Wigowski mit historyczny

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Wigowski mit historyczny - deterministyczna koncepcja historiograficzna zgodnie z którą historia w sposób nieunikniony dąży do coraz większej wolności i oświecenia rodzaju ludzkiego, przy czym ich oznakami maja być demokracja liberalna i konstytucjonalizm. Wigowski mit historyczny wykazuje sporo podobieństw z pruskim mitem "Sonderweg" i z historiografią marksistowską (nieuniknione zwycięstwo rewolucji).

Z historyków i humanistów piszących pod wpływem wigowskiego mitu historycznego można wymienić takie nazwiska jak: George Trevelyan, Francis Fukuyama i Paul Johnson, a za przodków tego nurtu mogą być uznani brytyjscy wigowie XVII i XVIII wieku, John Locke i Edmund Burke.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Herbert Butterfield, The Whig Interpretation of History (1931)
  • Jennifer Hart, "Nineteenth-Century Social Reform: A Tory Interpretation of History," Past & Present No. 31 (Jul., 1965), pp. 39–61 in JSTOR
  • Ernst Mayr, "When Is Historiography Whiggish?" Journal of the History of Ideas, April 1990, Vol. 51 Issue 2, pp 301–309 in JSTOR
  • Piotr Napierała, "Wigowski mit historyczny a historia nowożytna Wielkiej Brytanii", w: T. Błaszczyk, K. Brzechczyn, D. Ciunajcis, M. Kierzkowski (red.), Uwikłania historiografii. Między ideologizacją dziejów a obiektywizmem badawczym (Studia i materiały poznańskiego IPN, t. XVIII). Poznań, IPN, 2011, s. 221-238. ISBN 978-83-932188-9-9