Sundajka końskoogonowa

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
(Przekierowano z Wiewiórka końskoogonowa)
Skocz do: nawigacja, szukaj
Sundajka końskoogonowa
Sundasciurus hippurus[1]
(I. Geoffroy, 1831)
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo zwierzęta
Typ strunowce
Podtyp kręgowce
Gromada ssaki
Podgromada żyworodne
Infragromada łożyskowce
Rząd gryzonie
Rodzina wiewiórkowate
Podrodzina wiewiórczaki
Rodzaj sundajka
Gatunek sundajka końskoogonona
Kategoria zagrożenia (CKGZ)[2]
Status iucn3.1 NT pl.svg

Sundajka końskoogonowa[3] (Sundasciurus hippurus) – gatunek średniej wielkości gryzonia z rodziny wiewiórkowatych. Zasiedla południowo-wschodnią Azję oraz część Indonezji. Posiada status narażonej na wyginięcie, w Tajlandii zaś zagrożonej.

Podgatunki[edytuj]

Wyróżnia się następujące podgatunki[4][1]:

  • S.h. hippurus
  • S.h. borneensis
  • S.h. pryeri
  • S.h. hippurosus
  • S.h. ornatus

Morfologia[edytuj]

Sundajka końskoogonowa jest największym przedstawicielem rodzaju Sundasciurus. Długość samego ciała wynosi 21,5-25 cm zaś ogona 24-29 cm (łącznie 45,5-54 cm). Głowa, ramiona i stopy zawsze szare. Wierzch ciała czerwonobrązowy do kasztanowego. Umaszczenie różne u podgatunków, kończyny tylne mogą być szare lub czerwonobrązowe, zaś spód ciała ma barwę białawą, matowopomarańczową do czerwonobrązowej. Ogon czarny lub pokryty czarno-szarymi pasami. Masa ciała wynosi 260-420 g[5].

Zasięg występowania[edytuj]

Zasięg występowania sundajki końskoogonowej obejmuje Półwysep Malajski, Sumatrę, Borneo oraz Archipelag Riau. W 1993 roku doniesiono o obserwacji w południowym Wietnamie. Spotykana do wysokości 1500 m n.p.m. (najwyżej na Borneo). Zasiedla głównie lasy nizinne lub sadzone przez człowieka na miejsce uprzedni wyciętych[5].

Ekologia gatunku[edytuj]

Sundajka końskoogonowa to gatunek dzienny. Przebywa samotnie lub w parach. Przebywają głównie w podszycie na wysokości 8-18 m nad ziemią, lecz gniazdują wyżej. W Malezji współwystępują z Callosciurus notatus i Callosciurus nigrivittatus. Niewiele wiadomo na temat rozrodu u całego rodzaju Sundasciurus. Samice posiadają 2-3 pary gruczołów mlekowych. Prawdopodobnie jak u dwóch dokładniej poznanych przedstawicieli rodzaju okres rozrodczy trwa cały rok, zaś miot liczy 2-4 młode. Pożywienie stanowią owoce, nasiona i stawonogi. Odnotowano również zjadanie kory drzew i soku mlecznego. Przypuszczalnie jak inne gryzonie może zjadać także bardziej urozmaicony pokarm pokarm, jak jaja, młode kręgowce i grzyby. Długość życia nie jest znana, jednak zwykle u wiewiórek wynosi 3-7 lat[5].

Status zagrożenia[edytuj]

Przez IUCN gatunek klasyfikowany jest jako bliski zagrożenia (NT, Near Threatened). Populacja ma trend spadkowy. Zagrożenie dla gatunku stanowi wycinka lasów, jednak nie w stopniu znacznym, gdyż zasiedla także lasy zasadzone przez człowieka na miejsce uprzednio zniszczonych[2]. Występuje w Parku Narodowym Kinabalu[6] oraz Parku Narodowym Gunung Palung[7] na Borneo. W Tajlandii w Czerwonej Księdze Zwierząt Zagrożonych posiada status zagrożonej (EN, Endangered)[8].

Przypisy

  1. a b Sundasciurus hippurus, w: Integrated Taxonomic Information System (ang.).
  2. a b Sundasciurus hippurus. Czerwona Księga Gatunków Zagrożonych (IUCN Red List of Threatened Species) (ang.).
  3. Włodzimierz Cichocki, Agnieszka Ważna, Jan Cichocki, Ewa Rajska, Artur Jasiński, Wiesław Bogdanowicz: Polskie nazewnictwo ssaków świata. Warszawa: Muzeum i Instytut Zoologii PAN w Warszawie, 2015, s. 297. ISBN 978-83-88147-15-9.
  4. Sundasciurus (Aletesciurus) hippurus. Mammals Species of the World. [dostęp 6 stycznia 2013].
  5. a b c Rudolf Haslauer: Sundasciurus hippurus. Horse-tailed squirrel. Animal Diversity Web. [dostęp 6 stycznia 2013].
  6. Kinabalu Park. UNESCO. [dostęp 6 stycznia 2013].
  7. Animals of Gunung Palung. Boston University. [dostęp 6 stycznia 2013].
  8. Thailand Red Data: Mammals, Reptiles and Amphibians. 2005, s. 27.