Wiewiórczak

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Wiewiórczak
Callosciurus[1]
J.E. Gray, 1867[2]
Ilustracja
Przedstawiciel rodzaju – wiewiórczak trójbarwny (C. prevosti)
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo zwierzęta
Typ strunowce
Podtyp kręgowce
Gromada ssaki
Podgromada żyworodne
Infragromada łożyskowce
Rząd gryzonie
Rodzina wiewiórkowate
Podrodzina wiewiórczaki
Rodzaj wiewiórczak
Typ nomenklatoryczny

Sciurus rafflesii Vigors & Horsfield, 1828 (= Sciurus prevostii Desmarest, 1822)

Synonimy
Gatunki

zobacz opis w tekście

Wiewiórczak[7] (Callosciurus) – rodzaj ssaka z podrodziny wiewiórczaków (Callosciurinae) w rodzinie wiewiórkowatych (Sciuridae).

Zasięg występowania[edytuj | edytuj kod]

Rodzaj obejmuje gatunki występujące w południowo-wschodniej Azji[8][9][10].

Morfologia[edytuj | edytuj kod]

Długość ciała (bez ogona) 148–291 mm, długość ogona 110–251 mm; masa ciała 134–403 g[9].

Systematyka[edytuj | edytuj kod]

Etymologia[edytuj | edytuj kod]

  • Callosciurus: gr. καλλος kallos „piękno”, od καλος kalos „piękny”; rodzaj Sciurus Linnaeus, 1758(wiewiórka)[11].
  • Baginia: indonezyjska nazwa Bajing dla wiewiórczaka orientalego[12]. Gatunek typowy: Sciurus plantus Ljungh, 1801 (= Sciurus notatus Boddaert, 1785).
  • Erythrosciurus: gr. ερυθρος eruthros „czerwony”; rodzaj Sciurus Linnaeus, 1758 (wiewiórka)[13]. Gatunek typowy: Sciurus ferrugineus F. Cuvier, 1829[a].
  • Tomeutes: gr. τομευς tomeus „nóż szewski”[5]. Gatunek typowy: Sciurus lokroides Hodgson, 1836[b].
  • Hessonoglyphotes: gr. ησσων hessōn „mniej”; γλυφις gluphis, γλυφιδος gluphidos „dłuto”, od γλυφω gluphō „grawerować”[6]. Gatunek typowy: Glyphotes (Hessonoglyphotes) canalvus Moore, 1959 (= Sciurus notatus orestes O. Thomas, 1895).

Podział systematyczny[edytuj | edytuj kod]

Do rodzaju należą następujące gatunki[8][7]:

Uwagi[edytuj | edytuj kod]

  1. Podgatunek C. finlaysonii.
  2. Podgatunek C. pygerythrus.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Callosciurus, [w:] Integrated Taxonomic Information System [online] (ang.).
  2. Gray 1867 ↓, s. 277.
  3. Gray 1867 ↓, s. 279.
  4. Gray 1867 ↓, s. 285.
  5. a b O. Thomas. The Penis-bone, or "Baculum," as a Guide to the Classification of certain Squirrels. „The Annals and Magazine of Natural History”. Eighth Series. 15, s. 385, 1915 (ang.). 
  6. a b J.C. Moore. A new subgenus and new species of squirrel from Borneo. „American Museum novitates”. 1944, s. 5, 1959 (ang.). 
  7. a b Nazwy zwyczajowe za: W. Cichocki, A. Ważna, J. Cichocki, E. Rajska-Jurgiel, A. Jasiński & W. Bogdanowicz: Polskie nazewnictwo ssaków świata. Warszawa: Muzeum i Instytut Zoologii PAN, 2015, s. 199–201. ISBN 978-83-88147-15-9. (pol. • ang.)
  8. a b C.J. Burgin, D.E. Wilson, R.A. Mittermeier, A.B. Rylands, T.E. Lacher & W. Sechrest: Illustrated Checklist of the Mammals of the World. Cz. 1: Monotremata to Rodentia. Barcelona: Lynx Edicions, 2020, s. 592–594. ISBN 978-84-16728-34-3. (ang.)
  9. a b J. Koprowski, E. Goldstein, K. Bennett & C. Pereira: Family Sciuridae (Tree, Flying and Ground Squirrels, Chipmunks, Prairie Dogs and Marmots). W: D.E. Wilson, T.E. Lacher, Jr & R.A. Mittermeier (red. red.): Handbook of the Mammals of the World. Cz. 6: Lagomorphs and Rodents I. Barcelona: Lynx Edicions, 2016, s. 733–737. ISBN 978-84-941892-3-4. (ang.)
  10. D.E. Wilson & D.M. Reeder (red. red.): Genus Callosciurus. W: Mammal Species of the World. A Taxonomic and Geographic Reference (Wyd. 3) [on-line]. Johns Hopkins University Press, 2005. [dostęp 2020-02-10].
  11. Palmer 1904 ↓, s. 153.
  12. Palmer 1904 ↓, s. 131.
  13. Palmer 1904 ↓, s. 270.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]