Willebrord Snell

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Willebrord Snell

Willebrord Snell (ur. 1580, zm. 30 października 1626) znany także jako Snellius lub Snel van Royenholenderski naukowiec: matematyk, fizyk i astronom. Najbardziej znany jest z osiagnięć w optyce geometrycznej – odkrył prawo załamania światła, zwane też prawem Snella.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Urodził się w Lejdzie. W 1613 zastąpił swojego ojca Rudolpha Snella (1546–1613) na stanowisku wykładowcy matematyki na tamtejszym uniwersytecie. Zmarł w Lejdzie w 1626 roku.

Dorobek naukowy[edytuj | edytuj kod]

Geodezja[edytuj | edytuj kod]

W 1615 zaproponował i wdrożył do praktyki nową metodę wyliczania promienia Ziemi. Polegała ona na policzeniu odległości między dwoma punktami o tej samej długości geograficznej dzięki triangulacji (odkrycie twierdzenia sinusów nazwanego później na jego cześć twierdzeniem Snelliusa). W 1617 opublikował pracę Eratosthenes Batavus (Holenderski Eratostenes), opisującą tę metodę i jej wynik dla dwóch miast Alkmaar i Bergen op Zoom, różniących się o stopień w szerokości geograficznej – policzona przez niego odległość to 107,395 km, podczas gdy faktyczna wynosi około 111 km.

Matematyka[edytuj | edytuj kod]

Dał się znać także w matematyce wymyślając nową metodę obliczania liczby π, która była najlepszą od czasów antycznych.

Fizyka[edytuj | edytuj kod]

Prawo załamania odkrył w 1621 roku.

Upamiętnienie[edytuj | edytuj kod]

Jeden z kraterów na Księżycu nosi nazwę Snellius dla uczczenia jego dokonań.

Dzieła[edytuj | edytuj kod]

Cyclometricus, 1621
  • 1617: Eratosthenes Batavus,
  • 1621: Cyclometria sive de circuli dimensione,
  • 1624: Tiphys Batavus,
  • 1618: Coeli et siderum in eo errantium observationes Hassiacae – współautor,
  • Doctrina triangulorum, opublikowana po jego śmierci.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]