Wiktor Leśniewski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Wiktor Leśniewski
Ilustracja
Data i miejsce urodzenia 23 grudnia 1886
Warszawa, Królestwo Polskie
Data i miejsce śmierci 5 lipca 1963
Warszawa, Polska
kierownik Ministerstwa Rolnictwa i Dóbr Narodowych
Okres od 29 grudnia 1929
do 16 stycznia 1930
Poprzednik Karol Niezabytowski
Następca Leon Janta Połczyński
Odznaczenia
Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski Medal Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości Krzyż Komandorski Orderu Izabeli Katolickiej (Hiszpania) Order Lwa Białego III Klasy (Czechosłowacja) Krzyż Wielki Orderu Korony Rumunii

Wiktor Adam Leśniewski (ur. 23 grudnia 1886 w Warszawie, zm. 5 lipca 1963 w Warszawie) – polski prawnik, polityk, kierownik Ministerstwa Rolnictwa i Dóbr Narodowych II RP.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Urodził się w rodzinie inteligenckiej. Uczęszczał do V Gimnazjum Państwowego w Warszawie, za udział w strajku szkolnym podczas rewolucji 1905 roku został relegowany. Ukończył prywatne Gimnazjum Chrzanowskiego, a egzamin maturalny złożył w Parnawie, w ówczesnej guberni inflanckiej. W latach 1907-1912 studiował na Wydziale Prawa Uniwersytetu w Petersburgu, po czym powrócił do Warszawy. Od 1 kwietnia 1917 do 30 czerwca 1918 pracował jako referent prawny w Departamencie Gospodarstwa Społecznego Tymczasowej Rady Stanu, był pracownikiem Rady Windykacji Strat Wojennych Tymczasowej Rady Stanu[1]. Pracował później w Ministerstwie Rolnictwa i Dóbr Koronnych (Dóbr Państwowych), kolejno jako radca ministerialny, naczelnik Wydziału Prezydialnego, dyrektor Departamentu Organizacyjnego. Od 14 maja 1928 do 1 kwietnia 1933 podsekretarz stanu.

Od 29 grudnia 1929 do 16 stycznia 1930 był kierownikiem ministerstwa w piątym rządzie Kazimierza Bartla. W 1933 odszedł ze służby państwowej. Był następnie dyrektorem Związku Izb i Organizacji Rolniczych RP, prezesem Komisji Artykułów Zwierzęcych przy Ministerstwie Przemysłu i Handlu, wiceprezesem Rady Nadzorczej Państwowego Banku Rolnego, prezesem Komitetu Parku Narodowego w Pieninach.

W okresie okupacji niemieckiej pracował w Radzie Głównej Opiekuńczej (RGO) i działał w Biurze Ziem Zachodnich Delegatury Rządu na Kraj. W październiku 1947 został bezpodstawnie aresztowany, a następnie – w 1949 – został skazany na dożywotnie więzienie. W maju 1955 został zwolniony, a w 1960 zrehabilitowany.

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Włodzimierz Suleja, Tymczasowa Rada Stanu, Warszawa 1998, s. 223.
  2. a b c d e f Stanisław Łoza (red.): Czy wiesz kto to jest?. Wyd. II popr. Warszawa: Główna Księgarnia Wojskowa, 1938, s. 421.
  3. „za zasługi w zakresie ustawodawstwa rolniczego oraz organizacji administracji rolnictwa” M.P. z 1930 r. nr 260, poz. 351
  4. Order Odrodzenia Polski. Trzechlecie pierwszej kapituły 1921–1924. Warszawa: Prezydium Rady Ministrów, 1926, s. 26.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]