Wilk iberyjski

Wilk iberyjski
Canis lupus signatus
Angelus Cabrera, 1907
Systematyka
Domena	eukarionty
Królestwo	zwierzęta
Typ	strunowce
Podtyp	kręgowce
Gromada	ssaki
Podgromada	żyworodne
Infragromada	łożyskowce
Rząd	drapieżne
Rodzina	psowate
Rodzaj	wilk
Gatunek	wilk szary
Podgatunek	wilk iberyjski
Zasięg występowania

Wilk iberyjski (Canis lupus signatus) – podgatunek wilka szarego, drapieżnego ssaka z rodziny psowatych (Canidae), zamieszkujący Półwysep Iberyjski

Występowanie

Wilk ten, zamieszkuje północno-zachodnią część Hiszpanii, północno-wschodnią część Portugalii oraz obszary w okolicy Sierra Morena w Hiszpanii.

Cechy

Są średniej wielkości i zbudowane szczuplej niż wilki eurazjatyckie. Samce mogą ważyć nawet 40 kilogramów, a samice – 32 kilogramy. Ich kolor sierści różni się w zależności od pór roku: w cieplejszych miesiącach ma jasno szarą barwę, zimą – ciemnobrązowy, a czasem nawet czerwonawy. Ma białe plamy na górnej wardze, i ciemne na przednich nogach i ogonie.

Odżywianie

Dieta wilka iberyjskiego różni się w zależności od miejsca pobytu. Wilki w Kantabrii może żywi się jeleniami, sarnami i dzikami, a wilki w Galicji z braku innego pożywienia są zmuszone, do wykradania z gospodarstw kurczaków i świń. Wilki z Kastylii, żerują głównie na króliki.

Stada

Podobnie jak większości stad wilków szarych, na czele stada iberyjskich stoi para alfa. Okres godowy wilki mają pod koniec zimy. W miocie jest zwykle 5 lub 6 szczeniąt, które są opieką samicy do jesieni. Muszą być chronione przed puchaczami oraz orłami przez pierwsze kilka tygodni.

Ochrona

Wilk Iberyjski kiedyś zamieszkiwał zdecydowana większość Półwyspu Iberyjskiego, jednak w latach 1950 i 1960, wilki Hiszpanii został oficjalnie uznane jako szkodniki. Ich liczba spadła do zaledwie 400-500 sztuk i zostały one zostały sklasyfikowane jako zagrożone.

Polowanie na wilki zostało zakazane w Hiszpanii i Portugalii. Ich liczba została oszacowana na około 2000 w Hiszpanii i 400 w Portugalii.