Wiewióry

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Wiewióry
Ratufinae[1]
Moore, 1959
Ilustracja
Przedstawiciel podrodziny – wiewióra dekańska (R. indica)
Systematyka
Domena

eukarionty

Królestwo

zwierzęta

Typ

strunowce

Podtyp

kręgowce

Gromada

ssaki

Podgromada

żyworodne

Infragromada

łożyskowce

Rząd

gryzonie

Podrząd

wiewiórkokształtne

Rodzina

wiewiórkowate

Podrodzina

wiewióry

Typ nomenklatoryczny

Sciurus indicus Erxleben, 1777

Synonimy

Podrodziny:

Rodzaju:

Rodzaje

Ratufa J.E. Gray, 1867[6] – wiewióra[7]

Wiewióry[7] (Ratufinae) – monotypowa podrodzina ssaków z rodziny wiewiórkowatych (Sciuridae).

Zasięg występowania[edytuj | edytuj kod]

Podrodzina obejmuje gatunki występujące od południowo-wschodniego Tybetu do Hajnanu w Chińskiej Republice Ludowej, w północno-wschodnich, środkowych i południowych Indiach, na Sri Lance, wschodnim Nepalu, Mjanmie, tajlandii, Laosie, Kambodży, Wietnamie, Półwyspie Malajskim, na Sumatrze, Borneo, Jawie, Bali i pobliskich małych wyspach[8][9][10].

Morfologia[edytuj | edytuj kod]

Długość ciała (bez ogona) 323–450 mm, długość ogona 350–490 mm; masa ciała 0,9–2,3 kg[9].

Systematyka[edytuj | edytuj kod]

Etymologia[edytuj | edytuj kod]

  • Ratufa: nazwa Ratuphar używana przez ludność Biharu w Indiach na określenie wiewióry dekańskiej[11].
  • Rukaia: syngal. nazwa Rukiya dla wiewióry cejlońskiej[12]. Gatunek typowy: Sciurus macrourus Pennant, 1769.
  • Eosciurus: gr. εως eōs lub ηως ēōs „świt”; rodzaj Sciurus Linnaeus, 1758 (wiewiórka)[13]. Gatunek typowy: Sciurus bicolor Sparrman, 1778.

Podział systematyczny[edytuj | edytuj kod]

Do podrodziny należy jeden rodzaj wiewióra[7] (Ratufa) z następującymi gatunkami[8][7]:

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Ratufinae, [w:] Integrated Taxonomic Information System [online] (ang.).
  2. J.C. Moore. Relationships among the living squirrels of the Sciurinae. „Bulletin of the American Museum of Natural History”. 118, s. 167, 1959 (ang.). 
  3. S.J. Steppan, B.L. Storz & R.S. Hoffmann. Nuclear DNA phylogeny of the squirrels (Mammalia: Rodentia) and the evolution of arboreality from c-myc and RAG1. „Molecular Phylogenetics and Evolution”. 30 (3), s. 703–719, 2004. DOI: 10.1016/S1055-7903(03)00204-5 (ang.). 
  4. Gray 1867 ↓, s. 275.
  5. É.L. Trouessart. Revision de genre écureuil (Sciurus). „Le Naturaliste”. 1 (37), s. 291, 1880 (fr.). 
  6. Gray 1867 ↓, s. 273.
  7. a b c d Nazwy polskie za: W. Cichocki, A. Ważna, J. Cichocki, E. Rajska-Jurgiel, A. Jasiński & W. Bogdanowicz: Polskie nazewnictwo ssaków świata. Warszawa: Muzeum i Instytut Zoologii PAN, 2015, s. 192. ISBN 978-83-88147-15-9. (pol. • ang.)
  8. a b C.J. Burgin, D.E. Wilson, R.A. Mittermeier, A.B. Rylands, T.E. Lacher & W. Sechrest: Illustrated Checklist of the Mammals of the World. Cz. 1: Monotremata to Rodentia. Barcelona: Lynx Edicions, 2020, s. 582–584. ISBN 978-84-16728-34-3. (ang.)
  9. a b J.L. Koprowski, E.A. Goldstein, K.R. Bennett & C. Pereira: Family Sciuridae (Tree, Flying and Ground Squirrels, Chipmunks, Prairie Dogs and Marmots). W: D.E. Wilson, T.E. Lacher, Jr & R.A. Mittermeier (red. red.): Handbook of the Mammals of the World. Cz. 6: Lagomorphs and Rodents I. Barcelona: Lynx Edicions, 2016, s. 711–713. ISBN 978-84-941892-3-4. (ang.)
  10. D.E. Wilson & D.M. Reeder (red.): Ratufa. W: Mammal Species of the World. A Taxonomic and Geographic Reference (Wyd. 3) [on-line]. Johns Hopkins University Press, 2005. [dostęp 2020-02-10].
  11. Palmer 1904 ↓, s. 602.
  12. Palmer 1904 ↓, s. 613.
  13. Palmer 1904 ↓, s. 264.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]