Wilgowron żaglosterny

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Wilgowron żaglosterny
Quiscalus major[1]
Vieillot, 1819
Wilgowron żaglosterny
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo zwierzęta
Typ strunowce
Podtyp kręgowce
Gromada ptaki
Podgromada Neornithes
Nadrząd ptaki neognatyczne
Rząd wróblowe
Rodzina kacykowate
Rodzaj Quiscalus
Gatunek wilgowron żaglosterny
Podgatunki
  • Q. m. torreyi (Harper, 1934)
  • Q. m. westoni (Sprunt Jr, 1934)
  • Q. m. alabamensis H. M. Stevenson, 1978
  • Q. m. major Vieillot, 1819
Kategoria zagrożenia (CKGZ)[2]
Status iucn3.1 LC pl.svg
Zasięg występowania
Mapa występowania
Pora występowania

     Przebywa stale

     Odwiedza zimą

Wilgowron żaglosterny[3] (Quiscalus major) – gatunek ptaka z rodziny kacykowatych (Icteridae).

Systematyka[edytuj]

Wyróżniono kilka podgatunków Q. major[4][5][3]:

  • wilgowron żółtooki (Q. major torreyi) – wschodnio-środkowe USA.
  • wilgowron florydzki (Q. major westoni) – Floryda.
  • Q. major alabamensis – wybrzeża południowo-wschodniego USA od Missisipi do Florydy.
  • wilgowron żaglosterny (Q. major major) – wybrzeża południowo-wschodniego USA od Teksasu to Missisipi.

Morfologia[edytuj]

Długość ciała 33–42 cm. Bardzo duży. ogon klinowaty, bardzo długi. Ciało czarne z niebieskim połyskiem; na grzbiecie oraz piersi połysk niebieskozielony. Barwa tęczówki zmienna: od żółtej na wybrzeżu Atlantyku, przez ciemnobrązową na Florydzie i północno-zachodnim wybrzeżu Zatoki Meksykańskiej, do brązowej z żółtym obrzeżeniem wzdłuż środkowych wybrzeży Zatoki Meksykańskiej. Samica znacznie mniejsza od samca, ciemnobrązowa, z płowym gardłem i piersią oraz ciemnymi oczami.

Zasięg, środowisko[edytuj]

Osiadły na wybrzeżu, w pobliżu słonych mokradeł, w środkowo-wschodniej i południowo-wschodniej części Ameryki Północnej.

Przypisy

  1. Quiscalus major, w: Integrated Taxonomic Information System (ang.).
  2. BirdLife International 2015. Quiscalus major. W: IUCN 2016. Czerwona księga gatunków zagrożonych (IUCN Red List of Threatened Species) Wersja 2015-4. <www.iucnredlist.org>. (ang.) [dostęp 2016-01-06]
  3. a b P. Mielczarek, M. Kuziemko: Podrodzina: Icterinae Vigors, 1825 – kacyki (wersja: 2015-05-27). W: Kompletna lista ptaków świata [on-line]. Instytut Nauk o Środowisku Uniwersytetu Jagiellońskiego. [dostęp 2016-01-06].
  4. F. Gill, D. Donsker: New World warblers & oropendolas (ang.). IOC World Bird List: Version 5.4. [dostęp 2016-01-06].
  5. Boat-tailed Grackle (Quiscalus major) (ang.). IBC: The Internet Bird Collection. [dostęp 2013-04-20].

Bibliografia[edytuj]

  1. Wiesław Dudziński, Marek Keller, Andrew Gosler: Atlas ptaków świata. Warszawa: Oficyna Wydawnicza Multico, 2000. ISBN 83-7073-059-0.