Wilga maskowa

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Wilga maskowa
Oriolus chinensis[1]
Linnaeus, 1766
Ilustracja
Dorosły samiec
Ilustracja
Dorosła samica
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo zwierzęta
Typ strunowce
Podtyp kręgowce
Gromada ptaki
Podgromada Neornithes
Infragromada ptaki neognatyczne
Rząd wróblowe
Podrząd śpiewające
Rodzina wilgowate
Podrodzina wilgi
Rodzaj Oriolus
Gatunek wilga maskowa
Podgatunki
  • O. c. diffusus Sharpe, 1877
  • O. c. andamanensis Beavan, 1867
  • O. c. macrourus Blyth, 1846
  • O. c. maculatus Vieillot, 1817
  • O. c. mundus Richmond, 1903
  • O. c. sipora Chasen & Kloss, 1926
  • O. c. richmondi Oberholser, 1912
  • O. c. lamprochryseus Oberholser, 1917
  • O. c. insularis Meyer, AB & Wiglesworth, 1894
  • O. c. melanisticus Vorderman, 1893
  • O. c. sangirensis Meyer, AB & Wiglesworth, 1898
  • O. c. formosus Cabanis, 1872
  • O. c. celebensis (Walden, 1872)
  • O. c. frontalis Wallace, 1863
  • O. c. stresemanni Neumann, 1939
  • O. c. boneratensis Meyer, AB & Wiglesworth, 1896
  • O. c. broderipi Bonaparte, 1850
  • O. c. chinensis Linnaeus, 1766
  • O. c. yamamurae Kuroda, Nagamichi, 1927
  • O. c. suluensis Sharpe, 1877
Kategoria zagrożenia (CKGZ)[2]
Status iucn3.1 LC pl.svg

Wilga maskowa[3], wilga chińska[4] (Oriolus chinensis) – gatunek średniej wielkości ptaka z rodziny wilgowatych (Oriolidae), występujący we wschodniej i południowej Azji. Nie jest zagrożony.

Systematyka[edytuj | edytuj kod]

Porównanie upierzenia samców różnych podgatunków

Takson ten jest blisko spokrewniony z wilgą cienkodziobą (O. tenuirostris), niekiedy łączono je w jeden gatunek[5]. Obecnie wyróżnia się około 20 podgatunków O. chinensis[5][6][7], jednak niektórzy autorzy sugerują potrzebę podziału tego taksonu na kilka gatunków[3][5]. Poszczególne podgatunki zamieszkują[5][6][3]:

Występowanie[edytuj | edytuj kod]

Wilga maskowa występuje w Azji Wschodniej i prawie całej Azji Południowo-Wschodniej. Północna część populacji (podgatunek diffusus) migruje – zimuje w Azji Południowo-Wschodniej, Bangladeszu i Indiach, gdzie szczególnie często widywana jest w Ghatach Zachodnich. Niektóre osobniki odbywające lęgi na Półwyspie Indochińskim migrują na zimę do Singapuru, gdzie są nierozróżnialne od lokalnego podgatunku[8].

Środowiskiem naturalnym tego gatunku są nadmorskie lasy i namorzyny, ale przystosował się też do środowisk antropogenicznych takich jak obszary rolnicze, parki czy ogrody. Wilgi maskowe rzadko przebywają na ziemi. Żerują głównie w koronach drzew, jednak unikają zwartych kompleksów leśnych[8].

Cechy gatunku[edytuj | edytuj kod]

Młody osobnik

Długość ciała około 27 centymetrów. Upierzenie samca jasnożółte, ponadto czarny pas dookoła głowy przebiegający w okolicach oczu, skrzydła czarno-żółte, różowy dziób, szare nogi i czerwone oczy. Upierzenie samicy podobne, ale bardziej matowe, płaszcz zielonkawożółty. Osobniki juwenilne mają białawy spód ciała z ciemnymi prążkami, szary dziób i jaśniejszy pas okalający głowę[8].

Lęgi[edytuj | edytuj kod]

Gniazdo w kształcie filiżanki zawieszone jest na rozwidleniu na końcu cienkiej gałęzi, wysoko na drzewie. Wilgi maskowe budują je z kory, gałązek, traw i korzeni. Do tak przygotowanego gniazda samica składa 2–3 błękitnobiałe jaja z brązowymi kropkami. Okres inkubacji trwa około 2 tygodni[8].

Pożywienie[edytuj | edytuj kod]

Wilgi maskowe żywią się jagodami, a w szczególności figami, ponadto dużymi owadami i małymi zwierzętami (również pisklętami)[8].

Status[edytuj | edytuj kod]

IUCN uznaje wilgę maskową za gatunek najmniejszej troski (LC, Least Concern) nieprzerwanie od 1988 roku. Liczebność populacji nie została oszacowana, ale ptak ten opisywany jest jako pospolity. Trend liczebności populacji uznawany jest za spadkowy[2].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Oriolus chinensis, [w:] Integrated Taxonomic Information System [online] (ang.).
  2. a b BirdLife International, Oriolus chinensis, [w:] The IUCN Red List of Threatened Species 2018 [online], wersja 2020-3 [dostęp 2021-03-03] (ang.).
  3. a b c P. Mielczarek & M. Kuziemko: Podrodzina: Oriolinae Vigors, 1825 - wilgi (wersja: 2021-01-16). W: Kompletna lista ptaków świata [on-line]. Instytut Nauk o Środowisku Uniwersytetu Jagiellońskiego. [dostęp 2021-03-03].
  4. P. Mielczarek & W. Cichocki. Polskie nazewnictwo ptaków świata. „Notatki Ornitologiczne”. Tom 40. Zeszyt specjalny, s. 433, 1999. 
  5. a b c d Black-naped Oriole (Oriolus chinensis) (ang.). IBC: The Internet Bird Collection. [zarchiwizowane z tego adresu (2015-07-04)].
  6. a b F. Gill, D. Donsker & P. Rasmussen (red.): Orioles, drongos, fantails (ang.). IOC World Bird List (v11.1). [dostęp 2021-03-03].
  7. Wilga chińska (Oriolus chinensis) (ang.). Avibase. [dostęp 31 grudnia 2009].
  8. a b c d e Black-naped Oriole Oriolus chinensis (ang.). Sungei Buloh Wetlands Reserve. [dostęp 2016-05-02].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Pamela C. Rasmussen, John C. Anderton: Birds of South Asia. The Ripley Guide. Lynx Edicions, 2005.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]