Wiktor Amadeusz III

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Wiktor Amadeusz III
ilustracja
wizerunek herbu
król Sardynii
Okres panowania od 20 lutego 1773
do 16 października 1796
Dane biograficzne
Dynastia sabaudzka
Data i miejsce urodzenia 26 czerwca 1726
Turyn
Data i miejsce śmierci 16 października 1796
Moncalieri
Ojciec Karol Emanuel III
Matka Poliksena Krystyna Heska-Rotenburg
Żona Maria Antonia Burbon
Dzieci Karol Emanuel IV,
Maria Elżbieta Charlotta,
Maria Józefina Ludwika,
Amadeusz Aleksander,
Maria Teresa,
Maria Anna,
Wiktor Emanuel I,
Maria Christina Józefina,
Maurizio Giuseppe Maria,
Maria Karolina Antonietta,
Karol Feliks,
Giuseppe Benedykt
Odznaczenia
Najwyższy Order Zwiastowania Najświętszej Marii Panny (Order Annuncjaty) Kawaler Krzyża Wielkiego Orderu Świętych Maurycego i Łazarza (Królestwo Włoch)

Wiktor Amadeusz III, wł. Vittorio Amedeo III di Savoia (ur. 26 czerwca 1726 w Turynie – zm. 16 października 1796 w Moncalieri) – król Sardynii w latach 17731796.

Życiorys[edytuj]

Urodził się w Turynie jako syn Karola Emanuela III i jego drugiej żony – Polikseny Christiny Hesse-Rheinfels. Książę Wiktor Amadeusz był kochany przez swoich poddanych za swoją dobroduszność i hojność. Edukację odbył pod okiem księdza (później kardynała) Gerdila. Następnie został poddany szkoleniu wojskowemu. Armia miała być jego pasją i dumą przez całe życie[1]. Po objęciu rządów książę zalecił reformę armii na wzór armii pruskiej. Otaczał się intelektualistami i zdolnymi ministrami, którzy mieli znaczący wpływ na całe jego panowanie. Był człowiekiem bardzo religijnym o konserwatywnych poglądach.

Wiktor Amadeusz objął tron w 1773 roku. Przeprowadził wiele zmian w administracji i armii. Tworzył nowe instytucje państwowe i kulturalne. Podjął pracę nad rozbudową portu w Nicei. Przychylił się do zainstalowania oświetlenia nocnego w stolicy Turynie. Po wybuchu rewolucji francuskiej w 1789 roku stanął po stronie rojalistów i wszedł w konflikt z Republiką Francuską.

Podczas wojen napoleońskich oddziały Wiktora zostały pokonane przez Armię Napoleońską w bitwie pod Millesimo13 kwietnia 1796. Król został zmuszony do poddania zamków: Cuneo, Ceva, Alessandrii i Tortonie, a później zezwolił na przejście armii przez jego terytorium w drodze do Włoch. Musiał również oddać Niceę i całą Sabaudię. Wkrótce po tym zmarł w Moncalieri.

Małżeństwo i potomkowie[edytuj]

Jego żoną była Maria Antonietta Burbon (1729-1785), infantka Hiszpanii, najmłodsza córka króla Filipa V, i Elżbiety Farnese. Para ta miała 12 dzieci:

  1. Karola Emanuela IV (1751-1819), poślubił Marię Klotyldę Burbon, księżniczkę francuską,
  2. Marię Elżbietę Charlottę (1752-1753),
  3. Marię Józefinę Ludwikę (1753-1810), poślubiła przyszłego Ludwika XVIII – króla Francji,
  4. Amadeusza Aleksandra, księcia Montferrat (1754-1755),
  5. Marię Teresę (1756-1805), poślubiła przyszłego Karola X – króla Francji,
  6. Marię Annę (1757-1824), poślubiła swojego wuja – Benedykta, księcia Sabaudii, księcia Chablais (1741-1808),
  7. Wiktora Emanuela I (1759-1824),
  8. Marię Christinę Józefinę (1760-1768),
  9. Maurizia Giuseppe Marię, księcia Montferrat (1762-ok. 1799),
  10. Marię Karolinę Antoniettę (1764-1782), poślubiła Antoniego Klemensa, późniejszego króla Saksonii,
  11. Karola Feliksa (17651831),
  12. Giuseppe Benedykta (1766-1802), hrabiego Moriana (do 1796) i Asti (1796-1802).

Ordery[edytuj]

Najwyższy Order Zwiastowania Najświętszej Marii Panny (Order Annuncjaty) Najwyższy Order Zwiastowania Najświętszej Marii Panny (Order Annuncjaty) w 1733, a od 1773 Wielki Mistrz[2].

Rodowód[edytuj]

 
 
 
 
 
Wiktor Amadeusz I
 
 
Karol Emanuel II
 
 
 
 
 
 
Krystyna Maria Burbon
 
 
Wiktor Amadeusz II
 
 
 
 
 
 
Karol Amadeusz Sabaudzki-Nemours
 
 
Maria Joanna Baptysta Sabaudzka-Nemours
 
 
 
 
 
 
Elżbieta Burbon
 
 
Karol Emanuel III
 
 
 
 
 
 
Ludwik XIII
 
 
Filip I Burbon-Orleański
 
 
 
 
 
 
Anna Austriaczka
 
 
Maria Anna Orleańska
 
 
 
 
 
 
Karol I Stuart
 
 
Henryka Anna Stuart
 
 
 
 
 
 
Henryka Maria Burbon
 
Wiktor Amadeusz III
 
 
 
 
 
Ernest I Heski-Rheinfels
 
 
Wilhelm I Starszy Heski-Rotenburg
 
 
 
 
 
 
Maria Eleonora Solms-Lich
 
 
Ernest II Leopold Heski-Rotenburg
 
 
 
 
 
 
Ferdynand Karol Löwenstein-Wertheim-Rochefort
 
 
Maria Anna Löwenstein-Wertheim
 
 
 
 
 
 
Anna Maria Fürstenberg
 
 
Poliksena Krystyna Heska-Rotenburg
 
 
 
 
 
 
Ferdynand Karol Löwenstein-Wertheim-Rochefort
 
 
Maksymilian Karol Albert Löwenstein-Wertheim-Rochefort
 
 
 
 
 
 
Anna Maria Fürstenberg
 
 
Eleonora Löwenstein-Wertheim
 
 
 
 
 
 
?
 
 
Maria Polyksena Khuen z Lichtenberg i Belasi
 
 
 
 
 
 
?
 

Przypisy

  1. Carlo Botta, Storia d'Italia dal 1789 al 1814, Torino 1837, s. 105-108
  2. Federico Bona: I Cavalieri dell'Ordine Supremo del Collare o della Santissima Annunziata (wł.). W: Blasonario subalpino [on-line].