Wiktoria z Sabiny

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Święta
Wiktoria z Sabiny
dziewica
męczennica
Ilustracja
Święte Wiktoria i Anatolia jako uczestniczki procesji dziewic (mozaika z bazyliki Sant'Apollinare Nuovo w Rawennie)
Data i miejsce śmierci 18 grudnia ok. 250-303
Trebula Mutuesca
Czczona przez Kościół katolicki
Wspomnienie 10 lipca
Atrybuty anioł, miecz w sercu, palma męczeństwa, chorągiew, smok
Patronka Łowicz, diecezja łowicka
Szczególne miejsca kultu Subiaco

Wiktoria z Sabiny, również: Wiktoria z Rzymu (wł.: Sante Vittoria, Anatolia, e Audace) (zm. 18 grudnia ok. 250-303 w Trebula Mutuesca, dzisiejsze Monteleone Sabino) – dziewica, męczennica chrześcijańska i święta Kościoła katolickiego.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Abbazia di Farfa, Włochy

Była Rzymianką, pochodziła z patrycjuszowskiego rodu Sabinów, który mieszkał w pod Rzymem w Subiaco, w regionie Lacjum[1]. Padła prawdopodobnie ofiarą prześladowań chrześcijan za czasów cesarza Decjusza, w połowie III wieku lub za cesarza Dioklecjana na początku IV wieku[2].

Niewiele wiadomo o jej życiu. Kult jej jest wczesny i on świadczy o historycznym istnieniu świętej, chociaż dokumenty o niej zaginęły. Najstarszy jej wizerunek widnieje na jednej z mozaik z VI wieku w Rawennie, w bazylice Św. Apolinarego. Świadczy to, jak jej kult musiał być żywy, skoro znalazł swoje potwierdzenie w odległej od Rzymu Rawennie, wśród najsłynniejszych męczenników Kościoła Zachodniego[2]. Wspomina o niej także Adelhelm w swoim dziele O dziewictwie z początku VIII wieku[3].

Część relikwii świętej Wiktorii zostało przeniesione w 827 roku przez opata Petera z Abbazia di Farfa na górę Matenano w regionie Picene, na południe od Marche, ponieważ opactwo zostało oblężone przez Saracenów[4].

Legenda[edytuj | edytuj kod]

Podanie głosi, że Wiktoria miała siostrę lub przyjaciółkę św. Anatolię. Obie były zaręczone: Wiktoria z Eugeniuszem, Anatolia z Tytusem Aureliuszem[5]. Eugeniuszem pochodził ze znamienitego rodu nie był był on jednak chrześcijaninem, co napotkało opór Wiktorii. Obie kobiety, głęboko wierząc w Chrystusa, zapragnęły pozostać dziewicami do końca życia. Umocnił je w tych postanowieniach Anioł, który powiedział: Jest miejsce na dziewictwo, czystość i małżeństwo, z tym, że dziewictwo to złoto, czystość (niewinność) to srebro, małżeństwo – brąz. Dziewczęta wybrały złoto[3].

Urażeni rzymscy młodzieńcy porwali kobiety, które uznali już za swoje narzeczone i uwięzili w domach, by prośbą lub groźbą zmusić jej do małżeństwa. Kobiety pozostały jednak nieugięte, co spowodowało, że Eugeniusz oskarżył Wiktorię przed cesarzem jako chrześcijankę. Taki zarzut w tamtych czasach równał się wyrokowi śmierci. Mimo to Wiktoria postanowiła być wierna Chrystusowi, nie ustąpiła ani w kwestii zamążpójścia, ani w kwestii wiary chrześcijańskiej[2]. Św. Wiktoria poniosła śmierć męczeńską w połowie III wieku lub ok. 305 roku. Nie jest pewne w jaki sposób pozbawiono ją życia - mówi się, że została ścięta, rozszarpana przez byka lub przebita mieczem. Niektóre źródła podają, że zginęła śmiercią męczeńską 18 grudnia a jej ciało złożono w sarkofagu 23 grudnia. W tym dniu obchodzone było jej liturgiczne wspomnienie[3].

Anatolia zawieziona została do dóbr Aureliusza koło Ankony, gdzie wsławiła się wieloma cudami, pod których wpływem nawróciła się duża liczba pogan. Pozostała jednak nieugięta namowom narzeczonego i oskarżono ją przed cesarzem jako chrześcijankę. Cesarz rozkazał wielkorządcy Faustynowi, aby ją zmusił do oddania czci bożkom, a gdyby tego nie uczyniła, skazał ją na śmierć. Św. Anatolią umarła przebita mieczem 9 czerwca[5].

Relikwie[edytuj | edytuj kod]

Jej relikwie znajdują się w Subia i w Łowiczu, w kolegiacie Matki Bożej Wniebowziętej. Otrzymał je od papieża Urbana VIII i uroczyście wprowadził arcybiskup gnieźnieński, Henryk Firlej, w 1625 roku[3].

Patronat[edytuj | edytuj kod]

Jest patronką Łowicza i diecezji łowickiej[6].

Ikonografia[edytuj | edytuj kod]

W ikonografii przedstawia się św. Wiktorię, gdy rozdaje pieniądze i klejnoty ubogim. Przedstawia się także jej śmierć męczeńską[3].

Atrybuty[edytuj | edytuj kod]

Jej atrybutami są: anioł, miecz w sercu, palma męczeństwa, chorągiew, smok.

Dzień obchodów[edytuj | edytuj kod]

Wspomnienie liturgiczne obchodzone jest wspólnie ze św. Anatolią 10 lipca (niegdyś 23 grudnia według starego kalendarza rzymskiego, kiedy to wspominana była oddzielnie)[3].

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. św. Wiktoria. Adonai.pl. [dostęp 2018-03-10].
  2. a b c Święta Wiktoria. Wiara.pl. [dostęp 2018-03-10].
  3. a b c d e f Święta Wiktoria, dziewica i męczennica. Brewiarz.pl. [dostęp 2018-03-10].
  4. Anatolia, Audace e Vittoria, santi martiri (wł.). Santiebeati. [dostęp 2018-03-10].
  5. a b Żywot św. Wiktorii i Anatolii, dziewic i Męczenniczek. Parafianin. [dostęp 2018-03-10].
  6. Św. Wiktoria. Katedra.lowicz.pl. [dostęp 2018-03-10].