Wiktor Herer

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Wiktor Herer
podpułkownik podpułkownik
Data i miejsce urodzenia 19 stycznia 1920
Czerniowce
Data śmierci 24 marca 2003
Przebieg służby
Lata służby 19431952
Stanowiska naczelnik Wydziału IV Departamentu V MBP
Późniejsza praca nauczyciel akademicki
Odznaczenia
Złoty Krzyż Zasługi Medal 10-lecia Polski Ludowej

Wiktor Herer (ur. 19 stycznia 1920 w Czerniowcach, zm. 24 marca 2003) – polski ekonomista, funkcjonariusz aparatu bezpieczeństwa okresu stalinowskiego.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Był synem Michała. Pochodził z rodziny żydowskiej. W młodości działał w komunistycznych organizacjach młodzieżowych m.in. Komunistycznym Związku Młodzieży Zachodniej Ukrainy. Studiował m.in. na Wydziale Rolnym Politechniki Lwowskiej, Wydziale Ekonomicznym Instytutu Handlu Radzieckiego we Lwowie i uniwersytecie w Tbilisi. W 1943 przerwał studia i wstąpił do 1 Polskiej Dywizji Piechoty im. Tadeusza Kościuszki. Skończył szkołę oficerów polityczno-wychowawczych, po czym znalazł się w korpusie oficerów oświatowych. Był m.in. zastępcą dowódcy plutonu gospodarczego, zastępcą dowódcy baterii w artyleryjskiej szkole w Tambowie, a następnie oficerem polityczno-oświatowym, instruktorem propagandy i lektorem pułku w Ludowym Wojsku Polskim. Od 1944 należał do Polskiej Partii Robotniczej.

W 1945 był starszym instruktorem polityczno-wychowawczym w Korpusie Bezpieczeństwa Wewnętrznego. W tym samym roku, jako porucznik, rozpoczął pracę w Ministerstwie Bezpieczeństwa Publicznego, gdzie z rekomendacji Julii Brystygierowej objął stanowisko zastępcy kierownika Wydziału IV Departamentu V[1]. W maju 1946 został p.o. naczelnika, a następnie naczelnikiem tego wydziału. W 1948 wydał nakaz aresztowania Jana Rodowicza „Anody”[2]. W 1950 objął stanowisko naczelnika Wydziału I w tym samym departamencie MBP. W okresie pracy w resorcie awansował do stopnia podpułkownika.

W styczniu 1952 MBP przekazało go do pracy w Państwowej Komisji Planowania Gospodarczego, gdzie był m.in. zastępcą dyrektora Departamentu Rolnictwa. Po 1956 pracował w Instytucie Planowania Komisji Planowania przy Radzie Ministrów. Był jego wicedyrektorem. W 1968 usunięto go ze stanowiska w związku z pochodzeniem. Został również wykładowcą akademickim. W 1973 uzyskał tytuł naukowy profesora nauk ekonomicznych. W 1980 z rekomendacji Jacka Kuronia został doradcą Komisji Krajowej NSZZ „Solidarność” ds. rolnictwa[3]. W okresie późniejszym pracował m.in. w Zakładzie Badań Statystyczno-Ekonomicznych Głównego Urzędu Statystycznego i Polskiej Akademii Nauk.

Zmarł 24 mara 2003 i został pochowany na Cmentarzu Północnym w Warszawie (kw. S-X-3-7-12)[4].

Publikacje[edytuj | edytuj kod]

  • Pięcioletni plan inwestycyjny w rolnictwie, wyd. Książka i Wiedza, Warszawa 1957
  • Rolnictwo a rozwój gospodarki, 1962
  • Procesy wzrostu w rolnictwie na tle zmian struktury konsumpcji, 1970
  • Migracja z rolnictwa. Efekty i koszty, 1975 (współautor: Władysław Sadowski)
  • U źródeł polskiego kryzysu, 1985 (współautor: Aleksander Müller)
  • Dlaczego zmniejszyła się produkcja w Polsce, 1993

Ordery i odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]