Wiesław Surlit

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Wiesław Surlit
Data i miejsce
urodzenia
14 lutego 1949
Osowo, Polska
Pozycja bramkarz
Wzrost 183 cm
Masa ciała 90 kg
Kariera piłkarska
Lata Klub M (G)
1967–1971
1971–1972
1972–1973
1973–1977
1978–1983
1983–1984
1985–1986
1986–1988
1988–1990
ŁKS Łódź
Orzeł Łódź
Legia Warszawa
Widzew Łódź
Szombierki Bytom
Buffalo Stallions
Korona Kielce
GKS Bełchatów
Bzura Ozorków


2 (0)

159 (0)


16 (0)

Wiesław Surlit (ur. 14 lutego 1949 w Osowie) – polski piłkarz i trener. Mistrz Polski z sezonu 1979/1980 wraz z Szombierkami Bytom i zdobywca Pucharu Polski w 1973, jako gracz Legii Warszawa.

Kariera piłkarska i trenerska[edytuj]

Pierwsze treningi rozpoczął mając 8–9 lat, kiedy to zapisał się do Szkolnego Klubu Sportowego. Następnie został zawodnikiem Włókniarza Zelów, na którego zajęcia uczęszczał dwa razy w tygodniu[1]. Jeszcze jako junior trafił do ŁKS-u Łódź, a w sezonie 1971/1972 był także zawodnikiem Orła Łódź[2]. W latach 1971–1973 Surlit odbywał służbę wojskową[2]. W lipcu 1972 trafił do Legii Warszawa, w barwach której zadebiutował w I lidze – 24 września wystąpił przez pełne 90 minut w derbowym spotkaniu z Gwardią Warszawa[3]. W następnej kolejce zagrał w meczu przeciwko Odrze Opole, który był jego ostatnim w stołecznym klubie[4]. Z Legii odszedł w kwietniu 1973, a następnie przez pięć lat występował w Widzewie Łódź. W sezonie 1974/1975 wywalczył z nim awans do najwyższej polskiej klasy rozgrywkowej[2], ale grywał w niej sporadycznie – wystąpił w czterech meczach[5].

W lipcu 1978 Surlit został graczem Szombierek Bytom[1]. Będąc ich podstawowym bramkarzem w sezonie 1979/1980 został mistrzem Polski[6]. W kolejnych rozgrywkach występował w Pucharze Europy, a w następnych w Pucharze UEFA[2]. Ustanowił także rekord, rozgrywając w pełnym wymiarze czasu wszystkie mecze ligowe przez 5 kolejnych lat bez przerwy (13 500 minut gry)[7]. W sierpniu 1983 wyjechał do Stanów Zjednoczonych wraz z żoną i dwoma synami. Grał tam w Buffalo Stallions. Po roku powrócił do Polski i reprezentował barwy II-ligowej Korony Kielce. Później był także bramkarzem GKS-u Bełchatów, w którym rozegrał 16 meczów[8]. Piłkarską karierę zakończył w 1990, gdy występował w Bzurze Ozorków[5].

Jako trener zadebiutował w drużynie juniorów ChKS Łódź. Później wprowadził do V ligi LKS Gałkówek. W sezonie 2001/2002 pracował w pabianickim PTC[9], a w rozgrywkach 2003/2004 był szkoleniowcem Włókniarza Pabianice[10].

Życie prywatne[edytuj]

Wiesław Surlit jest bratem Krzysztofa, byłego piłkarza, zmarłego we wrześniu 2007 na zawał serca[11]. Razem występowali w Widzewie Łódź w latach 1973–1975 i w roku 1977, zaś w sezonach 1986/1987 i 1987/1988 byli zawodnikami GKS-u Bełchatów.

Przypisy

  1. a b Wywiad z Wiesławem Surlitem (pol.). 3bimo.com. [dostęp 28 maja 2010].
  2. a b c d Wiesław Surlit (pol.). sportowalodz.page.com.pl. [dostęp 28 maja 2010].
  3. Gwardia Warszawa - Legia Warszawa 1:0 (1:0) (pol.). legia.net. [dostęp 28 maja 2010].
  4. Legia Warszawa - Odra Opole 1:1 (1:1) (pol.). legia.net. [dostęp 28 maja 2010].
  5. a b Wiesław Surlit (pol.). 90minut.pl. [dostęp 28 maja 2010].
  6. Poland 1979/80 (ang.). rsssf.com. [dostęp 28 maja 2010].
  7. GKS Bełchatów (pol.). ozpnpiotrkow.pl. [dostęp 28 maja 2010].
  8. Wiesław Surlit (pol.). gksbelchatow.net. [dostęp 28 maja 2010].
  9. Surlit: Zasługujecie na III ligę (pol.). zyciepabianic.pl. [dostęp 28 maja 2010].
  10. Włókniarz Pabianice – skarb (pol.). 90minut.pl. [dostęp 28 maja 2010].
  11. Krzysztof Surlit nie żyje (pol.). sport.pl. [dostęp 29 maja 2010].

Linki zewnętrzne[edytuj]