Wilkanów

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Wilkanów
Kościół św. Jerzego w Wilkanowie
Kościół św. Jerzego w Wilkanowie
Rodzaj miejscowości wieś
Państwo  Polska
Województwo dolnośląskie
Powiat kłodzki
Gmina Bystrzyca Kłodzka
Wysokość 375-465[1] m n.p.m.
Liczba ludności (III 2011) 1129[2]
Strefa numeracyjna 74
Kod pocztowy 57-513
Tablice rejestracyjne DKL
SIMC 0851689
Położenie na mapie gminy Bystrzyca Kłodzka
Mapa lokalizacyjna gminy Bystrzyca Kłodzka
Wilkanów
Wilkanów
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Wilkanów
Wilkanów
Położenie na mapie województwa dolnośląskiego
Mapa lokalizacyjna województwa dolnośląskiego
Wilkanów
Wilkanów
Położenie na mapie powiatu kłodzkiego
Mapa lokalizacyjna powiatu kłodzkiego
Wilkanów
Wilkanów
Ziemia50°14′51″N 16°41′21″E/50,247500 16,689167
Strona internetowa miejscowości

Wilkanów (niem. Wölfelsdorf) – wieś w Polsce położona w województwie dolnośląskim, w powiecie kłodzkim, w gminie Bystrzyca Kłodzka.

Położenie[edytuj | edytuj kod]

Wilkanów to bardzo duża wieś łańcuchowa o długości około 6,1 km, leżąca we wschodniej części Rowu Górnej Nysy, u podnóża Masywu Śnieżnika, na wysokości około 375-465 m n.p.m.[1]

Podział administracyjny[edytuj | edytuj kod]

W latach 1945–1954 siedziba gminy Wilkanów. W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa wałbrzyskiego. W skład wsi wchodzi osada Góra Igliczna.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Wilkanów powstał na początku XIII wieku, pierwsza wzmianka o miejscowości pochodzi z 1294 roku[3]. W połowie XIV wieku we wsi był kościół i proboszcz[3]. W czasie wojen husyckich Wilkanów kilkakrotnie ucierpiał, a w czasie wojny trzydziestoletniej w roku 1642 mieszkańcy miejscowości opuścili ją, uciekając przed zbliżającymi się wojskami szwedzkimi[3]. Po wojnie właścicielem wsi został hrabia von Althann, który w latach 1681-1686 wybudował okazały pałac[3]. W roku 1840 Wilkanów był jedną z największych wsi na tych terenach, były tu: kościół, szkoła, trzy młyny wodne, wytwórnia starki i browar[3]. W XIX wieku Wilkanów stał się letniskiem i punktem wypadowym dla turystów udających się na wycieczki w Masyw Śnieżnika[3]. Po 1945 roku miejscowość pozostała wsią typowo rolnicza, zanikła natomiast funkcja letniskowa[1].

Demografia[edytuj | edytuj kod]

Jest największą miejscowością gminy Bystrzyca Kłodzka. Według Narodowego Spisu Powszechnego liczyła 1129 mieszkańców (III 2011 r.).

Zabytki[edytuj | edytuj kod]

Według rejestru Narodowego Instytutu Dziedzictwa na listę zabytków wpisane są obiekty[4]:

  • kościół parafialny pw. św. Jerzego, z drugiej połowy XVIII wieku,
  • kaplica grobowa rodzin Reinsch i Spittel na cmentarzu kościelnym, z XIX wieku,
  • plebania, z 1773 roku,
  • zespół pałacowy, z XVII-XVIII wieku:
    • pałac z 1686 roku[3],
    • park,
    • dom ogrodnika, obecnie dom nr 127, z pierwszej ćwierci XVIII wieku,
    • oranżeria, obecnie dom nr 130, z pierwszej ćwierci XVIII wieku,
  • szpital, obecnie dom nr 138, drewniany, połowa XIX wieku,
  • dom nr 164, drewniany, z pierwszej połowy XIX wieku.

Szlaki turystyczne[edytuj | edytuj kod]

Przez Wilkanów przechodzi szlak turystyczny czerwony Główny Szlak Sudecki z Długopola-Zdroju na Igliczną[1].

Sport[edytuj | edytuj kod]

W Wilkanowie działa klub piłkarski o nazwie Igliczna Wilkanów. Zespół ten występuje w najniższej klasie rozgrywek piłkarskich: Klasa B, grupa: Kłodzko I. W sezonie 2013/2014 Igliczna zajęła 2. miejsce ustępując jedynie drużynie MLKS Radków[5].

Galeria[edytuj | edytuj kod]

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c d Słownik geografii turystycznej Sudetów. redakcja Marek Staffa. T. 15: Kotlina Kłodzka i Rów Górnej Nysy. Wrocław: I-BiS, 1993, s. 490-498. ISBN 83-85773-06-1.
  2. GUS: Ludność - struktura według ekonomicznych grup wieku. Stan w dniu 31.03.2011 r.
  3. a b c d e f g Waldemar Brygier, Tomasz Dudziak: Ziemia Kłodzka. Pruszków: Oficyna Wydawnicza „Rewasz”, 2010, s. 463, 464. ISBN 978-83-89188-95-3.
  4. Rejestr zabytków nieruchomych woj. dolnośląskiego. Narodowy Instytut Dziedzictwa. s. 64. [dostęp 29 sierpnia 2012].
  5. portal piłkarski 90minut.pl

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]