Wiktor Iluchin

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Wiktor Iluchin
Виктор Иванович Илюхин
Data i miejsce urodzenia 1 marca 1949
Sosnowka, obwód penzeński
Data i miejsce śmierci 19 marca 2011
Moskwa
deputowany do Dumy Państwowej
Okres od 1993
do 19 marca 2011
Przynależność polityczna Komunistyczna Partia Federacji Rosyjskiej

Wiktor Iluchin (ros. Виктор Иванович Илюхин, ur. 1 marca 1949, zm. 19 marca 2011) − rosyjski polityk, jeden z liderów Komunistycznej Partii Federacji Rosyjskiej i deputowany do Dumy Państwowej.

Z wykształcenia był prawnikiem[1], w okresie istnienia ZSRR pracował jako prokurator. W latach 1986−1991 pracował w Prokuraturze Generalnej ZSRR. W listopadzie 1991 roku wszczął śledztwo przeciwko Michaiłowi Gorbaczowowi, oskarżając go o zdradę i doprowadzenie do rozpadu państwa[2]. Za śledztwo przeciw Gorbaczowowi został zwolniony z pracy[1]. W październiku 1993 roku poparł pucz przeciw Jelcynowi. Od 1993 roku do śmierci zasiadał w Dumie Państwowej[2]. W 1999 roku był jednym z inicjatorów odsunięcia od władzy Borysa Jelcyna[1].

W Polsce znany za sprawą negowania odpowiedzialności ZSRR za zbrodnię katyńską, którą obciążał Niemcy. Kilkukrotnie domagał się w tej sprawie prowadzenia śledztwa, zarzucał instytucjom rosyjskiego państwa fałszowanie historii[2] i dokumentów świadczących o winie kierownictwa ZSRR[1].

KPRF poinformowała, że Iluchin zmarł z powodu ostrej niewydolności serca. Partia zasugerowała również możliwość udziału osób trzecich w zgonie[2], oskarżając władze o spowodowanie śmierci polityka. KPFR przeforsowała również powołanie parlamentarnej komisji specjalnej ds. śmierci Iluchina. Szefem zespołu ma zostać Iwan Mielnikow[3].

Iluchin był prezesem Fundacji Pomocy Międzyregionalnej dla Bezpieczeństwa Strategicznego (FSSB) − organizacji deklarującej się na swojej stronie internetowej, iż "zapewnia czekistowski korporacjonizm" i ma na celu stworzenie warunków dla upowszechniania i wdrażania bezpieczeństwa publicznego i państwowego oraz "dostosowanie obecnych i byłych oficerów bezpieczeństwa państwowego, funkcjonariuszy organów wymiaru sprawiedliwości oraz personelu wojskowego Sił Zbrojnych do nowych warunków życia"[4].

Przypisy

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]