Wikłacz rdzawogłowy
| Malimbus castaneiceps | |||
| (Sharpe, 1890) | |||
 Samiec | |||
| Systematyka | |||
| Domena | |||
|---|---|---|---|
| Królestwo | |||
| Typ | |||
| Podtyp | |||
| Gromada | |||
| Podgromada | |||
| Infragromada | |||
| Rząd | |||
| Podrząd | |||
| Rodzina | |||
| Podrodzina | |||
| Rodzaj | |||
| Gatunek |
wikłacz rdzawogłowy | ||
| Synonimy | |||
|
| |||
| Kategoria zagrożenia (CKGZ)[3] | |||
 | |||
Wikłacz rdzawogłowy[4] (Malimbus castaneiceps) – gatunek małego ptaka z rodziny wikłaczowatych (Ploceidae). Endemiczny dla wschodniej Afryki, znany tylko ze stanowisk na granicy Kenii i Tanzanii. Nie jest zagrożony.
Systematyka
[edytuj | edytuj kod]Gatunek ten zwykle umieszczany jest w rodzaju Ploceus[5][6][7][8], ale autorzy Kompletnej listy ptaków świata zaliczają go do Malimbus[4]. Nie wyróżnia się podgatunków[5][8][9].
Morfologia
[edytuj | edytuj kod]Długość ciała 14 cm, masa ciała 18–24 g[9]. Obie płci są ubarwione na żółto. Samiec odznacza się rdzawym „nalotem” na głowie i piersi. Samica ma jasną brewkę nad okiem i kreskowanie na grzbiecie.
Występowanie
[edytuj | edytuj kod]
Wikłacz rdzawogłowy zamieszkuje północno-wschodnią Tanzanię i przyległy obszar w południowo-środkowej Kenii[3][6]. BirdLife International podaje zasięg występowania (EOO) – 53 200 km²[3]. Występuje do wysokości 1500 m n.p.m.[3][6] Zamieszkuje różnorodne tereny drzewiaste i krzewiaste, lęgnie się w trzęsawiskach. Wikłacz rdzawogłowy jest gatunkiem stadnym.
Status zagrożenia
[edytuj | edytuj kod]IUCN uznaje wikłacza rdzawogłowego za gatunek najmniejszej troski (LC – Least Concern) nieprzerwanie od 1988 roku. Liczebność populacji nie została oszacowana, ale ptak ten opisywany jest jako pospolity. Ze względu na brak dowodów na spadki liczebności bądź istnienie poważnych zagrożeń dla gatunku BirdLife International ocenia trend liczebności populacji jako prawdopodobnie stabilny[3].
Przypisy
[edytuj | edytuj kod]- ↑ Taveta Golden Weaver (Ploceus castaneiceps). IBC: The Internet Bird Collection. [zarchiwizowane z tego adresu (2016-04-09)]. (ang.).
- ↑ Ploceus castaneiceps, [w:] Integrated Taxonomic Information System [dostęp 2026-06-14] (ang.).
- 1 2 3 4 5 BirdLife International, Ploceus castaneiceps, [w:] The IUCN Red List of Threatened Species 2016, wersja 2025-2 [dostęp 2026-06-14] (ang.).
- 1 2 Systematyka i nazwy polskie za: P. Mielczarek & M. Kuziemko: Podrodzina: Ploceinae Sundevall, 1836 - wikłacze (wersja: 2021-10-20). [w:] Kompletna lista ptaków świata [on-line]. Instytut Nauk o Środowisku Uniwersytetu Jagiellońskiego. [dostęp 2026-06-14].
- 1 2 F. Gill, D. Donsker, P. Rasmussen (red.), IOC World Bird List (v15.1) [online], 20 lutego 2025 [dostęp 2026-06-14] (ang.).
- 1 2 3 A.J.F.K. Craig, Taveta Golden-Weaver (Ploceus castaneiceps), version 1.0, [w:] Birds of the World (red. J. del Hoyo, A. Elliott, J. Sargatal, D.A. Christie & E. de Juana), Cornell Lab of Ornithology, Ithaca, NY, USA, 2020, DOI: 10.2173/bow.tagwea1.01 [dostęp 2026-06-14] (ang.).
- ↑ HBW and BirdLife International, Handbook of the Birds of the World and BirdLife International digital checklist of the birds of the world. Version 10 [online], październik 2025 [dostęp 2026-06-02].
- 1 2 AviList Core Team, AviList: The Global Avian Checklist, v2025, 2025, DOI: 10.2173/avilist.v2025 (ang.).
- 1 2 del Hoyo, J., Elliot, A. & Christie, D.A. (red.), Handbook of the Birds of the World, t. 15. Weavers to New World Warblers, Barcelona: Lynx Edicions, 2010, s. 176, ISBN 978-84-96553-68-2.
Bibliografia
[edytuj | edytuj kod]- Terry Stevenson, John Fanshawe: Birds of East Africa: Kenya, Tanzania, Uganda, Rwanda and Burundi. New Jersey: Princeton University Press, 2002. ISBN 0-691-12665-8. (ang.).
Linki zewnętrzne
[edytuj | edytuj kod]- Zdjęcia, nagrania głosów i krótkie filmy. [w:] eBird [on-line]. Cornell Lab of Ornithology. (ang.).