Kopułek śnieżny

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
(Przekierowano z Wilgotnica śnieżna)
Skocz do: nawigacja, szukaj
Kopułek śnieżny
Kopułek śnieżny: zdjęcie
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo grzyby
Gromada grzyby podstawkowe
Klasa pieczarniaki
Rząd pieczarkowce
Rodzina wodnichowate
Rodzaj Cuphophyllus
Gatunek kopułek śnieżny
Nazwa systematyczna
Cuphophyllus virgineus (Wulfen) Kovalenko
in Nezdoīminogo, Opredelitel Gribov SSSR (Leningrad): 37 (1989)
Owocniki wilgotnicy śnieżnej
Na pierwszym planie wilgotnice szkarłatne, w oddali widać wilgotnice śnieżne

Kopułek śnieżny (Cuphophyllus virgineus (Wulfen) Kovalenko) – gatunek grzybów z rodziny wodnichowatych (Hygrophoraceae)[1].

Systematyka i nazewnictwo[edytuj | edytuj kod]

Pozycja w klasyfikacji według Index Fungorum: Cuphophyllus, Hygrophoraceae, Agaricales, Agaricomycetidae, Agaricomycetes, Agaricomycotina, Basidiomycota, Fungi[1].

Po raz pierwszy takson ten zdiagnozował w 1781 r. Wulfen nadając mu nazwę Agaricus virgineus. Obecną, uznaną przez Index Fungorum nazwę nadał mu w 1989 r. Alexander E. Kovalenko, przenosząc go do rodzaju Cuphophyllus[1].

Synonimów naukowych jest ponad 60. Niektóre z nich[2]:

  • Camarophyllus virgineus (Wulfen) P. Kumm. 1916
  • Cuphophyllus niveus (Scop.) Bon 1985
  • Hygrocybe virginea (Wulfen) P.D. Orton & Watling
  • Hygrophorus virgineus (Wulfen) Fr. 1838

Polską nazwę podał Feliks Berdau w 1876 r. W polskim piśmiennictwie mykologicznym gatunek ten opisywany był też jako kopułek śnieżny, bedłka panieńska, bedłka śnieżna, wodnicha śnieżysta, kopułek okazały, kopułek promienisty[3]. Niektóre atlasy grzybów (np.[4][5]) podają nazwę wilgotnica śnieżna. Wszystkie te nazwy są jednak niespójne z aktualną nazwą naukową, według Index Fungorum gatunek ten bowiem obecnie należy do rodzaju Cuphophyllus(brak polskiej nazwy).

Morfologia[edytuj | edytuj kod]

Kapelusz

Średnica od 2 do 4,5 cm, młody – półkulisty, wypukły, później płaski, a w środku nieco zapadnięty. W wilgotnych warunkach bladożółty do wodnistobiałego, nieco lepki, w czasie suszy śnieżnobiały.

Blaszki

Rzadkie, zbiegające po trzonie, u podstawy szerokie, w ostrzu cienkie, wodniste, białożółtawe.

Trzon

Wysokość od 1,5 do 4,5 cm, średnica od 3 do 5 mm, równogruby, ku podstawy zwężony i spłaszczony, początkowo pełny, później pusty, kolor biały, czasami z różowym nalotem.

Miąższ

Wodnistobiały, brak zapachu, smak łagodny.

Wysyp zarodników

Biały.

Występowanie i siedlisko[edytuj | edytuj kod]

Występuje na półkuli północnej[6]. W polskim piśmiennictwie naukowym opisany na licznych stanowiskach[3].

Pojawia się od września do listopada. Dosyć częsta, rośnie na wilgotnych pastwiskach i łąkach i porośniętych trawą drogach leśnych.

Znaczenie[edytuj | edytuj kod]

Jest to grzyb jadalny, lecz zbyt mały, żeby jego zbieranie było opłacalne.

Gatunki podobne[edytuj | edytuj kod]

Ze względu na jej charakterystyczny wygląd i miejsce wyrastania, pomyłka jest mało prawdopodobna.

Przypisy

  1. a b c Index Fungorum (ang.). [dostęp 2013-12-18].
  2. Species Fungorum (ang.). [dostęp 2013-10-20].
  3. a b Władysław Wojewoda: Checklist of Polish Larger Basidiomycetes. Krytyczna lista wielkoowocnikowych grzybów podstawkowych Polski. Kraków: W. Szafer Institute of Botany, Polish Academy of Sciences, 2003. ISBN 83-89648-09-1.
  4. Pavol Škubla: Wielki atlas grzybów. Poznań: Elipsa, 2007. ISBN 978-83-245-9550-1.
  5. Andreas Gminder: Atlas grzybów jak bezbłędnie oznaczać 340 gatunków grzybów Europy Środkowej. 2008. ISBN 978-83-258-0588-3.
  6. Discover Life Maps. [dostęp 2016-01-10].