 z reprezentacją Europy oraz 85:70 z Realem Madryt. W kronikach sekcji uważa się te zwycięstwa za najcenniejsze na arenie międzynarodowej.

W 1968 roku został uznany przez trenerów oraz dziennikarzy "Sportowca", za najlepszego zawodnika polskiej ligi (260 głosów), wyprzedzając w głosowaniu Mieczysława Łopatkę (65 głosów).

Po zakończeniu kariery w Polsce grał jeszcze we francuskim drugoligowym klubie Neuille. Absolwent prawa na Uniwersytecie Wrocławskim, zawodowo pracował jako nauczyciel wychowania fizycznego we Francji, gdzie zamieszkał na stałe.

Osiągnięcia[edytuj | edytuj kod]

Klubowe[edytuj | edytuj kod]

Reprezentacja[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c d e Wiesław Langiewicz – przemysl24.pl (ang.). przemysl24.pl. [dostęp 2 lipca 2014].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]