Wiktor Medwedczuk

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Wiktor Medwedczuk
Ilustracja
Data i miejsce urodzenia 7 sierpnia 1954
Rosja
Szef Administracji Prezydenta Ukrainy
Okres od 14 czerwca 2002
do 21 stycznia 2005
Przynależność polityczna SDPU(O)
Poprzednik Wołodymyr Łytwyn
V.Medvedchuk.signature.JPG

Wiktor Wołodymyrowicz Medwedczuk, ukr. Віктор Володимирович Медведчук (ur. 7 sierpnia 1954 w miejscowości Poczet w Kraju Krasnojarskim) – ukraiński polityk, w latach 2002–2005 szef administracji prezydenta Łeonida Kuczmy, lider prorosyjskiej organizacji Ukraiński Wybór.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Z wykształcenia prawnik. Pod koniec lat 70. został z urzędu wyznaczony na obrońcę oskarżanego o działalność antyradziecką dysydenta Wasyla Stusa. Domagał się wówczas wyższego wyroku dla poety niż prokurator. Na początku lat 90. założył firmę prawniczą BAM, awansując do czołówki najbogatszych ludzi na Ukrainie. Wśród jego klientów był wówczas Hryhorij Surkis, właściciel klubu piłkarskiego Dynamo Kijów oraz prezes Ukraińskiego Związku Piłki Nożnej.

W latach 1997–2002 sprawował mandat deputowanego Rady Najwyższej. W 1998 został przewodniczącym Partii Socjaldemokratycznej, do której należał też Łeonid Krawczuk, pierwszy prezydent niepodległej Ukrainy. Należał do liderów tak zwanego klanu kijowskiego, rywalizującego o wpływy wraz z klanami dniepropietrowskim i donieckim.

Po wyborach parlamentarnych w 2002 został mianowany został szefem administracji prezydenckiej Leonida Kuczmy na miejsce Wołodymyra Łytwyna. Był oskarżany o liczne nadużycia władzy, zarówno urzędowe, jak i osobiste. Miał rzekomo wysyłać listy do mediów instruujące je, jak mają relacjonować obrady parlamentu oraz wybory prezydenckie na Ukrainie w 2004.

Kontroluje trzy spółki offshore zarejestrowane na Cyprze i w Belize, Ukraiński Bank Kredytowy, Pierwszy Bank Inwestycyjny, bank Big-Energia, Towarzystwo Ubezpieczeń Skaid-West, klub Dynamo Kijów oraz 10 zakładów energetycznych, telewizje: 1+1, Inter, Tet, państwowy kanał UT-1 i gazetę „Kijowskie Wieści”. W 2003 znajdował się na 50. pozycji na liście najzamożniejszych obywateli Europy Środkowej i Wschodniej według „Wprost”.

Jego pozycja polityczna osłabła po pomarańczowej rewolucji, która przyczyniła się także do rozpadu kierowanego przez niego ugrupowania. W wyborach parlamentarnych w 2006 przegrał wraz z całym blokiem „Nie Tak”, wkrótce ustąpił z funkcji przewodniczącego SDPU(O).

W późniejszych latach kontynuował politykę prorosyjską, jawnie wspierając prezydenta Rosji Władimira Putina (prywatnie chrzestnego jego córki[1]), został m.in. przewodniczącym prorosyjskiego ruchu politycznego Ukraiński Wybór[2].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Медведчук і Марченко помінялися місцями (ukr.). pravda.com.ua, 11 listopada 2007. [dostęp 2018-09-07].
  2. Ukraiński faworyt Putina. rp.pl, 16 lipca 2012. [dostęp 2018-09-07].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]