Wilczak falklandzki

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
(Przekierowano z Wilk falklandzki)
Skocz do: nawigacja, szukaj
Wilczak falklandzki
Dusicyon australis[1]
(Kerr, 1792)
Ilustracja - John Gerrard Keulemans (1842-1912)
Ilustracja - John Gerrard Keulemans (1842-1912)
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo zwierzęta
Typ strunowce
Podtyp kręgowce
Gromada ssaki
Podgromada żyworodne
Infragromada łożyskowce
Rząd drapieżne
Rodzina psowate
Rodzaj wilczak
Gatunek wilczak falklandzki
Synonimy
Kategoria zagrożenia (CKGZ)[3]
Status iucn3.1 EX pl.svg
Zasięg występowania
Mapa występowania

Wilczak falklandzki[4], wilk falklandzki (Dusicyon australis) – wymarły gatunek drapieżnego ssaka z rodziny psowatych. Występował wyłącznie na Falklandach. Został odkryty w 1690. Na początku XIX w. był jeszcze liczny. Przypuszcza się, że ostatni osobnik został zabity w 1876[3].

Długość ciała: ok. 90 cm.
Długość ogona: ok. 30 cm.
Sierść: brązoworuda z czarnymi znakami.
Środowisko: piaszczyste wybrzeża.
Pożywienie: ptaki (pingwiny, gęsi Magellana).

Wielkością przypominał kojota, ale był bardziej krępy, miał krótki pysk i szczęki przystosowane do chwytania dużych ofiar, takich jak foki i pingwiny.

Wytępiony jako szkodnik przez europejskich kolonistów ok. 1876, poza kilkoma osobnikami, które bezskutecznie hodowano w Ogrodzie Zoologicznym w Londynie z nadzieją na przychówek[5]. Do dziś zachowało się około 10 okazów muzealnych.

Przez ponad 150 lat naukowcom nie udało się ustalić pochodzenia gatunku oraz sposobu jakim zasiedlił wyspy oddalone od kontynentu o prawie 500 km. Dopiero niedawno opracowano jego drzewo genealogiczne, porównując próbki DNA pięciu okazów z materiałem genetycznym innych psowatych, a wyniki analiz opublikowana na łamach Current Biology w listopadzie 2009 roku[6]. Okazało się, iż wilk falklandzki wyodrębnił się przynajmniej 70 tys. lat temu, czyli ponad 50 tys. lat wcześniej niż na Falklandach pojawili się pierwsi ludzie. W ten sposób obalono powszechnie przyjętą tezę głoszącą, iż zwierzęta zostały udomowione na kontynencie i przywiezione na wyspy przez osadników[7].

Przypisy

  1. Dusicyon australis, w: Integrated Taxonomic Information System (ang.).
  2. Wilson Don E. & Reeder DeeAnn M. (red.) Dusicyon australis. w: Mammal Species of the World. A Taxonomic and Geographic Reference (Wyd. 3.) [on-line]. Johns Hopkins University Press, 2005. (ang.) [dostęp 19 października 2009]
  3. 3,0 3,1 IUCN SSC Canid Specialist Group 2008. Dusicyon australis. W: IUCN 2015. Czerwona Księga Gatunków Zagrożonych (IUCN Red List of Threatened Species) Wersja 2015.1. <www.iucnredlist.org>. (ang.) [dostęp 2015-07-12]
  4. Systematyka i nazwy polskie za: Włodzimierz Cichocki, Agnieszka Ważna, Jan Cichocki, Ewa Rajska, Artur Jasiński, Wiesław Bogdanowicz: Polskie nazewnictwo ssaków świata. Warszawa: Muzeum i Instytut Zoologii PAN, 2015, s. 149. ISBN 978-83-88147-15-9.
  5. Falkland Island Wolf (ang.). Lioncrusher's Domain. [dostęp 24 listopada 2008].
  6. Graham J. Slater, Olaf Thalmann, Jennifer A. Leonard, Rena M. Schweizer, Klaus-Peter Koepfli, John P. Pollinger, Nicolas J. Rawlence, Jeremy J. Austin, Alan Cooper, Robert K. Wayne. Evolutionary history of the Falklands wolf. „Current Biology”. 19 (20), s. R937-R938, 2009. DOI: 10.1016/j.cub.2009.09.018 (ang.). 
  7. Basior w lisiej skórze (pol.). Świat Nauki 1/2010 (221). [dostęp Styczeń 2010].